leygardagur 11. februar 1995síða 23

SÅ Nr. 30 - 11. FEBRUAR 1995 tíðindablaðið At A——————————— ——— Við deyða Jákups í Snikkarastovu Mikudagin bóru vit Jákup Karbech Henrik ri 1 Hann Mt. if if í Keypmannal 66 ára Jákup varð born út úr Havnar kirkju. Ur sømu kirkju har hann sum smá drongur fyri fyrstu ferð hovrdi sålmasong, kirkjum im fekk so stóran tydning fyri hann seinni í lívinum Hann var uppvak næst få kirb i | } á Rcvr i k ål í k ni | } i | an. Han ist upp » "ma vån i u i. 4 1 n » re Da i } ur millum TØørovu rnår í Keypmannahavn Fyrstu ferð med Jåk m var ul eitt brúdleyp í und MN = miðskeið ! R Rf k Hun Á rn k ! HÍ Tax Kilf i ir. I i » år i net i f rudlevt á ik ógv skyldíólk í Oyt I Omma han sara, Kristianna, var ættað úr bygdini, hon var abba Systir min og soståatt voru eg og Jåkup skyldmenn, tri menning ar Hesir dagar saman við Jåkupi í Oyndarfirði verða int gloymdir. Tað er ikki bara meg hann hevur rad. Vit eru teim sum vóru børn um ta tid um minnast, tá Jákup var í brúdleypi í Oyndarfirði Hann dróg fólk ul sin Børnimi var hann góður við og tað vóru glómur í barna tá heilar pláturnar av Cadbury sjokolåtu komu úr lummunum á hesum velduga manni Hann var mor HINTK t eygum stórur og prúður uppá kropp. Vit, børnin, cyg leiddu mannin, tá hann gekk húsanna millum at vitja skyldfólk. Fór hann inn í annan av handlunum í bygdini, so eltu vit hann Góðgæt fekst tú og skyld bórnini hildu seg hava ser góðan rætt Hann skemtaði, hann greiddi frå hann hevår verið út í stóra heimi. Hann hevði lagt sær í geyma og hann dugdi at sía frá, so tað hugtók øll frå ti nstandi oldinginum og heilt niður ul tað stetlandi barnið. Hetta hendi í tí av byrgda Oyndarfirði áðrenn bygdin fekk vegasamband liga Jákup ro VAVUMIJU ! Di l om hjarta prestur neyndi hetta í Havnar Kirkju kuda Hat Si il nKuUur | Mu havt at Jakuj } 10 var hitunorðaður sun fåur, hevði svarað aftur: »I líkverjuni — finnast lumma So gingu 27 ár. Ein kald 1 , i an jnuåardag, mevvar:i «+ 5 Li januar 1992, stukku cg og tá ry ára gam innå gólvið í Ferovyahusin PONVK mannahavn. Vu høvdu i okkum um i bynum og skuldu hvila okkum Við eitt bord sat ein mad ur, stórur og prúður. Ég varnaðist hann bemanveg in, men bar ikki kenslu á hann. Tó okkurt var við honum lokkaði eygu og oyru. Eg sat og lurtaði Hann sat og tosaði við eim kendan Karl Nolsíx væl frá sum annan utisclå vinmannin sum vit kenna so blødum og utvarp | im hendan dagin. Ein løta gekk og so rópu hann á meg. Hann kendi meg . Ikki bert av slagnum, men hann rópu meg við navm, hann i óru ikki 27 år lm síðan vil scinast hittust og eg bert var ein líul smådrongur Hendan løtan gjørdist ein av teimum heilt góðu í lívi mínum Ofta er tað soleiðis í liv inum, at tå tú sær nakað í veruleikanum, sum tú av og á gongur og hugsar um, tá tykist hetta anun manni ella stórri, antin betri Sjálvdan Ørvisi, ella vánaligari júst sum tú hugsar St. Paul kirkjan í London var nógv størn í verulcik anumennámyndunum. Ein flog av heimsins stórstu havnum, tann í Moskva virkaði nógv minni enn eg hevði hugsað mær. H ins størsta seglskip, Sc tórri í hugaheim tað lá við var nog inum, enn molan i Havn. Himmel bjerget vid Silkeborgsjogy hægri lar var MUNA enn eg hevði h Men Jákup var hin sami, sum eg hevði sæð hann sum smádrongur. Hann var einki broyttur, uttan at nøkur ár vóru løgd aftur at eldinum Hann var ikki eitt vónbrot, hann var sami Jákup, sum av og á dagaði upp úr minn mum frá ti góða úr barna arunum At sær komnir úusetar halda hátíðirnar í heim landinum og minnast á hendan hátt aftur á klettar nar, ninnast — røturnar Hendan dagin helt Jåkup fødingardagin hjá systrint Jonu, sum tá uttan rva ståk aðistfyri gestunum í KFUK heima í Havn Jákup helt ikki fødingar dagim einsamallur. Hver mast; em sum kom inn fekk boðið eitt ella annað leskiligt. Her var hátíð í Førovahusinum Sjálvur varð eg boðin til háborðs saman við sontnum og so sótu eisini aðrir kring borðið. Hinir fingu bod um at ugå, Nú vildi Jákup hava at via hvussu stóð ul hjá sínum skyldfólkum í Oynd arfirði. Hetta tók tid og eg hevði nóemikið við at ra Ikki emm cimasta em gloymdi hann. Og serliga tey deyðu kundi hann skoyta eina søgu uppí, áð renn vit løgdu tey afturum Jákup greiddi frá og purdi og nngt var hjá hi um, 19 sótu við borðið, at ppa Íramat Karl Nolsøe, sum er fróð armaður burturav tá Jákup hvíldi seg urnar vóru nógvar, góðar og stuttligar og eisini álvar samar. Einalerð hevði Karl at Jákup, ti hann ikki fekk orðið upp fyri honum. Jákup var kvikur í vendini og bað hann tú purdi um avloysu søg ra. Hann | hann t Bio mt inast , t ” ” ir rn » 4 fr i í t j if h > fr f i k ni ) ar ! KA Ma | Þú r V r 1 n tun r nt lir I Í m farin eim tur u land vi umborð var hart x baldrut og hann var sár sum fáur. Finalan í rest søgu ljóðaði søleðis Tå drongurin kom heim ur voru fingrårnir so at hann bara apa Sinum at ra« teir allar størstu kkararnar< í býnum og forresun eim umð í Kirkju Aftaná hesa ógloymandi hugnaløtu skiltust vit, eg aftur ul Føroya, og hann helt am í sínum virkna utiseta liv: í Keypmannahavn Hann var áliuð í Talvfelag num, hann var grundstudul í Førovingafelagnum. Hann var ein av trufastastu sókn arbørnunum hjá føroysku kirkjuni í Keypmannahavn Og hann røku vinarlagið við hundraMals føroyingar í Keypmannahavn Hetta sást á minningargudstænst uni, áðrenn hann var fluttur heim til Føroyar. Millum 2 300 føroyingar vóru saman komnir at siga honum farvæl. Sama h ” jarðarferðina ur Havnar Kirkju. Hóast hann ikki hevði verið heima semastu mongu árini so var skarin stórur, ið fylgdi Jákup var ein ógvuliga ættkærur maður og stutthgt var at hoyra hann jólaheilsur heim ul Føroya Ongin var gloymdi hann fór víða um. Hei ndi vi senda r og ar vóru ikki páuknar og vertin legði hann í hvat hini søgdu 0 eru mong ejagnum árini hava takkað Gudi fyri, at cin maður sum Jákup hevur livað. Vakrari krans ul jarðarlivi hesar tøkkir knytast nøkrum Friður inum um stóra skyldn Jakup i Snikkarastovu Kongunn er lagdur hesu megin nu I nýggjan leik í øðrum her i sum verður y lvar hi ar ongin vallar em ndur kkum leysliga Ul stór aftur halda vit Justinus Eidesgaard t bara firði 1 { WISKU ØU Sjúrður Stróm føddur 21. sept. 1933 deyður 14. nov. 1994 í heiminum komu tey at kenna manga dolus Vår +) arå morgunin i Skopunar tá ið lívtráðurir P i di Sscg I klett bestu hesi sjúku, og Frits doyði av bilvanlukku í árum frá konu og børn årunum ' I Tuberkla ørovumm 1 triati- og ungdómstíð av bestu fekk sær konu ur heim bygdin Poulu við Kráir Tey bygdu sær I u 17 UNA fadirsins skil og góða handalag ul motorar i n | i I | Hann LUrdi I muaski >» | Mm MmOoorDasså 8 { rd i ti Ari Mi Li í tit hi ilvur fór undir í sum bilsmiður bilsmiðju omanfyn Osa Har arbeiddi hann 23 + ir, Did la i idi I | - ; | Få fur i if I H Í » x Í KL i i På ” um + på rr rir "fur hann, ber sín vitnis hvar hugur 1ansara leitaði eftir hjálp og styrki. Tá ið deydin er vælsignað í € burd um + í trúnni á Jesus at eiga eima von, sum uggar Góða Poula, ut børn og abbabørn hansara! Guð gevi tykkum styrki og Vit eru mong, sum syrgja saman við tykkum. Vil minnast so mangar góðar letur, har vit sótu so væl og kendu, at kærleiki og blíðskap- ur, sum mølti okkum i heimi tykkara, lívgaði og Vit høvur í takksemi og LtrOyst boyggja rð Svagur