týsdagur 27. juni 1995síða 5

— >—=— | | Í Nr. 119 — 27. JUNI 1995 ment at:fáa gott burtur úr øllum ersim tí mest rang vørga og meiningsleysa Sum sagt hava ikk: øll fingið sama leiklut í hesi Guds ætlan við manna heiminum. Israel hevur fingið ein serligan leiklut við tað at Gud útvaldi sær tey at vera ognarfólk sítt Tad vóru ikki tey, ið valdu sær Gud — bert millum av gudarnar er frítt val; hin liv andi Gud kann bert tann velja, sum Gud longu frammanundan hevur valt men tað var hin livandi Gud, sum í óavmarkaða valdi sínum valdi sær tey at vera ognarfólk sítt. Men tað merkti ikki. at:lívið hjá hes um fólki gjørdist ein dansur á rósum. Frá fyrsta degi hevur høvdingin í hesum heimi saman við hjálpar monnum sínum, sum ong antíð hava trotið, staðið Guds ætlan ímót. og tað hevur sítt sín dapra dám á Israels søgu líka til dagin í dag. Men var lagna teirra so eimindaleyst merkt av, at tey sum Guds ognarfólk vóru partur í stríði hansara við hin ónda og óndskapsins maktir, er tað tá hugsandi, at tey nakrantíð sum fólk skulu ganga til grundar? Roknar hin villi oljuvidurin við bjarging. eftir at hann er gróðursettur í hitt góða oljutræið, hvussu mikið meir skulu tá ikki tær ekt aðu greinarnar verða gróð ursettar í teirra egna træ? (Róm. 11,24) Tað hendir, at vit meta menniskju ið = tykjast halda, at livid hjá einum knstnum menniskja eigur át vera lættari enn hjá teimum, ið ikki trúgva. Men hetta er sn misskiljing. Kristin Jómurin vísir okkum á hina gettu leiðina gjøgnum lívið nen velur ikki fyri okkum g tekur ikki ábyrgdina frá kkum. Trúgvin er einki zandaorð, men hon gevur unum einstaka mót at liva í ílsts á, at:Tívsleið hansara er ann leiðin, sum Gud vil era hann fyri at bjarga lnum. Men tað verður ink: sagt um, at Guds leið við okkum skal vera uttan rupulleikar og meinbogar á regnum. Heldur ikki gevur <msundómurimn svar á allar eir mongu spurningar, sum serða settir okkum í lívin um. Eisini kristin menn skju mega lata sær lynda at * Norðurlendsku floggini prýddu uttanfyri hva við ósvaraðum spurn ingum. Men kristindómur in hjålpir okkum tó at liva við hesum ósvaraðu spurn ingum, tí hann lovar okkum svar á teir í ósinum í Guds ríki. Sum vit hava okkara avmarkaða og ókenda leik lut í Guds ráðagerð til frelsu, soleiðis mega vit eis int vera til reiðar at:stíga tey tungu sporin, sum henda leið kann krevja av okkum Tá ið tað snýr seg um liv okkara, er tað ikki altavger andi, um vit fáa góðlukku ella mótgang her í lívinum vit fáa oll helst nakað av báðum. Tað avgerandi er, at vit eru til reiðar at liva liv okkara og gera gerning okk ara í lýdni móti tí Gudi, sum setti himmal og jørð í røring fyri at bjarga okkum. At gera Guds vilja var høvuds málið í lívi Jesusar. »Matur min er at gera vilja hansara sum meg sendi, og at full føra gerning hansara« segði Jesus. Og tå ið hann mest brennandi ynskti at kunna fylgja sínum egna vilja, segði hann: >Verði ikk: vilji mín, men tín<. Og hetta er leiðin hjá einum og hverjum, ið vil hoyra Gudi tl og geva seg í tænastu hansara. Okkum nýtist ikki at læra upp á Gudella í tíð og ótíð at minna hann á, hvussu ófullkomið alt er hjá okk um. Gud kennir okkum bet ur enn vit sjålvi, tí hann longu hevur fingið til vega alt tað, sum vantar í hjá okk um. Hjá honum er alt møgu ligt. og hann hevur í Jesusi Kristi útvegað okkum alt tað. ið okkum tervar bæði her og hinumegin Við komu Jesu Krists í henda heim er Guds ríki komið ul okkara. Gud hevur við Jesusi Kristi talað sítt frelsandi orð ul menniskjað Herskaleinki leggjast aftur at, og einki dragast frá. Tað, sum vit ikki vóru før fyri hevur Jesus Kristus, hitt æv iga Gudsorðið gjørt fyri okkum. Frelsan er Guds gåva, sum vit á ongan hátt høvdu uppibond. Men tað stendur til okkara, um vit vilja taka av gávum ella royna at klára okkum sum frægast uttan. Tað stendur ul okkara. um vit vilja leggja lív og lagnu okkara í Guds hendur ella seta álit okkara á okkurt annað. Her ræður um trúgv ella van trúgv, um álit ella misålit á Gud. Aðrir møguleikar eru ikki. Men skal lívsleið okk ara einaferð bera heimaftur í Guds ríki, skal lív okkara aftur gerast tað, ið tað varð ætlað at vera, tå koma vit ikki uttan um Jesus Krist og gerning hansara. Og trug'in er júst at:seta álit sítt á Jesus Krist og gerning hansara okkum ul bjargingar. Og lurtið ikki eftir øllum teim um reddum, ið á ymiskan hátt royna at skapa iva um hetta, men fylgið eisini her fedranna tryggu leið. Teir høvdu lært at lita lív sítt og lagnu sína í Guds hendur og at vænta sær alt gott av hon um. Sød var trygt, tí tað var Kristus, ið skuldi svara fyri teir, og hann var tann einasti, ið kundi gera tað til lítar. Kristus skal svara fyri teg, og hann skal svara fyri meg og fyri øll, ið seta álit sítt á hann. Tað var í hesum áliti, forfedrar okk ara løgdu frá landi eisini teir dagarnar, tå ið fleim teirra ikki bóru boð í by. Men eis mi hesir dagar byrjaðu við sálmaversinum: »Nu flyr jeg ul din náde/ og giver mig í din hánd/ du mátte vel CIstNni merkið bleiktrar fremst over mig råde/ jeg går í dit ledebánd/ den stund. jeg er her live jeg trøster mig ved din pagt/ ved dine ord vil jeg blive/ til dig stander al min agt«. Og paktin, teir uggaðu seg við, var eingin nnur enn dópspaktin, var lyfuð um barnarættindi hjá Gudi, sum hann gav teim um, tá ið teir sum småbørn vórðu bornir til dómin og givnir honum Hesin boðskapur hevur síðan hann á fyrsta sinni varð boðaður her, eyðkent fólk okkara. Tað rann sam an millum krisundóm og mentan, so tað enn í dag er Ogjørligt at skilja tey at Hóast málið er týdningar mikið, er tað tó ikki nóg mikið at skapa eitt fólk Mentanin hoyrir vid, og hon er í stóran mun við til at halda samfelagnum saman Tí er tað ikki allur sannleik in, at fólkið skapar mál og mentan; tað er eisini satt. at fólkið verður skapt av máli og mentan. Tey eru neyð ugu yuni, sum vit kunnu miða okkum eftir í samfe lagnum, og frá teimum fáa vit identitet okkara. Tjóð Heidursgesturin, drotningin syngur á førovskum skapur er ikki bert bundin at landi og máli, men eisini at landsins mentan. Og tí eru vit undir knsundómsins ávirkan antin vit vilja tað ella ikki. Á hesum staði varð okkum lívið á fyrsta sinni givið. her skuldi livs kkara utinnast kkum sjálvum og fólk okkara fil gagns og h verður bíðað eftir avriki okkara. Einki, sum vit gera er fullkomið og letur upp Guds ríkis dyr fyri okkum Men tó skal verk okkara gerast við rættsinni efur Guds vilja, tí tað er munur á rættvisis og órættvisis verki Kirkjur byggja vit við tí eina endamåli, at her skal Guds evangelium verða boðað, men boðað sum evangehum og lóg. og henda kirkja er einki undan tak. Her skal hitt óttafulla og niðurboygda hjartað verða uggað, og hitt harða og sjålvsøkna sinnið verða boygt. Her skal menniskjað verða bygt upp, so tað kann standa ímóti øllum tí, ið vil bróta niður. Men her skal perningur er gt ry 4 fer På ý P eisini Guds krav ljóða, sc eingin skal vera í iva um, at hann stendur fyri Guds and liti. Her standa vit fyri hon um, sum er Harri og skapari kkara, sum er dómari og miskunnan okkara, sum er faðir og endurloysari okk afa, sum er KKara cinasta von um bjarging. Soleiðis hevur hann opinberað seg desust- Kristr, og okkur nýtist ikki aðrar opinbering ar. Hjá honum hava vit alt ið neyðugt er, hjá honum hava vit fast undir fóti, tí hann kunnu vit vera trygg við í ellum lívsins førum So fari eg at ynskja kirkju fólkinum her hjartaliga til lukku við nýggju kirkjuni Gud signi tykkum og kirkju tykkara Amen Fólk lýða á meðan Hans Jacob Joensen, biskupur vigir kirkjuna