fríggjadagur 30. desember 1994síða 23

Tíðindablaðið 57"); >Súlan< ved hamna på Mykines etter fem kvarters tur ut Sørvågsfjorden og langsmed sørkysten av Mykines Framhald av síðu 17 godt sikra stíar langs fugle- fjella. I bygda Inne i bygda Mykines er det ofte eit yrande liv som- marstid. Da er kiosken og kafeteriaen open, og like et- ter og før kvar gong báten Súlan< kjem méd nye gjestar frá Sørvågur, er det eit fargerikt skue av mote- riktige fritidsklede. Vin- tersud bur det berre 12-14 menneske her ute. Dei lever av litt jordbruk, sauchald, fuglefangst og mykje av folketrygda. Det er tre ele- var i den vesle kvitmalte skolen, der den lange lina til sulefangsten ligg på loftet. Og i kyrkja samlar det seg 5-6 menneske kvar søndag formiddag for å høyre klok- karen Meinhardt lese og vere forsongar i gamle sal- mar av Kingo og Petter Dass. Det er ikkje orgel i kyrkja, songtradisjonane held seg godt. Kiosk og kaffestove Men sommarstid er det liv. Da kjem alle som har flytta vekk tilbake til husa dei passar på etter foreldre og besteforeldre, og da kjem turistane frå store delar av verda. Dei gamle velstelte husa med torv på taket er eit eventyrland, ein fredsæl plassi den ståkete verda. Alt er idyll, logrande saucbik- kjer, smilande ungar og lunt humrande Mykinesbuarar som aldri sluttar å undre seg over kor mange sjølvsagde ting turistar kan finne på å spørje om. I Kaffistova blir det ser- vert hamburgarar, kylling, men mest glade er kokkane i dei som vil ha lammekjøt eller lunde. Dei fargerike lundene er Færøyanes ry- per, men det er ikkje alle ut- lendingar som synest dei verkeleg kan ete den søle fuglen, særleg ikkje når den står på lista over vernever- dige fuglar heime. -Jaja, sei- er færøyingen, vi har ikkje ein einaste elg her midt i havet, men vi forlangar jo ikkje at det skal vere forbod mot elgjakta i Norge av den grunn. Her har vi meir enn nok av lunde, la oss forvalte denne rikdomen slik vi har gjort i hundrevis av år. Ein dansk skodespelar, blir det fortalt, hadde vore på Fær- øyanc for Á spele inn >Tro, håb og wolddom=< og blei spurt av dansk radio da han kom heim om han hadde fáu smake færøyske matspesi- alitetar. »- Ja, sagde han, jeg fik søpapegøje. Og hvorledes smagte så den? spurgte radioreporteren. - Den smagte som en helt almindelig papegøje, sagde skuespilleren.« Kunsten Og lunda smakar godt, der vi sit i det gamle atelieret til den store målaren Såmal Joensen-Mikines, fødd i 1906 her ute og den første færøying som blei utdanna kunstnar. Mikines er eit stort namn i Danmark og lenger ut enn det. Og det var Mykines han mála. K vinne- portrett, følgjet heim etter gravferda da så mange mista livet i ei båtulykke på tretti-talet, nordavinden og regnbogen, kvinna som ventar på postbåten og livs- teikna utanfrå, det kvite korset som står så stolt over kyrkja i horisonten. Ein in- ternasjonal meister var han, kunstnaren frå den mest av- sidesliggande øya på Fær- Nr. 249 — 30. DESEMBER 1994 Sida 23 øyane. Mykines-folk er med rette stolte av målaren sin, som kom heim mst kvar ei- naste sommar for á måle lyset, fargane, kvardagen og naturen. Og her kan vi sitte í atclicret hans og ete ein betre middag, med blikket festa mot fugleflok- kane over bygda, dei gr.øne liene og sjølve storhavet. Mykines er eit av dei mest eksklusive reisemál i verda, ein stad der menneske og makter møtest, mildt om sommaren, barskt og kaldt hele vinteren gjennom. Eit av dei fremste fugle- paradisa i Norden, Mykinesholmen, med ut- syn mot Vågar, Sandoy og Suduroy Velhaldne hus pregar Mykines-bygda, og då dronning Margrethe gjesta bygda fekk dei også lagt asfalt i dei tronge gatene. I »Kristians his« driv Oskar Joensen kaffi- stove mogleg å ta, her er det Rågvi Nolsøe som får prøve hesten til Oskar Joensen HEGN & 'HEGNPELAR Seydahegn og hegnpelar i ymsum støddum å goymslu Eisini hava vit nutimans el-hegn P/F PW-ÍSINKRAM FR-660 Seldarfjorður Tlf. 41166 - 84166