leygardagur 22. oktober 1994síða 12

Nr. 202 — 22. OKTOBER 1994 Síða 12 Sverri hjálpir her Magnus Poulsen at fáa skinni av einum lambi. Nýggi flettingarhátturin er munandi nossligari Sverri Patursson, bóndi i Kirkjubø: Vit kunnu læra av okkara grannum — Føroyskir bøndur kunnu fáa ein munandi stórri part av kjótmarknaðinum, leggja vit okkum eftir at fáa ærnar at lemba tvey. Innflutta kjøtid í Føroyum er alt tvílembulomd, sigur Sverri sum ætlar at broyta skipanina so við og við Eftir Jústinus Eidesgaard Myndir Kalmar Lindenskov Abbasonur Sverra, Rúni, trívist væl millum seyðin Føroyski seyðurin kann geva munandi meira kjøt og føroyskir bendur kunnu fáa ein munandi stórri part av kjøtmarkn- aðinum. Innflutta seyða- kjøtið vit keypa er alt tví- lembulomd, meðan i Før- oyum er tað meira vanligt, at ein ær bert hevur eitt lamd. Føroyingar eiga eis- ini å ødrum økjum at leggja i geyma hvussu okkara grannar bera seg at. Teir duga at fáa land- búnaðin at bera seg. Hetta er ein samandráttur av pråtinum Sosialurin hevði við Sverra Patursson, bónda í Kirkjubø, fríggja- kvøldid í farnu viku. Okk- ara ørindi hetta friggjakvøld var at hyggja eftir hvussu Sverri ber seg at í fletting- ini. Hann hevur tikid upp nýggjan sið og flettir eins og á sláturvirkjum í okkara grannalondum, serliga í Ís- landi. Hagin hjá Sverra liggur eystantil á Kirkjubø- reyni, ein víður og grítutur hagi til 8 1/2 markagarðin í Kirkjubø. Á Glyvursnesi hevur Sverri bygt nåtimans fjós og alt hansara virki í samband við seyð fer fram í hesum fjósi. Sverri sigur, at hann var heppin, hann fekk væl av peningi fyri grót- brotið á Glyvursnesi og fyri hendan pening bygdi hann fjósið. Við verandi seyða- haldi í Føroyum hevði eitt tílíkt fjós ikki borið seg. Fjósið hjá Sverra er í tveimum hæddum. Tað er innrættað eftir norskari fyrimynd. Fjósið er í tveim- um hæddum, við einum tvørbygningi. Í tvørbygn- inginum er hoyløda i erva og í kjallaranum er fletting arrúm. Vambakonurnar Tá id vit komu út á Glyv- ursnes, fríggjadagin í sein- astu viku, var steðgur í flett- ingini. Flettararnir fingu sær ein bita, teir áttu fyrra skaff, sum tikið verður til umborð á skipi. Men gólvið var ikki slætt í kjallaranum. Vambakonurnar høvdu úr at gera. — Flettingin gongur so skjótt fyri seg, at tað er ikki altíð vit klára at arbeiða undan, segði tann eina, meðan hon tømdi eina vomd. Vambakonumar hava góðar arbeiðsumstøður. Tær standa við eitt rúmligt borð, sum er somikið høgt, at tær kunnu arbeiða upp- Tíðindablaðið (2K"1)1 rættar. Tvær taka sær van- liga av at vaska vemburnar Tær nýta vatnkranar, sum eru so tætt við, at:tær altíð røkka. Tær stinga slanguna i vinstrið og lata sidan spaku- liga vatnið renna, fyrst gjøgnum rukkulakkan, síðan keppin og at enda í vombina. Ein snørisstubbi typpir vælindi. Spakuliga upploysist innihaldið í vombini og gerst til flótandi gor. Tá vambakonan held- ur, at nú er nóg bleytt, sker hon eitt lítið hol á vombina og gorið rennur niður í eina rist og er horvið í allar ævir. Síðan skrúvar vamba- konan kranan for frá og reinsar av einslistum vombina. Hon hevur ong- antíð slept slanguni inni í vinstrinum. Fyri endan á sama borði standa tvær kvinnur og reinsa garnmerin. Tær hava eisini hvør sín krana og á krananum er eitt tunt rør, sum tær smoyggja gamar- endan uppá. Hetta er hegni- sligt arbeiði, sum krevur varsemi, skal hol ikki koma a. Lira til døgurda Vit fara upp uppá at heilsa uppá flettingarmenninar. Teir sita í hugnaliga køk- inum og eta døgurda. Mat- skráin hendan dagin er líri úr Trøllhøvda. Eisini er leskiligur føroyskur við- skeri. Matmóðurin eitur Elsa, ættað úr Havn. Hon hevur skil á øllum og syrgir fyri mati til tey mongu, sum arbeiða hjá Sverra um heystarnar, bæði fjallmenn og tey sum taka upp skakt. Norsk fyrimynd Fjallmenninir fara niður aftur og Sverri vísir fjósið fram Innrætningurin av fjós inum er efir norskum leisti Norðmenn halda tað vera sera týdningarmikið ikki at lyfta og handska seyð, seyðurin kann fáa afturstig av hesum. Í okkara fjósi er heldur ikki neyðugt at lyfta ein tann einasta seyð. Skulu vit flyta seyð millum rúm- ini, so kunnu vit bara taka eitt portur frá eini smogu og leiða seyðin yvirum. Eg haldi sjálvur, at seyðurin trivist betri, verður hann ikki handskaður. Vit binda heldur ikki seyðniður, sigur Sverri Patursson. --Í fjør var fyrsta árið, at eg lat allan seyðin brunda inni. Hagin hjáokkum er somikið víður, at ringt er at fylgja við. Men nú hava vit betri eftirlit við brundingini og úrslitið er, at færri ær eru brundgeldar. Vit taka eisini seyðin innaftur tríggjar vikur fyri lembing og síðan føda vit hann inni til gróður er í haganum. Seinastu vik- urnar, áðrenn lembing, viga vit hvørja ær og á vektini síggja vit um eitt ella tvey lomb eru í henni. Hetta er í hvussu er rættuliga neyvt. Tvílemburnar fáa mund- andi meira av fóðri, tær hava jú tvey at føda. Vit geva hoyggj og kraftfóður, serliga fiskamjøl. Fólk vilja ikki hava feitan seyð longur, sigur Sverri Patursson. Á einum borði, sum minn- ir um ein fundarpult, liggur eitt ringbind. Í bindinum er eitt A-4 ark til hvønn einasta seyð hjá Sverra. Har verður skrivað upp ymskir upp- lýsningar um seyðin. Vekt, slag og annað, sum er undan ærseyðinum. — Nú er alt so moderna, Dóttir sverra, Maria, sílar blóð í tunnuna