mikudagur 31. mai 1995síða 11

Nr. 101 — 31. MAI 1995 tíðindablaðið rembar framá móti fullkomnum karæði. har størsta ognin er stålvt nniskjavirðið! Ti, fær ómegdin fyrst tókur á okkum. og vit venjast við at i NUSK AT egnun landi M kann tað gerast seinur dagur, áðrenn vit ma upp undan aftur bæði moralskt ggjarliga Ar tað, ið fedrarnir átt, tey goymdu varðveittu einki tey skattin og gloymdu sang Gudmundur Bruun Ja, tað gjørdu tey tá trongum småttum — men tað gjørdu vit ikki í stórum borgum og fjølmentar í tali Nei, vit lótu okkum tøla av fremm andum fuglum, ið flugu inn yvir okkum fáment og í ella inn á okkum — teir vóru so fagrir á at líta og í ymiskum sniði, slag og skapi, men fremmandir vóru teir allir — og vit royndu at royta føroysku fjaðrarnar av okkum — tær vóru ikki so litfagrar » i t Tad hevur ongantíð strevinum at halda neyðin frá durunum verið lætt at livbjarga sær i Førøvum gráar og gerandisligar — men har vuksu ongar aðrar litfagrari fjaðrar út aftur og so flagsaðu vit fjaðursárir aftan á teimum fremmandu — teir vóru jú so lit fagrir og lokkandi, og so sungu teir so vakurt um ideologur og ismur — um rættningar hendavegin og rættningar poliuskar og átrúnaðar men føroysk var handanvegin ligar og aðrar við eingin fjøður í litfagra búna teirra — og føroyskur var eingin tóni í lokkandi sangt teirra Og í øllum hesum meldrinum mistu vit flogið - tí flogið, tað var ikki okkara Vit blakaðu fedrar okkara fluttu okkum og livdu hver sum næstin var ikki til Spurningurin er, um vit ikki okkara samleikakenslu identitet — burtur í tí stóra gildinum, ið burtur fórningin sterkastur var tørovingar mistu er tad størst: missurin allir var Og um soer av øllum, ti sålarfrødingar eru samdir i, at:tað hevur so alstóran týdn ing fyri hina einstøku menniskjuna, at hon I ir sterka samleikakenslu. og ið kk nni umrådandi. tá ið talar im eitt fólk nat y! Ti val Dvegja Vit á Hi I fyri hugsan OKK ør eru i ara um samfelagsspurningar, vinnu liv, mentan ella búskap? Byggja vit á nakað, sum liggur í folkinum, ellaroyna Aurset jfr vil at ør mmandan vøkstur í dr in í ør 3 Mær tvkir, at vit førovingar standa i dag å H móti og skulu velja i Jan idir at velja — um vit vilja kenna 3 ør t eru og liva har *ftir la va okkum Ipp sum upp IK ul fremmandar. Ti vit skulu ra okkum púra grettt. at sum tjóð liva vit nå sum hver dagur er tann seimasti Oljan í undirgrund okkara er hjá summum gandaorðið, ið skal loysa okkum úr øllum heftum, vit eru heft við í dag; men her eiga vit at vera ansnir um hon er har og einaferð fer at spríkja upp — at vit glíða ikki í henni, tí at leypa út í oljuvinnu við ongar ella lítla vitan um oljuarbeiði og ongum ella lítlum sakkunnleika í landinum á hesum við brekna eki. kunnu vit skjótt koma aftur í sama gildið, sum vit nú nýta alla orku at gjalda! Jú, víst kann oljan verða eitt møguligt virði, um hon er har — men veruliga virði og veruliga ognin í landi okkara er ung allar ferðir vøru vandaferðir Ungdómurin er framtíð okkara dómur okkara. Hann er framtíð okkara, og tað er í hesa framtíð vit skulu gera størstu ílegurnar Í dag — í náttúrunnar livrikastu løtu stendur hesin ungdómur okkara aftur við tjóðarmerkinum í sterkum. lívheit um hondum, og lat tað vera vón okkara okkara, ið lótu okkum blinda av glitrandi gullinum og litføgru og ynski fuglunum, so vit viltust úr fótasporum fedra okkara — at vit til allar tíðir fara at eiga ein vaknan, framtøknan ungdóm, sum á ferð síni fram gjøgnum lívfjal sins gerandi líðir, leggur sær leiðir, har vi hann hoyrir fedranna fótafet dóni, sum við djúpum, livfriskum rót um í teimum løkum og keldufarum, sum skaptu hesa tjóð, fylkist undir trí litta krossmerki okkara, búgvin at taka av teimum avbjóðingum, framtíðin ber ein ung í sær — ein ungdóm, fyri hvers eygum krossurin í merki okkara ongantíð kámast burtur Tá fer at bera upp aftur úr aldudalin um! Tå er tjóðini bót á borði! forfedrar okkara fórust á sjónum og fullu í bjørgum í stórum tali í dagliga