mikudagur 31. mai 1995síða 10

10 tíðindablaðið (7 Nr. 101 — 31. MAI 1995 Ungdomurin er ålit okkara -Veruliga virði og veruliga ognin í landi okkara er ungdómur okkara. Hann er framtíð okkara, og tað er í hesa framtíð vit skulu gera størstu ílógurnar segði Steingrímur Niclassen, skúlastjóri m.a. í róðu síni á fólkafundi í Klaksvík á Norðovarstevnu. Vit prenta rødu hansara. Myndirnar eru frá hátíðarhaldinum í Klaksvík, har skøtar, hornorkestur, kór og Nordoya Fornminnissavn luttaka. larfólk — góðu stevnugestir tá fólkið til fundar fór ta keldu. óblíðu og mannminkandi 3 ro g lar um trusk 7 stóðu. vit sum tjóð hava komið okkum í , 4nguDan dag nbera eina tøkk. at tev kvóðu um fólk ! Ti í dag liggja vit sum tjóð í djúpum nøkur orð á landsins fyrstu stóru sumn tá tjóðin var fra g fr fólki. ið búleikar her millum hesi há Norðoyas tå li og læt um heyg bærsligu fjøll og vid hesar uthavsins ie Mær ran! huga frásagnir frå I g andin mot hæddum fle bå veðurbardu strendur at sigd at eftir ríku tíð í søgu fólks okkara — tíðina, vit ildudal kemur alduryggur; tað er bara kalla fólkafundartíðina Men tú varð skjótt og heldur harðliga = ein tidarspurningur, nær tað verður riptur úr tíni hugans ferð og settur aftur í men eg ivist onga løtu í, at finna vit nu okkum skjótt aftur sum fólk — sum eina tjóð — og í fylking fara til verka — allir sum ein og samdir, ber til at stytta um At farið verður undir at kanna eftir hví vit eru komnir so illa fyri, man vera bæði rætt og rímiligt. og so við teimum kanningarúrslitum, ið komið verður til í huga at ansa okkum betri í framtíðini Men tað ber onga leið at vit tjakast um hver ið skuldinaeigur. Fylgirnar mugu vit bera — allir førovingar sum ein — øll so nívandi tungar tær enn tykj Sumeinstaklingar vunnu vit okk- um gull, og vit vunnu okkum eyð men lítið av fedranna anda - sun stóra fólkaskald kkara. Mikkjal á Ryggikvæð fyri mongum árum síðan nen sum tjóð eri eg bangin fyr at vit Landið vit her bugva fóru fyri bakka í hesum árunum og tað g fedrar várir áttu fer at taka drúgva tíð at koma á føtur geva vit ikki Olavi kor aftur, um vit taka ikki annað skinn un hæd )jørd og småttu bak! Tad hevur ongantíð ð lætt at I Gulltíð farin gt ! FIKKI d bjarga sær í Feroyum — allar ferðir vóru ingjast eft hor if br I vandaferðir, bæði á sjógv g landi hvervisjón, men fíggjarligu trupulleik forfedrar okkara fórust á sjónum og irnir frá teimum degum og ótryggleikin fullu í bjørgum í stórum tal dagliga ge óttin fyri framtíðinni hanga sum myrk strevinum at halda neyðini frá durun veðursskýggi yvir okkum í dag um. Men kortini fingu vit frá teimum Tad er sum tað stendur í Einars rímu ein dýran am tað var okkara kæra Frammi á teirri sævarbylgju fosturland okkara móðurlandsjerð! tað brennur sum bálaeldur Og henda arv skulu vit ikk: lata kki skulu vit ð lát fremmandum, fyri at vit kunnu liva eir eink um Ormurin heldur dag longri av útlendskari náði tí. er tað enn so. at:í hjørtum okkara byr Nei, tá eiga vit allir førovingar at taka langtan til veruligt frælsi, so eiga vit at indir við Trónda í Gøtu, tá ið Jóan Petur rista ómegdina av okkum og bjóða okk ppi í Trød í Tróndarkvæði sínum letur im at búleikast sum verulig fræls tj60 hann siga Frælsi fyn tann einstaka at bulerkast í einum frælsum og fríum landi, har hvor hevur frítt at trúgva, tala, skriva og kkum upp sum uppgávufólk til frammandar virka. Í einum samfelag, sum altíð