fríggjadagur 4. august 1995síða 16

tíðindablaðið Nr. 146 — 4. AUGUST 1995 Men hesum fóru vit at:fáa in reiðu á í morg SUM EIN HEINGI- KOYGGJA Je in tað er fjarðar sur heingiKkov a er spe nnan í rammuna. Tað T ppið. at lendarni k við. tá € Kansk 3 kk 1 id i ið t ). Madama } i 3 rag il M kund k Kk 3 ær. Í . . 3 FORKKjU rekkjuváð. Hetta er síður og skikkur á gistingarhúsunum her. Tá so annað snarar fram eftir og hitt uppeftir, s verður ikki rættiliga svøvn let. tá bert tann eina rekkju áðin er Van CT HURDAKLAMSAN Leingi er, til vit sovna, og snimma vakna vit aftur. Ikki hevur verið rættiliga sven- ligt. Høvdalagid er móti bróstinum, ið skilir kamanið frá gongini. Travaljanin hevur verið nógv aftur og fram eftir gongim stóran part av náttini, og henda hurðin, ið skildi gongina sundur. klamsað jan og savra | voru kamari. Kag ygað S niður rn aftan- fyri. Her niður eftir veggir un eru WC -: sr og vaskirør slangað í ymnsar £ttig. TRONGLIGT Í NORGUNMATAR- STOVUNI Tað var veðrinum. eg skuldi hyggja eftir Sólskin Kanska vit fara at síggja okkum um, tá vit hava etið Tey hava sagt okkum kveldið fyri, hvar morgun- maturin varð etin, og nú halda vit avstað niður. Krympaðu vit búkin inn, so fingu vit so dánt kroyst kkum inn nallum stólarnaur boråim og sett okkum niður. . Trongligt var”, so skuldi Anna á Høgarygg! siga, tå hon var løgd i kist una — ella var tað onkur nnur gomul genta. Og so komu tey rennandi við te ella kaffikannuni at skeinkja kkum upp í koppin. Hetta fer at vera sum kúgvavatn áðrenn vit fáa nakað aftur r er Ikki, sum eg er nur vid, tá eg havi gist á ødrum g sungarhúsum Har Inda kal! »e tekannur á k H { y t KONtNnenta breckfas | h klædin Tå « fragari Men munur er á í im heild frá gistingarhúst ul gistingarhus. Flest alla staðni stendur tær frítt at tak: so mikið, tær lystir mer her, ja, haldið mær til- gå eg eri so spotskur, tað or sum at vera til altars Iey leggja tær eitt „speil- egg og eina snerkta pylsu (bretar og „Ss h“) og tveir bitar at fie-ki upp á bør" -kin og handa tær. Og effm | cy stykki av snerktum hver breydi. Rúghreyð sært tú ik: Á borðin standa ská! ið smør ikri og såk i. Hagar rt tå tær så t upp á b:-yðið, tær lysti: Við tínum a spóni ei. knivinum g haldi meg kenna råkan av „bac ga av $ yinum nska by onkur kettir kk fingin ikið knív- ðrenm hann hevur :ltutoy #31 3 honum Í so vegg g her sita 2 kleyka. últutoyið breyðfði“ Spónur er í skálugum, heldur sukurskøgunum. Ein ir lå vid fy sn bordisk æðra í drekkøgum við. Eg ver ;kki, um Far her fekk blej ik6kad egg. Men mong > spónin at taka sær súlturoyið við, serliga óvit- amir. Eitt sindur varð sit- andi eftir, tá tey høvdu smurt uppá breyðið. Tað (Ferðin varð gjørd á sumri 1993) foyna tey at sleikja so væl burtur av. So drepa tey spónin niður í teið. Upp vask Og hitt seinna breyð stykkið? Ja, tá royna appelsinsúltutoyið Og kanska tey fingu sær upp í aftur av te ella kaffi Eitt vet av sukn í. Spónurin skulu tey liggur jú á skålim. Hvat tå Eitt sindur klumput er sukrið vorðið, nú teir vátu spønirnir vera tiknir so titt niður í Ikki beinleiðis „appetit vekjandi“. Men hesir smá pakkarnir við ødrum mundi vera so dyrt smøri og Ja. ja. í hesi ovureyðkvæmu tíð Well tað er at bíta ák impi LÆRUBOK HANL SAR Vit letta okk IM upp aftur á kamarið. Fáa tváað okkum um ur Her tt petti i | ( 10 i ec. MK MY ið burtur av henn anundan høvdu búð, at inn skriftin var burtur. Ugga okkum vid, at:Hanu er nóg so nógv av í lækna bókini kann andi sum mannatrekkur at ein gomul sápa vera eins smuttuelv LEITA UT UM STRÆTI Vit eru sum sagt kunnug í grannalagnum her, tí tað var her í nánd, vit búðu í fjør Undirgrundstødin er stutt frá — High Stree: Kensing ton. Leita yvir hagar at fáa okkum feråasedlar Vit skulu til Westminster Pear Hava sett okkum fyn at fara við báti niðan eftir Thames á 7; OINDAFRODUR IRI er so frálíkt. FOIk er farið út at spåka. Her andi hand:!slív. Hand ørjum h Summir hæddum N én 3 sær har høli fram har tú 2? ir fram á ; jarnbreytarst I — eitt nú *Mark á Spencer og H * Samuel. Hewir, gita vit, er ýðingar. Lókgri inni hava *makrir sett ert lítlan disk upp, og stafida har og pranga nýutkomna bók uppá tey, ið ganga framvid Tað er framúrskarandi leksikon, á orsaka — alfrøi Tað er eitt dimmleitt konu- fólk, ið førir orðið, nú vit koma framvið. Vit umbera evir hava Ferðaminni úr London — 3. partur — okkum og síga, at:vit eru ikk: ensktaflandi (ella lesandi } til hvøndags, og et slíkt bókaverk. sum hetta leksikonmå (nu var eg aftur mismmæltur alfrøv) heyði verið so tungt at sleipað heimaftur við sær. Hvaðani vit tá eru? Jú. vit eru „from Faroe Islands“ Hvar tað var. og hvat mál vit nýttu So. er hatta leks skít alfrein — ikki metari enn so at hon kann ikki fáa upp spurt slíkt. Tá trínur maður okkum ein av prangarahópinum Bjóðar okkum vælkomin til Ikki eitt grindadråp, nei, vitur mað ur So, tit koma úr Føroyum So greiðir hann konufólk inum frá, at Føroyar eru ein yggjaflokkur millum Hjaltlands og Aslands, og at har er „a population about fram unot sum er London orð um 45 000". Og teir hava sítt na mål. Og teir eru fram úrskarandi fótbóltspælarar Hetta var norðmenn sama dag. sum vóru á Svanga skarði!!! Betn var teimum heima sitið tann fuglaflokk at fanga). Men so spyr hann um ymist — ætlandi at seta í næstu dagførdu útgávuna av encyclopæduni” (renn og hoppa - alfreðini). So spyr hann um stynsskipan Um vit eru limir av hasum nazi/mafiastýrdu fyntøkuni Das Grossgermanishe Reich? Ja, ja, hatta teir nevna EF, ella Eu. Aðrenn eg veit av, so hevur hann eitt bind av hasi „encyc“ á, nevn ikki hatta illavoråna aftur — tað eitur alfrødini Blaðar eitt sindur, og so vísir hann mær mynd av einum korti, sum sýndi eitt uppskot til eitt ríki. sum hin gitni eysturríkski listamál arin heyði evnad og kunn gjørt gjøgnum tíðindastoyn teirra, Atlantic, longu í 1942 FINSAMIR El AINDSTØDINGUR lann var ur in, n búsettur í Onglandi. H yviri hevd: verið ein jánkaslig = fOlkaatkvød Vérdu lunnað inn í handa devulsetta felagsskap. 10 var at líkna við folkatkvøj una um fullveldi f einan á donsku koloniunum Tað var langt frá, at helmingunn av fólkinum hevði atkvett fyri, og danska stýrið hevði kolldømt úrslitið. Nógv minni enn helmingurin av írska fólkinum hevði at- kvøtt fyri hesum felags- skapinum, men ríkisstýrið Suni Joensen hugleiðir um eina ferð í London á sumri 1993. Áhugaverda ferdafråsøgnin verður prentað í dag og í teimum komandi blødunum hevði fingið forbronglað tað so, at Írland var sett í bás Og um vit hava MVG. Jú tað høvdu vit. Tað var gjørt fyri at vit skuldu fáa bíligari skógvar. Og ætlanin var at fáa sett ymsar fyriskipanir í gildi, so at lættan skuldi verða at fyrireika ein ella annan leysari limaskap. Ja, hann heyði hoyrt um sam- tak — du Pond á Firtstone Um eg kendi hetta Nej tað ljóðaði so franskvenskt, at tað mundi heldur vera á onkrari av ermasundsoyggj- unum. Og um „the speeker“ var so lítil, sum hansara tyska navn klingaði? Men hvat hann sjålvur annars helt um, at Bretland er um at verða sett í bås av sinum gomlu erkafiggind- um? Hann lítur fast at mær Ristir við høvdinum. Hann heldur teir vera ábyrgdar- leysar. Um eg kendi tann rumenskfødda jødiska nt høvundan Elie Wiesel, at navni. Hann hevði fingið virðislen Nobels. Sum ein brandur varð hann bjarg- aður út úr helvitinum í Auschhwitz-týningarleg- uni. Hesin segði, at tann versti devulsskapur, ið vera kundi, var líkasælan Bretar mundu hava tikið ov mikið eftir hugsjónum, sum á sinni spruttu fram við veitslur á Cliveden-slottin- um hjá teimum báðum lord og lady Astor, henna, sum sagt er um, at hon altíð gekk runt við einum neva av nýtuligum slatr: í skjåttuni, og sum mætir bretar kapp- aðust um at ,smikra fyri“, meðan konufólkini heldur ynsktu at:sloppið at givið eitur, og fyri ein part eisini frá monnum, sum Lloyd George, gamla verjanum av