týsdagur 27. juni 1995síða 4

á +. Stúgvandi fult var av fólki í kirkjuni til vígslum og tey Sungu í Hans Jacob Joensen, biskupur um Gøtukirkju: og nidurboygda hjartað verða uggað Kirkjur byggja vit við tí endamáli, at her skal Guds evangelium verða boðað. Her skal hitt óttafulla og niðurboygda hjartað verða uggað, og hitt harða og sjålvsøkna sinnið verða boygt. Her skal mer brýtur niður. segði biskupur í vígsluprædikuni Við pomp og prakt varð Getukirkja vígd sunnudag. Hendan dagin sá SEINASTA út sum alt helt við Gøtu kirkju. Veðrið allarbesta. sólin skeim oman g niðan á báðar Geturnar meðan ein tann var av stærsta kirkjuliga hendingin í bygd arinnar søgu Tróndur var tvungin at taka síðan Gøtu Skrúðgongan ber halgilutir ur við knstnan trúgv fyn 1000 árum síðan, tór fram Kirkjan var stúgvandi full uttanfyri og í kjallaranum har meguleiki var at hoyra vígsluna bæði á sjónvarps stóðu mong skíggja og í hålaiarum Sangurin var góður og kórið á loftinum stuðlaði ført. Hátíðardámurin gjør se De distikki minni av at hennara hátign. Margreta, Crotning yg hannara fylgi sat í kirkjunni. Og uppattur meira litfagurt gjørd:st alt tá teir 46 norðurlendsku biskuparnir fyltu stóla rekkjurnar fremst Dagurin var eisini ein stórur dagur fyri Eystur oynna. Hetta er triðja A: ku gomlu kirkju pre star, Duskuppar og politikkarar Her skal ottafulla mmiskja verða bygt upp, so tað kann standa ímóti øllum tí sum nýggja kirkjan sum er vigd seinastu árini, Fuglfjarðar Kirkja. Fridrikskirkjan og nu Gøtukirkja og hvør er prýðiligari enn onnur. Hetta sigur kanska eisini eitt sindur um hvar størsta menningin í samfelagnum er fann fram mongu tíggjuárini Hans Jacob Joensen biskupur, vígdi kirkjuna og helt vigslutaluna. Sóknar seinastu Ikki oll rúmaðust inni, men tey lurtaðu uttanf Nr. 119 — 27. JUNI 1995 Lagt til rættis: Jåstinus Eidesgaard Myndir: Kalmar Lindenskov presturin Peter OK. Olof son prædikaði yvir dagsins teksti Hans Jacob Joensen sig gslan gekk stak væl ur, at vi Vígsla fer fram eftir føstum ritual I Danmark er hetta ritu hið gørt av nyggjun Cc i I er y kk L ve ek ska eitt sind i hátíð mntualið, s Hans Jacob Joens Vit prenta her prædik í | hjá Hans Jacob Joenst Diskupi Í mikudagsbl 10 num prenta vit prædikuna hjá fuglfjarðarpresti. Hans Jax ob loense n segði »Ti tú, Harri. meg gleddi við gerningi tínum um handaverk tíni eg frøa meg má Hver miklir eru, Harri, gerningar tínir ovurdjúpur er hugur tin! Bert ein býttlingur fatar tað ikki Hin rættvísi veksur sum pálmin sum Libanons sedristræ grør hann Teir plantaðir eru i Harrans húsi í Guds vårs forgørdum hlóma ter Sjálvt í ellini teir åvøkst bera eru gróðrarmiklir og grønkast til tess at lysa, at Harrin rættvisur €r at hjá kletti mínum eingin wættur er (Sl. 92, 5-7, 13-16 »Gud er Gud, um land alt legðist oyði/ Gud er Gud um menniskjan øll doyði Frá fyrsta degi hevur hin kristna kirkjan hildið fast við hesa játtan. og síðan Petter Dass legði hana inn í vakra og stórbæra sálm sin hevur hon um okkara leiðir nógvar staðir verið sungin næstan hvønn sunnu g heiligdag. Men tað dylist ikki fyri. at av og á verður sagt henni ímót. Av og á stígur onkur vitsins kallur fram og mótmælir, tí menn iskjad er sterri og dýrabær VT I góða SUMUM FY El ari enn so, at Gud kann vera til uttan tað. Men hesi mót mæli fáa ney van hóskiltgari svar enn tað. vit beint nú hovrdu sálmaskaldið geva „Bert ein býttlingur fatar tað ikki. einum dára skilst hetta ikki Men hóast Gud er óheftu! iv hesum heimi. so merkir | 10 kk 1 inn cInK nevu i enda heit Sjálv kjarnan í kristundón inum er, at hesin heimur tt N hovrir honum (ti hevur sin upprut Gud g at Gud hevur lag fran vegis leggur SE g viðurskifuni her á ein slíkan hátt, at hann ikki bert heldur øllum uppi. men at hann hevur formað seguna hjá fólki sínum. Israel. Og sam an við søgu Ísraels hoynr sega Jesu Krists, so satt sum hann var jørdi, og frelsan kemur frá jødunum. Og sega hansara er í tann mun sega okkara, at hon snýr seg um ævigu bjarging okkara, um frelsu okkara. Men tað merkir sjálvsagt ikki, at øll hava fingið sama leiklut hesi søgu. Og tað merkir heldur ikki, at vit eru før fyri at siggjaå og skilja hesa søgu í Guds ljósi, ella at síggja leiklut okkara í henni. sum Gud sær hann — annars hødu åtsetningarnir ikki verið so nógvir. og alt menniskj ans hevuðbrýggj kundi ver ið spart Men Gud er í himmalin um, og vit eru á jørðin, og ti er so stórur munur á, hvussu vit síggja hesa søgu okkara g egnan leiklut í henni, og hvussu Gud sær hana og okkara leiklut í henni. Við gangast må, at oftani sær tað ut, sum er tað blinda ulvild in, ið ræður, og vitduga ikki gjå Guds skipaðu æti an í ti. sum fer fram. Men s« satt sum Gud er skapari og segunnar harr ti stutta parti av hesi søgu sum fall okkum í lut kunnu vit við frímóði og treysti trúgva, at í ongum fari verður tað ulvildin, ið kemur at fáa seinasta orðið Tf tá ið saman um kemur stendur alt í Guds almáts hond, í tí hondini, sum er CISINI YVIF só satt rinum | | |