mikudagur 22. juni 1994síða 23

- am Jéhan Hendrik Hansen, servicumaður, Vestmanna Krista Poulsen, krambakvinna, Vestmanna Eydbjørg Hansen, dagrøktarmamma, Vestmanna Jóhannes Oiavson Olsen, handilsskúlanæmingur, Vestm. Marjun á Bergi Gunnarsson, pedagog, Signabeur Verkamannafylkingin, listi | Valeyni; Alis Jacobsen, lærarinna, Haldarsvík Liljan Isaksen, formaður, Kvívík Stillarar; Ragnar Jacobsen, arbeiðsmaður, Haldarsvík Jonny Magnussen, húsmóðir, Tjørnuvik Elias Hammer, sjómaður, Haldarsvík Tórhild Einarsdóttir Hansen, húsmóðir, Langasandur Jannie Christiansen, pedagog, Langasandur Tønnes Mikkelsen, arbeiðsmaður, Langasandur Hans Pauli T. Strøm, samfelagsfraðingur, Vestmanna Jóhan J. Weihe, fiskimadur, Hósvík Ingun Winther Olsen, lærari, Vestmanna Johild Jacobsen, heimahjálp, Haldarsvík Frælsisfylkingin, listi J Valeyni; Sakaris Karl Zachariasen, bilførari, i Svanga, Tórshavn stillarar; Jákup Eli Zachariassen, sjómaður, Streymnes Sverri Thomsen, snikkari, Streymnes Jonn Hansen, sjómaður, Langasandur Poul Adrian í Homrum, maskinferari, Kollafirði Heðin Súni Zachriasen, bilførari, Streymnes Snæbjørn Durhuus, sjómaður, Vestmanna Jónsvein J. Haraldsen, skipari, Vestmanna Signar Haraldsen, kokkur, Vestmanna Eivind Olsen, næmingur, Vestmanna Maria Samuelsen, húsmóðir, Kollafirði Bárður Samuelsen, lærlingur, Kollafirði Vestmanna 17.06.1994 Logtingsvalnevndin fyri Norðstreymoyar valdomi Birgir Waag Høgnesen, formaður Dimmi og ljós Í hesi rímu eg sigi frá niðan á Botn vit skuldu tá — tvey neyt í Botnin at fáa. Vit fóru frá húsum, veðrið var gott, men niðankomnir veðrið grátt — vit kundu ei neytini náa. Vit viltust ikki, men halda tað, at vit flyta ogum ikki úr stað fyrr enn mjørkin fer til vegar. Men meðan hesta vit ætla um halda vit, at í mjørkanum so vist ein maður dagar. Og mjørkin lætti í beint tá, pápa mín fingu vit at sjá — sum eftir ogum man hyggja. Og harafturat so síggja vit tað, at neytini liggja runt um tað stað, har sum vit sjálvir liggja. Vár Gud er góður og Hann vil tað, at børn og vaksin ei villast úr stað — f ogara hond man halda. Og heilt til síðst so vil Hann tað, vit fyri Hans Son koma í tað stað, har ævinligt Hann valdar. Vár Faðir og Harri lær ogum tað, Tær at takka hvønn einasta dag — so leingi á fold vit anda. Tá síðsti lívsdagur hjá ogum er komin vit fara úr hesi verð — hjá tær vit í sælu standa. Skrivstovufólk ti Telefonstoðina i Soldarfirði Telefonverkið sekir hervið eftir einum fólki til telefonstødina í Søldarfirdi at starvast hálvan dag fyribils í hálvt ár. Arbeiðið umfatar: — Sela av allari vanligari telefonut- gerð — Telefonavgreiðslu — Lættari skrivstovuarbeiði Starvid krevur at starvsfólkið: — Kann arbeida sjålvstødugt Er fyrikomandi Hevur royndir innan skrivstovuar- beidi Nakað av kunnleika til edv á brúk- arastødi Umsóknir: Skrivlig umsókn skal stílast til Telefonverk Feroya Legtings, Boks 27, 110 Tórshavn att.. Arant Olsen og vera okkum í hendi í seinasta lagi 1.07.94. Telefonverk Føroya Løgtings Tíðindablaðið [ sosíalurin ] Nr. 116 — 22. JUNI 1994 Sida 23 Minningarorð um Jóan Símun Hofgaard Tórshavn f.25.01.1964 Tá ið eg sum sjeytíðina hóskveldið 9. juni, sum so ofta, støkk inn á gólvið á Frælsinum nr. 10, tók ein sorgarbundin faðir ímóti mær og segði: >Jóan er blivin burtur í Nólsoyarfirði, eg komi helst ongantíð at síggja hann aftur<. Eg fekk ein sjelk, og fór tigandi aftur á dyr, kannaði málið nærri; men tað visti seg tíverri, at eg hevði hoyrt rætt. Skip, bátar og tyrla leitaðu í Nólsoyarfirði, so har var bara at fara avstað sum skjótast at leita. Út á kvøldid luttóku um hundrað bátar í leitingini, men hetta gav tíverri onki úrslit. Dagurin hevði annars verið sum ein vanligur gerandisdagur. Høgættarlot og streymurin nakað harður. Bátar vóru á útróðri, og svågramir báðir, Jóan og Jon, vóru eisini farnir út at fáa sær eitt kók við tí báti, sum teir nyliga høvdu keypt í felag. At hetta skuldi blíva ein sorgardagur, hevði ongin væntað. Men óhappið hendi júst, tá ið teir fóru at sigla heim. Teir sigldu inn í íðuna í Nólsoy og báturin hálvdist. Ongin sá tilburðin, so tað var eitt Guds undur, at tíggjumannafarið >Sílið< úr Havn kom fram á Jon, sum hevði ligið á kjøli í umleið tveir tímar og bjarg- aði honum. Jóan er enn ikki funnin. Eg havi kent Jóan síðan hann lá í vøggu. Eg havi nærmast kent meg sum húsfólk hjá Dan og Daju á Frælsinum. Jóan var ein evnaríkur drongur. Tað gekk honum væl í skúlanum, og tá ið hann kom í læru á Tórs- havnar Skipasmiðju, føldi hann seg vera komnan á røttu hillina, og at hann var góður handverkari, er ikki neyðugt at nevna, tí tað liggur ul slagið. Jóan hevði nógvar góðar vinmenn í lærutíðini, og flest allir fóru víðari á maskinskúla og lósu til maskinmeistara. Eftir lokið prógv sigldi Jóan við føroyskum farma- skipum og trolarum sum maskinmeistari. Í fjórheyst vóru boð eftir honum frá donskum reiðaríi um at koma í langfarasigling. Hann tók av og var bert nakrar fáar feriudagar heima nú, innan hann aftur skuldi mynstra út, hesa- ferð sum maskinsjefur. Men lagnan vildi tað ikki soleiðis. Saknurin er stórur hjá foreldrum og systrum og ikki minst hjá Jóhonnu, sum hann var trúlovaður við. Við hesum fáu orðum lýsa vit í Mammulág frið yvir minnið um teg, kæri Jóan. HB