týsdagur 15. november 1994síða 9

Tíðindablaðið (SK Kristina Hansen er nógv ment síðan hon reiggjaði í Glataðu Spælimonnunum og Rúni ES Gaardlykke royndi seg i fyrsta stóra leiklutinum sunnukvøldid. Ungur, vid evnum „Góða Jelena» á palli i Norðurlandahúsinum: Askoðararnir govu leikarun- um reint ug Gellandi lógvabrestirnir frá áskoðarunum prógvaðu at Gríma hevdi rakt í plett við nýggjasta leikinum. Leikurin byrjar meinaleyst, men gongdin herðist og endar í eini naknari neyðtókuroynd á opnum palli Ummæli: Jústinus Eidesgaard Myndir: Kalmar Lindenskov Sunnukveldið frumfram- førdi Gríma sjónleikin „Góða Jelena« eftir russ- iska rithøvundin Ljudmila Razumovskaja. Leikurin varð sýndur i Norðurlandahúsinum og stóri salurin var fullsettur fyrsta kvøldid. Dygdin av einum sjón- leiki kann ofta lættast mát- ast ella vigast, fyrstu tím- arnar aftanå at tjaldið er drigið fyri og tað er júst í hesum tímum, at hesar regl- ur verða skrivaðar. Lat tað verða sagt beinan- vegin, uttan at vera yvir- positivur, at tað er langt í millum at síggja ein sjón- leik, har ein ikki keðir seg eina løtu. Men soleiðis hevði eg tað sunnukvøldid, har >Góða Jelena< setti krónuna á ein annars frå- líkan sunnudag Í Leikurir + ligur og ålvarsamu goymist kanska undi útlendska heitinum >tragi- komiskur<. Tí meðan rull- andi lættar samrødur fúka gjøgnum leikin eins og kavi eftir fonn, finnast gullkorn av lívsins álvara millum flikrurnar, so álvarsom og so beinrakin, at ein skifti millum at blikna og rodna. Her er uppgerðin millum ættarlið í fullum blóma og lá vit tosa um ættarlið, so nýtist ikki at vera talan um kappastíð millum pensio- nistar og hålvvaksin. Longu nú, vit hava runnið knapp- liga hálvan teinin í nitiåru- num, tosa tey ungu um, hvussu tey sum tá vóru vorðin vaksnu tíggjaðu sær í åtatiårunum. Eisini um tey, sum einans eru 10 ár eldri og munurin á tíðar- hugsanini bara millum tvey ártíggir, kann vera stórur Gongdin leikinum er í stuttum hendan. Jelena ein tilkomin ógift lærarinna býr einsamøll í eini íbúð saman við mammuni. Hetta er fyrst í åttatiårunum i fyrr- verandi Sovjetsamveldin- um. Mamman er á sjúrka- húsi meðan leikurin fer fram. Jelena hevur føding- ardag og nakrir næmingar kom at vitja hana. Í fyrstuni sær hetta rættuliga meina- leyst út. Jelena er ikki von við at skreyt verður gjørt burturúr henni og ti verður hon ovurfegin, tá næming- arnir koma og geva henni blómur, gávur og annars vísa henni ans sum menni- skja. Men var hetta alt, so hevði ikki loyst seg at sita í Norðurlandshúsinum sun- nukvøldid. Næmingarnir vildu ann- að enn annað enn at ynskja Jelenu tillukku við degnum. Tveimum teirra hevði ging- ist illa til próvtókuna og teir ætlaðu at lokka Jelenu at geva teimum lykilin til skrínið, har prévtøkuupp- gávurnar lógu á skúlanum. Teir ætlaðu at broyta upp- gávurnar áðrenn lærara og skålanevnd ummældu tær dagin eftir. Alt hetta skuldi ganga fyri seg í nátt. Men næmingarnir møttu einum ødrum persóni í Je- lenu, enn tann teirra tíð hevði myndað øllum vaks- num. At øll eru korrupt og all kunnu keypast. Hóast fødd og evnad í einum ein- vegis samfelag, so hevði Jelena menniskjaligar dygdir inni í hjartanum, sum finnast í øllum fólkum, uttan mun hvor stýrisskipan skipar fyri teirra gerandis- degi. Nevniliga erligheit og truskap Súsanna Tórgarð spældi Jelena og hon framdi eitt sjónleikarligt avrik á pall- inum sunnukvøldi6. Hon var Jelena og livdi seg full- komiliga inni í hennara sál Leikurin hjá Súsannu við kroppi og rødd frá tí skikki- igu turru lærainnuni til tridskempuni fyri rættvisi, um at enda syndrad'et, var røradi. Gullkornini frå Jelenu dundu í salinum. > Tit geva einum ófull- komnum heimi skuldina fyri tykkara egna ónd- skapi.“ > Pengar er tykkara gudur, eg vamlist við tykkara kraddarasålir.« 0.s.v Nr. 218 — 15. NOVEMBER 1994 Teir fýra skúlanæmingar- nir vóru leiktir av Hans Tórgarð. Rúna Gaardlykke. Erling Eysturoy og Kristinu Hansen. Leikurin er so sam- ansjóaður, at øll høvdu ein stóran leiklut. Her var ongin hjåleiklutur og tey leiktu sera væl. Tað prógvaðu eisini teir drúgvu lógva- brestirnir í steðginum og tá leikurin var at enda komin. Tann sterkasta leiklutin av hesum hevði Hans Tór- garð sum Valodja, hann umboðaði ein ungdóm, sum fullkomiliga hevði mist álitið á øllum tí ið var rætt. Sum eitt frálíkt umboð fyri fasismu, hon smakkar eins illa um hon umbodar høgra ella vinstra vongin, kúgaði hann øll kring seg, sínar vinir og sín motstødumann, í leikinum, Jelenu. Hann livdi fullkomiliga eftir hugtakinum > Hensigten helliger midlet<. Hann var leiðarin, tann kaldi og kyniski, men hann var einki uttan stuðlar. So skjótt hesir vendu honum bakið, misti hann máttin og fór út í myrkrið at finna sær nýggjar stuðlar. Valodja segði millum annað í lekinum: Síða 9 > Ongin sál er so fastløst, at ikki ein lykil sleppur inní hana.< > Eg víki alt fyri valdin- um, at hava bukurnar um báðar endar< Pallmyndina hevði Hans- ina Iversen gjørt og hon var nevniliga, sum ein pall- mynd eigur at vera, ikki ein skríggjandi mynd sum køv- ir leikararnar, men ein bak- grund. Tey eru professionell í Grímu og tey vita eisini hvussu langt tey kunnu ganga fyri åskodarunum. I endanum á leikinum fór ein neyðtiskuroynd fram og hendan var leikt so meistar- liga og >frekt< at áskoðarar- nir neyvan tordu at draga ondina. Eggjandi, á tromini og >flott< Leikurin byrjaði spaku- liga, meðan áskoðararnir komu inn salin. Fyrstu 15 minuttimar gingu gingu samrødurnar eitt sindur strivnar, men tá tey høvdu prátað seg heit kom glid á Leikurin endaði í eimi vekstasu< sum ikki verður avdúkað her. Ein rík løta bíðar tykkum í Norður- landahúsinum næstu vikur- nar. Tórgarðssystkinni Hans og Súsanna eru garvaði