fríggjadagur 30. desember 1994síða 17

Tíðindablaðið CSA Nr. 249 — 30. DESEMBER 1994 Síða 17 Havsulene flyg forbi, sakte opp og ned pá vinden. Lun- dene stabbar rundt meg, nysgjerrige som rgyskattar. I sine kvite skjortebryst og fargerike nebb er dei havets papegøyer, ein fugl som alltid gir deg godt humør. Og når eg ser den majeste- tiske havsula fly ved sidan av den stressa lunden, ser eg ytterpunktene i Atlanterha- vet sin flygekunst. Under meg er det klart blått hav, horisonten mot vest kan innehalde ein båt eller to. Bak meg er det grønt, kanskje grønare enn Lidarende i Njål-saga. Mykines Staden er Mykines lengst vest på Færøyane. Like ved fyret på holmen kan vi legge heile verda bak oss og berre nyte naturen. Som så mange stader i Norden er det natur og berre natur. Og få stader i Norden er det så mykje natur, så einsamt som her. På ei av dei minste av dei bebygde 18 Færøy- ane burdet 12-14 menneske vinterstid. Rett vest er Is- land det neste, og dit er det 20 timar med rutcbáten sommarstid. I søraust kan ein skimte fleire andre av dei små øyane som den fær- øyske diktaren William Heinesen har samanlikna med små sandkorn i ein stor ballsal. Midt ute i havet, midt mellom Norge og Is- land ligg desse merkelege grønkledte øyane, kledte av gras frá topp til tå. Sagnet seier at dei einaste trærne på ———. Mellom lunder og havsuler midt ute i verdenshavet Lunde på Mykinesholmen Mykines er dei forsteina i Korkdalen, forsteina og veksande nedover sidan Ol- av den heilage si tid. Havsulene Sulene svevar over dei to store basaltsøylane der dei har reir í to store koloniar. Mykinesholmen er einaste staden pá Færøyane havsu- lene hekkar. Det er mange segn knytt til denne store og stasclege fuglen og ungane syng kvar vår om sula »vestan fyri Mykines<. Kvar sommar fangar Myki- nesmenn suler, ved á klatre opp pá basaltsøylene eller senke seg ned til dei andre koloniane på holmen. Om natta søv fuglane, og dei er eit lett byte. Í den prisløna filmen »Tre blink mod vest< har den danske film- fotografen Ulla Boje Ras- mussen skildra dette sam- spelet mellom fugl og folk, i respekt for eit folk som har den største respekt og dju- paste kunnskap om fugleli- vet dei har levd av i genera- sjonar. Havhestar, krykkjer, tjeld, ein og sunnan lomvi, hissige terner og gjerde- smettar som på færøysk så treffande heiter »miisa- bróðir< (musebror) kan vi sjå overalt. Lundene ; Men det er likevel dei far- gerike, vraltande og tillits- fulle lundene som domine- rer. Kanskje er det ein halv million eller så av dei her ute, ein dryg times båtrcise frå den nærmaste hamna. Rcira er meir enn ein meter inne í jordbakkane, og alle folk har ul alle tider sett godt etter at det ikkje finst rotter pá Mykines. Fleire av øyane pá Færøyane er rotte- frie, og det er ein føresetnad for at lundene kan overleve. Mcd moldvarpar inne i ho- lene blir det lite fred til ru- ging og ungepass. Det har vore fleire dárlege ár ogsá for lundene. Báde for lundene og andre alke- fuglar som teist, alke og lomvi er nebbsilda ein vik- tig del av kosten. Og når stortrålarane og kanskje og- sá vilkárlege endringar í smásildbestanden har gjort det vanskelagare á finne mat, er døde lundeungar utanfor holene eit sørgeleg og dessverre vanleg syn. Heldigvis har det siste året vore betre, så lundene trygt kan fly ut på havet og kome tilbake med nebbsild. Og om kveldane flyg ungfugla- ne i ring, ofte så tett at det blir reine veggen. Rundt og rundt flyg dei, systematisk som eit rugdetrekk, berre så mange, mange fleire fuglar enn den einslege rugda over tretoppane. Krykkjene, rite på fær- øysk, hekkar like ved den einaste gangbrua over Atlanterhavet Av Jan Kløvstad Alla Foto: Jan Kløvstad K. 4 Bygda Mykines har 10—12 innbyggarar vinterstid, og eit yrande liv sommarstid Mykines er ei gamal jord- bruksbygd med korn- dyrking i mildare tider Lengst ute på Mykines- holmen står fyrtårnet, som blinkar mot vest. Mellom holmen og »hovudøya« Mykines er det bygd ei gangbru, den einaste gang- brua over Atlanterhavet, blir det sagt! Det tar ein snau time i roleg gange á kome seg frå bygda og ut til den totale stilla på holmen. Denne timen bringer oss høgt opp på det graskledte fjellet, og på tronge men Framhald á síðu 23