mikudagur 1. juni 1994síða 4

Síða 4 Gott fundarfólk! Sum tykkum gllum kunn- ugt, so eru tað í ár liðin 100 ár, síðan fyrsti fólkafundur varð hildin her á landi. Fólkafundir hava síðan verið hildnir á ymsum plássum runt um í Føroy- um, og finnast nógvar góðar frásagnir um bæði hvat hev- ur verið rétt um, og eisini um gongdina á hesum fund- um, eins og tað eisini finn- ast fleiri góðar frásagnir um ferðing og um hendingar til og frá hesum fundum. Eitt, sum tá hendir er, at fólk fara at syngja. Tey høvdu sungið sálmar og kvødid, men hetta er fyrstu ferð, at veruligur felags- songur er at hoyra. Tað, sum eyðkennir fund- imar og talurnar, sum frå fyrstan tíð hava verið hildn- ar og fram til í dag er, at tos- að hevur verið um dagsins aktuellu mál, og um vit kanna eftir, so finnast í mongum fórum ftøkilig úr- slit frá hesum fundum. Tað, sum eg í dag fari at taka fram, er mál sum eisini er okkum ógvuliga viðkom- Tað er ein royndur lutur, at fólkasamfelgg í ringum tíðum søkja samanhald og harvið stórri tryggleika og styrki til at halda út — ú í felag klára vit at lyfta stórri byrðar enn í sjálvdrátti. Ikki soatskilja, at vit ikki til eina og hverja tíð hava brúk fyri góðum undangongumonn- um og -kvinnum til at slóða fyri, finna og vísa á nýggjar leiðir, ið føra til framburð fyri land okkara og fólkið, ið her býr. Mangan verður tikid til »Onki er so ringt, at tað ikki er gott fyri okkurt«. Eg hugsi, at nøgdsemid hjá okkum ikki veksur við materialismuni — tvørtur- ímóti. Meira vit eiga, meira vilja vit hava, men í trong- um tíðum, tá læra vit — og duga nógv betur at síggja stór virðir eisini í tí smáa. Nýhugsan tykist at vera loysunarorðið í dag. Vit hava nú í langar tíðir verið ov vanabundin og ikki søkt nýggjar leiðir — tað eiga vit jú at gera — tí, væl hava tær gøtur, sum teir gomlu hava slóðað okkum, ført okkum higar til dags, men vit hava skyldu til at traðka og slóða nýggjar gøtur víðari fram, og til eina og hverja tíð taka til umhugsunar: hvar eru vit og hvagar eru vit á veg. Rasmus Effersøe sigur so rámandi í síðsta ørindi í ein- um av sínum góðu yrking- um: Elt ikki altíð sum fyri er slóðað; Sjálvbjar gin far yvir land yvir hav, maður skal smíða sær eydnuna góða, við teimum eynum sum skaparin gav. Gott er við vinum at fylgjast áleið; Nr. 101 — 1. JUNI 1994 Hanus Poulsen er formaður í Klaksvíkar Sangfelag. Í sambandi við at felagið í ár hevur 50 ár á baki, heitti norðoyasteynu- nevndin á hann um at halda fólkafundaróðu í Vágstúni norðoyastevnudag (Mynd: Jan) Hanus Poulsen í nordoyastevnurøduni: fttiiti Siggja stor virði eisini i ti småa - Vit hava nu i langar tidir verid ov vanabundin og ikki søkt nýggjar leiðir. Vit hava skyldu til at tradka og slóða nýggjar gøtur vidari fram, segdi Hanus Poulsen, formadur i Klaksvikar Sang- felag, í følkafundarrødu síni nordoyastevnudag ofta í vanda tó vinirnir tróta: tann sum vil framá, hann gloymi í ei sjálvur sær slóðir at bróta. Í slíkum tíðum sum hes- um er tað at ymiskir felags- skapir taka seg upp. Í 30-ár- unum vóru vánaligar tíðir, og tá tóku nøkur fólk her í Klaksvík seg saman og byrjaðu at venja kórsang, og 6. november 1944 — áðr- enn seinni verðaldarbar- dagi var komin at enda — varð Klaksvíkar Sangfelag stovnað og æt tað tá Klaks- víkar sang og musikkfelag. Felagið hevur sostatt 50 ár á baki nú í ár. Aðrir felags- skapir hava eisini tíkið seg upp í ringum tíðum — og er hetta enn eitt dómi um, at fólk í ringum tíðum søkja saman. Tíverri er tað so, at fleiri familjur eru farnar av land- inum vegna tørvandi ar- beiði, og verða tað óivað fleiri enn, sum fara, og tøl- ini vísa eisini at tað í størsta mun er ungdómurin, sum flytur. Eitt er givið, og tað er, at um ikki ungdómurin, sum vit í dag eiga — so góðan sum nakrantíð — ikki fær høvi til at brúka sínar kreftir her á landi — ja, so søkir hann sær arbeiði úti í heimi — ella kemur als ikki heim aftur eftir lokna útbúgving uttan- lands. Hvat kann so gerast — og hvat eigur at verða gjørt fyri at venda hesi skeivu gongd, sum nú er? Henda spurning hava vit ofta sett okkum — og eru tað nokk eisini nógv, sum hava gjørt sær sínar tankar um hetta. Orðatakið sigur: >Ofta hava ungum hvølpi vaksið hvassar tenn í munni< — og skal tað verða mín vón, at tann ungdómur, sum veksur til í dag, veruliga vil gera um seg, hann hevur nógvar góð- ar møguleikar at útbúgva seg, serliga innan skúlagátt — verri er við handverkinum í dag, har er tíverri heilt steðgað upp vegna vantandi arbeiði. Vit hava her á landi -eins '% og útheimurin — havt upp- og niðurgangstíðir, og tað vísir seg tíverri so, at sjálvt um vit áttu at havt lært av feilum upp igjøgnum tíðir- Í | nar — og harviðkunnaðriðið | å einum alduryggi vidari fram, so endurtekur søgan F seg. Sum altid gingu skótarnir skúðgongu Á Enn hava aldri rikið so dimm skýggj fyri sólina, at hon ikki kom fram aftur og vit eiga hóast tíðirnar eru sum tær eru, at vera takk- som fyri lívið og læra at virða tað minna. Tit ungu — tit standa í besta blóma og eru tey, sum skulu føra okkara kæra fost- urland víðari fram — eitt vilja vit biðja tykkum um og tað er, líkamikið hvagar í Tíðindablaðið ÆI) heiminum tit fara, slíuð ikki røturnar, sum eru gróður- settar her heima. At enda skal eg lesa síðsta ørindid úr yrkingini »Langt burt frå gðrum londum« hjá Gulak Jacobsen: Hvar enn tín fótur fjakkar, hvar enn tú festir búgv, ber altíð títt fóðiland í minni; tí urtin hon følnar og verður ikki drúgv, er rótleysur stelkurin hin stinni Bið gott yvir fólkið av fornari ætt, sum Gud hevur givið so dýran ein skatt. at liva í friði í Føroyum. Hanus Poulsen BRÚKTIR BÍLAR 2 Vit hava fleiri GÓÐAR BRÚKTAR BILAR av ymiskum merkjum til solu. SERA BILIGA & LAGALIGA Ynskja tygum at sýna/royndarkoyra teir, kann hetta av- talast á tlf. 18903. v/ Atla Klein Olsen Rann ">>> => 110 Tórshavn Teld "im Tlf. 18903 - 88903