mikudagur 22. juni 1994síða 2

Tamt orðaskifti - einki nýtt! Sambandspolitikkur er einki annað enn nýggju nýggju klæði keisarans — ein såpublødra! VELJARIN fekk einki nytt upp- skot um, hvussu vit skulu koma burtur úr tí búskaparliga tronga — vinnuliga og sosiala — vit eru komin í í fyrsta valorðaskiftinum millum floksformenninar. ORÐASKIFTIÐ var tamt og floks- formenninir dugdu illa at brúka tíð- ina. Teir vóru ikki sannførandi og teir duga enn ikki at brúka sjónvarp sum tann mest týðandi fjølmidilin í politiska stríðnum. Ofta hoyrdu vit ógreiðar setningar í torgreiðum málum, so nógvir veljarar hava torført at skilja hepið. HÓAST sambandsformaðurin — eins og aðrir — helst hevur verið á talu- og fjølmidlaskeidi, so var hann ikki sannførandi. Í so máta kláraðu Finnbogi Ísakson og Tordur Nicla- sen tað best. Teir megnaðu at tala til fólkið. Tordur Niclasen er rættiliga javnaðarsinnaður, men hann gloymir bara at siga, hvaðani pen- ingurin til útreiðslurnar skal koma! FRÁ andstøduflokkunum, teimum nýggju flokkunum og fylkingunum kom púrt onki nýtt. Tað var í stórum og heilum ein endurtøka av tí álvar- stødu, samfelagið er komið i. Loysn- irnar vóru fáar og tey vóru hverki nóg konstruktiv ella serigs at sann- føra veljararnar um, at tey loysa stóru samfelagstrupulleikarnar — arbeiðsloysið og fólkaflytingina. AFTURÍMÓTI vístu formenninir í landsstýrisflokkunum á, at vit framvegis eru noydd at bretta upp ermar, og taka nøkur tung tek afturat, samstundis sum vit tillaga samfelagið — tað almenna eins og tað privata — til broyttar umsteður. FLESTU føroyingar kunnu taka undir við Maritu Petersen, tá hon sigur, at ongantíð sum í hesum tíð- um er neyðugt at styrkja vælferðar- samfelagið. Eins og tá hon vísti á, at hóast hetta landsstýrið hevur verið noytt at taka tung tek, so er eydnast at fremja nógvar týðandi lóggávur fyri at koma burtur úr naggatódn- ini. SOMULEIÐIS munnu flestu før- oyingar taka undir við Finnboga Ísaksyni, tá hann vísti ætlan fólka- floksins og sambandsfloksins at lækka lønirnar aftur. Hetta er ein roynd, sum ikki letur seg fremja uttan fåtøkradømi og sosialt órætt- vísi, sum vit hava hoyrt um í New Zealandi. Ljósmyndari: Kalmar Lindenskov Hilmar re Bústaður: Argjavegi 26 | Postadr. 76 Argjum 110 Tórshavn Tølston: 11820 Telelax: 14720 ROYN OKKARA NYGGJU BOTNALEYSU LAGKÓKU VID ONGUM PYNTI OG ONGUM íMILLUM Í HÓAST Anfinn Kallsberg hevur álit millum flestu føroyingar í síni ofta realistisku meting um samfe- lagið, so megnar hann ikki at sann- føra veljarar og aðrar flokkar um, at tað er rætt at lækka lenir og skatt við lóg. AT lækka kostnaðarstigið er tving- andi neyðugt. Men tað er íkki nakað nýtt, sum formaðurin í sambands- flokkinum, Edmund Joensen, ger tað til. Sosialurin hevur í fleiri ár víst á, at tað er tvingandi neyðugt at lækka kostnaðarstigið. MEN kostnaður er annað enn lønir. Kapitalkostnaðurin — renta og av- dreg — hevur verið alt ov høgur. Bæði grundrenta, onnur lånsgjøld og revisrenta. KOSTNAÐUR fyri roknskap, grannskoðan og edv-tænastur hev- ur eisini verið ógvuliga hegur. Vit hava jú sæð, hver hevur skólað pen- ingin í kassan. Flutningsútreiðslur- nar hava verið hegar, hóast skipa- felegini siga eitt annað. Eykalutir o.a. kosta oman fyri alt rímuligt mark. Harafturat hava avgjeld og tollur tyngt alt ov nógv um rakstur- in. Og tað ger meirvirðisgjaldið í HESIR kostnaðir og gjøld ávirka kostnadarstigid í flestu førum nógv meira enn lønirnar. Men tað, sum hevur verið grundleggjandi galið í føroyskari vinnu, er effektivitetur- in. BÆÐI Sosialurin og javnaðarflokk- urin hava í áravís víst á, at tað er tvingandi neyðugt at rationalisera, um vit skulu klára okkum í kapp- ingini við aðrar. Men ikki bara i vinnulivinum. Nei, sanniliga eisini i almenna sektorinum. EIN einvis lønarlækking verdur ein koddi hjå leidslum og øll ætlan at rationalisera verður skúgvað til viks, sum fyrrverandi virkisleiðarin á Bacalao, Martin Jacobsen, so greitt vísti á, tá fólkaflokkurin fór at spekja við lenarlækkingini fyri einum 4-5 árum síðani. JÚ, tað nýggja hjá sambands- flokkinum — hesum sum vit øll hava bíðað eftir í spenningi — er nú avdúkað: Vit skulu gera tað livil- igari í Føroyum, vit skulu rationali- sera og vit skulu skja útflutnings- virðið! HETTA er íkki annað enn tað, sitandi landsstýri roynir at gera, og hetta kunnu eisini øll reisa seg upp og siga uttan at undirmeta virðið í landsstýrispolitikkinum. TÍ mundi mangur sambandsveljari kenna seg eyðmýktan í gjárkveldið, eftir at sambandsflokkurin nú í langa tíð hevur greitt fólki frá, at hann var tann einasti flokkurin, sum hevði eina greiða ætlan fyri framtíðarsamfelagið, sum fór at halda! Men har var eingin framtíð- arætlan. FYRITREYTIN fyri aftur at gera tað liviligari hevur m.a. verið at sanera skuld í vinnulívinum, so tað kann virka á sunnum fíggjarligum grundarlagi. Hetta eigur at styrkja okkum í kappingini við onnur lond, tí hetta hevur sanniliga lækkað kostnaðarstigið. MEN eitt gloymir sambandsflokk- urin — eins og hinir í andstæðu — at fiskatilfeingið er bara eina helvt av tí, tað hevur verið. Tí er eisini neyð- ugt alla tíðina at beta marknaðar- støduna. Men hetta verður eisini gjørt vid at endurskoða handilssått- målan vid ES, og samrådingar um hetta fara fram. Munurin millum sambandsflokkin og hinar flokkar- nar er bara, at sambandsflokkurin vil upp i ES. VID ødrum orðum var einki nytt í politikki sambandsfloksins. Hann hevði einki originalt ella víttgang- andi boð upp á at koma burtur úr búskaparkreppuni. Hann kann íkki vísa á nakað, sum ger hann betur føran fyri at stýra hesum landi enn hinir flokkarnir ella sitandi lands- stýri. HETTA hava flestu føroyingar hildið, og nú fingu vit tað endaliga staðfest: Politikkur sambandsins er einki annað enn endurtøka av ævin- týrinum hjá H. C. Andersen um nýggju klæði keisarans. Har vóru eingi klæði — tað heila var bara ein sápubleðra! sosialurin