mikudagur 27. apríl 1994síða 20

Síða 20 Nr. 79 — 27. APRÍL 1994 Tíðindablaðið [ sostalurin } Ummæli/heilsan til Rúnu á Heygum, Kórið Glym og Rytmiska kórið í Hoydølum Havi nú kagað í blødini og væntað, at okkurt ummæli fór at koma úr øllum hesum »annadleidis« konsertum seinastu tíðina, men higartil havi eg einki sæð. Plagi ikki sjálvur at ummæla vanliga, so nú fari eg at royna meg kortini, tí eg haldi hesi om- anfyri standandi hava tað so ruddiliga uppiborið. 26. mars høvdu Rúna á Heygum og vinfólk kon- sert í Norðurlandahúsinum. Rúna, tú ert bara ófgr! Eg var ikki so heppin at fáa at- gongumerki til fyrru kon- sertina, so eg streyk avstað, tá eg hoyrdi eyka konsert bleiv kl. 22. Konsertin byrjaði við ein- um instrumentallagi, sera gott og góð byrjan. Síðani komu SSSQ-kvar- tettin, ið syngur swing. Áh, deiligt, ein svali í hesari heitu tíð. Tað ljóðaði frálíka væl. Allan Dalsgarð kanska nakað veikur, men menti seg rættuliga skjótt. Gunn- vør sera anonym, men ein kapasitetur innan alt-rødd! Rúna og Fróði, sum altíð, sungu bara uttan at tað rørdi tey. Síðani kom Glymur (tey komi eg aftur til seinni), tey komu so inn, glað og smíl- andi, sungu 3 lættar sangir, so tú bleivst í góðum lag. Men í tí tøknisku verðini druknaðu tey, uttan mikro- fonir. Men tað bilti ikki. Tey vóru eitt avslappandi innslag í hesi annars hørðu konsert. Síðani kom Rúna aftur við skiftandi »vinum«. Alt sera væl úr hondum greitt. Og tey vóru glað og >scenu- vand<. Sangurin var góður, so tað var sum at sita og lurta eftir tónleiki, upptikin á CD, heima við hús. Karl Martin syngur eisini so sera væl og Ronnie slapp eisini væl frá tí. Tónleikar- arnir kláraðu seg allir væl. Ringt er at taka nakran framum, har vóru jú nærm- ast professionell fólk: Hans Karl, Jógvan, Ólavur, Trúgvi, Hans Petur (brødur- nir) og ikki minst Kolbein. Ein frálík konsert frá byrj- an tilenda viðeinari av okk- ara bestu sangarinnum og teim bestu tónleikarunum. Takk fyri!!! 10. apríl hevdi so Glym- ur 10 åra konsert. Her er lættari at ummæla, tí har var skrá at fáa. Fyrru helvt av konsertini »styrdi« Bjarni Resorff, ið hevur verið kórleiðari hjá Glymi hetta seinasta árið, aftan á at Jógvan Telling gjørdist sjúkur. Hetta hevur hann megnað væl. Hann hevur hildið andan hjá Jógvani og tað vóru nøkur glad, litfogur fólk, ið trinu á pallin hendan fagra sólskins sunnudagin í apríl. Tey løgdu út við løttum tilfari og kláraðu tað væl. Seinni kom ein partur við sangum, ið Jógvan Telling hevði gjørt — bæði orð og løg. Eg má siga, at eg sat býttur og lýddi á. Jamen, Jógvan dugir at vera álvar- samur eisini. Kenni hann bert sum skemtara burturav Hetta vóru álvarsamir sang- ir og væl útsettir fyri kór Frálík! Serliga Mamma Sam sungu tey væl. Ein annar góður hjá Jógvani var eisini: Ein eftirlýsing. Har haltaðu tenorarnir nakað, men sangurin er sera góður og stuttligur. Hugsa tær, at eftirlýsa seg sjálvan, tí man hevur mist seg burtur! Genialt! Nobody Knows kenna øll. Men Bjarni Restorff hevði útsett hendan fyri kór á heilt annan hátt enn van- ligt. Hann bergtók meg. Halt á Bjarni!!! Síðani var steðgur — og aftan á skuldi kórið so syngja eina meira álvar- sama skrá, har tey høvdu fingið Sunnleif Rasmussen at kórleiða. Hugsadi, at hetta kláraðu tey ikki. Tey egna seg best til tann lættara tónleikin. Men sum Sunnleif sjálvur segði: at meðan samfelagið er gingið niður á bakka, so hevur Glymur gingið upp eftir. Tey sungu einar tveir før- oyskar sangir, ið Sunnleif hevði sett onnur løg til og tað megnaðu tey væl. Týði- liga og klárt. So kom eitt um tey 4 ele- mentini: tá sat eg aftur býtt- ur. Sum tey sungu hann væl! Og Bjarni við klaverið (spælir sera væl). Tann allarseinasti var ein frumframførsla. Ein yrking hjå Karstin Hoydal um Atombumbuna: Hvíta nátt- in. Sunnleif hevði sjálvur gjørt lagið. Tað var hæddarpunktið! Flottur kórsangur og sera væl framborið. Og aftur har týðiligt, so tú hoyrdi hvort orð og kendi teg undirgrivn- an í øskuni eftir bumbuna. Tillukku við 10 árunum. Góðan byrð og takk fyri eina stak góða konsert! 19. apríl og 20. apríl hevði Rytmiska kórið í Hoydglum konsert í Norð- urlandahúsinum. Sjálvur var eg 19. apríl og hugnaði mær alla tíðina. Tey løgdu út við at kórið sang 3 sangir av lættara slagnum, frálíka væl sung- ið, hóast tónleikararnir vóru í so harðir , at teir doyvdu við hvert. Annars rós eisini til tónleikararnar, ungir og sera dugnaligir. Nøvnini fekk eg ikki við, hóast Zacharias Sørensen nevndi teir. Síðani spældi verðsins minsta >big band< tvey frá- lík løg. Stuttligt at síggja hesi ungu fólkini spæla og so eisini agera (eins og gomlu jazztónleikararnir). Fleiri solo'ir vóru eisini. Stuttligt, at tey tora. Seinni kom so Kórið inn- aftur og ein kvartett sang saman við teimum. Konu- fólkargddin var sera góð (fekk ikki fatur í navninum). Zacharias (tað var kórleið- arin) sang sjálvur — Jógvan Dahl (gomul rotta innan tónleikaheimin her, Harka- liðið, Faroe Boys osfr.) og so ein annar. Sungu lættar sangir, men best dámdi mær Calefomia Dreaming. Hug- takandi! So komu brotini úr Hair. Ja, hver minnist ikki ta tíð- ina. Sum tað var stuttligt at síggja. Stuttligt at tit tordu so væl. Vóru so avslappað og hetta við peikaríinum til solo'irnar. Stuttligt! Hetta var sera væl sungið, sera væl dansað og sera væl spælt. Takk til Zacharias Søren- sen fyri mót at fara undir hetta og takk til allar sang- arar, spælarar og dansarar. Í alt 3 sera góðar, annað- leiðis konsertir. Nógv rós, nærum einki rís, tað er eisini tað vit treingja til í hesum døgum. Goymið rísið til po- litíkararnar í heyst. Trúgvur konsertáhoyrari