leygardagur 10. desember 1994síða 7

Tíðindablaðið ES Hjartans tøkk Willi -Vit vita væl, at heidurin meira fellur okkum i lut at kunna telja teg sum heidurslim í kórinum, men tað er okkara ynski, at tú tekur ímóti hesum takksemissymboli sum eitt íkast hiðani til ta tókk, sum kórsangarar víða hvar hava at bera tær segði Olavur Hátún, kórleiðari m.a. í takkarrødu síni til føroyavinin og kenda sveisiska tónleikaran Willi Gohl á konsertini í Norðurlandahús- inum seinasta sunnudag. Gohl varð kosin heiðurslimur í Havnar- kórinum. — Í Willi í essinum sum Tað var nógv fólk sam- ankomið til konsertina hjá Havnarkórinum og Willi Gohl seinasta sunnudag. Tey vóru ikki bert komin fyri at lurta eftir tí frálíka tónleikinum og sanginum, tey vóru eisini komin fyri at vera við til at heiðra henda sanna føroyavinin og fræga tónleikaran, sum Willi Gohl er. Konsertin, sum sjálv- andi hevði jóladám yvir seg og varð merkt takkar- kvødu til Willi Gohl, varð framúr góð. Hetta vildu fleiri áskoðarar vera við, ikki einaferð. Mynd jan Her eru tey øll eftir frálíka konsert. Mynd jan f tá farið varð heimaftur eftir tveir sera hugnaligar og hugvekjandi tímar í Norðurlandahúsinum. Skráin var fjølbroytt. Høvudsverkid var jóla- kantantan hjå Bach vid Havnarkórinum og kvar- tett. Kenny Sambleben á 1. violin, Annette Nielsen á 2. violin, Nikolaos Kap- nas viola og Jens Christian Guttesen, cello. Har var so eisini solo- spæl við Nikolaos á vio- linini og Willi Gohl á piano. Willi Gohl spældi annars undir tí nógva, sum varð á skránni m.a. solo- sanginum hjá Berghild Poulsen. Ólavur Hátún stjórnaði eisini kórinum til jóla- kantatu, negro spirituales og ødrum lættari hugna- tónleiki. Samanumtikid ein sonnu frøi at hoyra hesi mongu fólkini syngja og spæla. Miðskeiðið í skránni nýttu Ólavur Hátún høvi at koma við eini takkarkvødu til vinmannin og føroyavinin Willi Gohl, sum eisini fekk blómur og ein málning i gávu frá kórinum. Ólavur Hátún segði: Tríati ár eru liðin, síðan eg á fyrsta sinni upplivdi teg sum kór- og orkesturleiðara — á Europa Cantat stevnuni í Nevers í Fraklandi 1964. Sama var upplivingin í Namur í Belgia 1967 og í Graz i Eysturriki 1970. A stevnuni í Autun i Frak- landi 1973 høvdu vit i Havnarkórinum ta gleði at vera vid i framførslu av Skapanini eftir Joseph Haydn undir tinari leiðslu. Tú minnist kanska, at eg undir einari døgurdasam- komu greiddi tær frá okkara kórstevnuhaldum og mest í skemti spurdi teg, um tú kanska hevði hug at komið til Føroya einaferð at arbeitt vid kórsangarum her. Kløkkur, men glaður vareg, tá ið tú hálvt ár seinni ringdi og segði frá, at tú tað várið skuldi til US A og á heim- vegnum kundi hugsad tær at lagt leidina hendanvegin. Ikki sørt heitur um oyruni var eg eftir hesa samrødu, ti eg hevði gjørt avtalu við teg um at koma higar at arbeiða við kórverki, sum okkara tónleikalív tá ikki enn var búgvið til. Til alla lukku fingu vit professionellan stuðul frá frændum okkara vestan hav, íslendingum, og minnilig gjørdist hendan Kórstevnan 1974 fyri okk- um gll, sum vóru við. Arið eftir, at vit høvdu fingið Norðurlandahúsið, høvdu vit aftur samband við teg, og tú legði tá ikki minni enn Beethoven-messu fyri okkum. Krevjandi, men stimbrandi hava tær upp- gávur verið, sum tú eftirsíð- an regluliga hevur spent okkum fyri, og ógloymandi verða hesar tónleikauppliv- ingar standandi í huganum. Mong munnu spyrja, hvussu tað ber ul, at tón- listamaður av slíkum inter- nationalum formati soleiðis afturvendandi tímir at vitja okkum her úti í Atlantshavi, ofta til umstødur, sum tú als ikki ert vanur við ella góð- tekur heima hjá tær sjálv- um. Men eg veit, at fyri tær Nr. 237 —10. DESEMBER 1994 Teir báðir vinirnir. Ólavur og Willi Gohl hálsfevnast Willi fekk bæði blómur og klemm frá kórsangarunum Síða 7 er tónleikur meira enn lista- mannbrøgd í einari konsert- hell, at hann hevur breiðari perspektiv, eini boð at bera ikki einans til tey fáu úr- valdu. Tíðliga valdi tú tónleika- uppalingina ul tín lívsgern- ing, hetta at geva ungdóm- inum besta høvi til at ogna sær tey lívsvirði, sum bert tónleikurin kann geva, tað at fáa tónlistina út til fólkið. Saman við vinmanninum Godifried Wolters og gðr- um góðum fólki hevur tú eisini verið ein hin ídnasti í arbeiðinum við kórsangi at virka fyri sambandi og vinarlag millum tjóðir. At vit her í Føroyum hava fingið so ríkiligan ágóða av tínum listamannasinni og almenmenniskjaligu hug- sjónum, tað eru vit mong, sum eru takksom fyri. Iva- leyst kundi eg í navni alra føroyskra kórsangara borið tær tekin um takklæti. Tað havi eg ikki myndugleik til; men vit í Havnarkórinum hava við hetta 20-ára høvid loyvt okkum ta avgerð at gera teg til heidurslim í kóri okkara. Vit vita væl, at heiðurin meira fellur okkum í lut at kunna telja teg sum heiðurs- lim í kórinum, men tað er okkara ynski, at tú tekur í- móti hesum takksemissym- boli sum eitt íkast hiðani til ta tøkk, sum kórsangarar víða hvar hava at bera tær.