leygardagur 17. september 1994síða 5

Tíðindablaðið [ sosíalurin ] Nr. 177 — 17. SEPTEMBER 1994 Sida5 Einar Larsen, tollari å Tvøroyri: I 46 år seks sjukradagar - Mær hevur altid dåmt hetta arbeidid lika væl, men eg fari ikki at keda meg, nu eg fari frå, ti eg havi ov mikid at takast vid Einar Larsen er ikki bara kendur sum tollari. Hann spælir í hornorkestrinum, syngur í sangkórinum og spælir kort Dagurin í gjár var ikki nakar vanligur arbeiðsdagur hjá tollaranum Einari Larsen á Tvøroyri. Hann fór til arbeiðs sum vanligt, men hann fekk vitj- an, tí tað var hansara sein- asti arbeiðsdagur. Har vóru øll leiðslan fyri tollvaldið, Petur Alberg Lamhauge, Torbjórn Mikkelsen og Kjartan D. Joensen til frá- faringrsamkomuna fyri Einari, sum nú gevst eftir at hava arbeitt í 46 ár sum toll- ari. Sum altíð var Einar í góð- um hýri, tá vit tosaðu við hann gjáramorgunin. Hann er ikki fyltur 67 ár, men tað verður fyrsta dagin, og hann gevst nú, tí nakrar vikur eigur hann eftir av summarfrítðini. - Eg lærdi fyrst í trý ár á sýsluskrivstovuni, men so vóru vit fimm tollarar settir í 1949. Eg var yngstur av okkum fimm, og nú eri eg tann seinasti okkara, sum gevist. Eg var 21 ár, tá eg Tá vóru teir tilsamans fimm tollarar í landinum, hvussu nógvir teir nú eru, hevur Einar ikki tal á. Arbeiðið er nógv ødrvisi nú samanborið við tá. Dámar arbeiði við teldum - Higar komu so nógv fiski- skip, og ofta stóð á at koma runt til tey øll, serliga tå Íbúð ynskist Ung familja við 2 børnum ynskir at leiga íbúð ella hús í høvudsstadarøkinum frá 1. okt. Skrivid til: Sosialurin, Box 76, 110 Tórs- havn, undir Bill. mrk. 1015 illveður var. Nú er arbeiðið meira á skrivstovuni við eft- irliti, og skrivstovuarbeiði hevur mær altíð dámt væl. Fyri meg var tað eingin forðing at trína inn í teldu- øldina, eg leyp í tað við báð- um beinum, og eg eri so hugtikin av hesum arbeiði, at eg nú fari eg at fáa mær mína egnu fyri at skriva okkurt. Tónleikarlívið Einar Larsen er ikki bara kendur sum tollari. Hann hevur alt sítt lív verið mill- um tey fremstu í tónleikar- og mentanarlivinum í Før- oyum .M. a. var hann ein av stovnarunum av hornor- kestrinum á Tvøroyri fyri 17 ár síðan, og í tí arbeið- inum ætlar hann sær at halda fram, í hvussu er til felagið verður 20 ár. Haraftrat er hann í sang- kórinum, og hann virkar í fornminnisfelagnum á Tvøroyri. Kortspælari Bridgespælari hevur hann verið í nógv år, og i nøkur ár var hann nevndarlimur i Føroya Bridgesambandi. - Eg skal siga tær tað, at tá arbeiðsdagurin í dag er av, fari eg niðan í Klubban, sum egplagi fríggjadagar, fyri at spæla bridge ein tíma, og so fari eg heim, sigur Einar - Eg fari ikki at keða meg, tí eg havi ríkiligt at kedast við. Húsini eru hálv liðug, og tað verða stundir til nú. - Allar dagar eri eg komin nógv út millum fólk, og tí kenni eg eisini nógv fólk allastaðni. Tað dámar mær so ótrúliga væl, sigur Einar. Hann hevur hoyrt fólk skemtandi sett spurnartekin við, um tey veruliga hava arbeitt fyri lønina, tey hava fingið gjøgnum lívið. Sjålv- ur heldur hann seg hava gjørt rimiliga gott avrik, tí honum hevur altíð dámt væl at arbeitt. Vitjar tey aftur Sjálvt um Einar nú er givin, liggur okkurt arbeiði eftir at fáa frá hondini, og einki er at ivast í, at hann av og á fer at støkka inn á gólvið hjá teimum á tollstovuni, tí tað er so gott arbeiðspláss. - Banka undir borðið, heilsan er í lagi. Eg kann leggja aftrat, at hesi 46 árini havi eg ikki havt fleiri enn seks sjúkradagar, og tað hevur ongantíð verið annað enn krím, sigur Einar. Starvið hjá honum er ikki lýst leyst, tí tað er eitt sindur ógreitt við normeringini, og um ikki onkur umlegging skal gerast. randi Tað hevur givið lands- nevndini í sambands- flokkinum grå hår i hevdið, at sambands- fólkini í Norðuroyggj- um eru so illa um, at tey ikki fingu ein landsstýr- ismann. Og tað argar ikki sørt landsnevndina, at tað kom út, at felagið i Klaksvík hevur sent flokkinum mótmæli, og at nevndin í Klaksvík hevur lagt frá sær sum mótmæli. Hetta kemur ikki ser- liga væl við so stutt upp undir fólkatingsval. Formaðurin í lands- nevndini, Trygvi Gutte- sen, sigur, at okkurt må gerast, og at lands- nevndin ætlar at fåa ein fund vid nevndina i Klaksvík. Hann vónar, tað fer at bera til at tosa seg til rættis. Fundurin hevur íkki verið enn, tí tað hevur ikki eydnast at savna nevndina í felagnum í Norðuroyggjum. Hinvegin skilir hann væl misnøgdina í Norð- uroyggjum, men tað eru ikki bara Norðuroyggj- amar, sum í so máta kunnu kenna seg svikn- ar. Norðstreymoy hevur heldur ongantíð havt Royna nú at sissa Landsnevndin bandsflokkinum fer nú at tosa vid norðoyingarnar, sum eru í ødini um, at flokk- urin ikki valdi landsstyris- mann úr Norðuroyggjum á l sam- landsstýrismann fyri sambandsflokkin. Mannagongdin, — tå landsstýrisfólkini skulu veljast, er, at lands- nevndin fyrst ger sítt tilmæli, og tingfólkini velja landsstýrisumboð- ini. Trygvi Guttesen sig- ur, at tey plaga at hugsa um, hverji valdømi høvdu havt gagn av landsstýrismanni úr teirra øki. Men tað ber ikki til bara at vélja út frá tí. Dentur má leggjast á, hvørji skikkað fólk flokkurin hevur at seta í landsstýrið. |Hesuferð hildu tey, at Ivan Johan- nesen og Eilif Samuel- sen vóru best skikkaðir. Ta frágreiðingina góðtaka sambandsfólk- ini í Norðuroyggjum ikki. Felagið í Norður- oyggum hevði trý upp- skot, Paul Martin Ras- mussen, sum við løg- tingsvalið fekk flestar atkvødur, Eyðfinn Han- sen, sum er býráðslimur fyri flokkin og so Dánjal Klakk, sum áður hevur stillað upp. Hesir tríggir vóru líka væl skikkaðir, halda norðoyingarnir. randi 60 dagar í fongsul Bretin, sum hósdagin varð dómdur fyri óviljað at hava dripið ein mann í Havn ísummar, heldur fast við, at hann er ósekur og hevur skotið dómin inn fyri landsrættin Tá ein 50 ára gamal maður eina summarnått í juli bólt- aði oman gjøgnum einar trappur í Havn, varð ein breti beinanvegin fongsl- in, sum datt oman gjøgnum trappurnar, doyði nakrar dagar seinni av løstinum. Bretin varð latin leysur aftanå avhoyringina, med- an politiið kannaði málið nærri. Men herfyri varð ákæra reist móti sama manni, og mikudagin var málið fyri í Føroya rætti. Tað var eitt kveld, at bretin og vinkona hansara høvdu hitt tann nú deyða mannin og konu hansara í býnum. Aftaná vóru tey farin heim til vinkonu bret- an. Har vóru teir báðir komnir til ilnar. Frágreiðingarnar um kveldið vóru nokkso ym- iskar. Eitt vitni seg seg hava sæð bretan fýra hin oman gjøgnum trappurnar, men bretin sjálvur og vinkona hansara søgðu, at bretin var á loftinum, tá ólukkan hendi. Verjin helt grundarlagið fyri atdóma mannin vera ov veikt, tí hin kundi vera dottin. Men dómarin tók undir við ákæranum og dømdi bretan fyri óviljað mann- dráp og av ósketni at hava fýrt hin. Bretin varð dømdur at sita f 60 dagar og haraftrat at gjaldar sakarmálsút- reidslurnar. Bretin góðtók ikki dómin. Hann helt seg vera illa við- farnan og segði, at hann var ósekur. Tí kærdi hann dóm- in inn fyri landsrættin. randi