leygardagur 12. august 1995síða 9

Nr. 152 — 12. AUGUST 1995 5. august 1995 Góður avdragandi í summardagur lofti og augusthugni víðahvar Fólk í hovna og flógvur biti úr gass Fom ísur erýtu skóta. Dagurin væl valdur. ju mangt er í menning og broyting. so broytist tó ikki alt her á fold. Ein slíkan summ ardag hyggur tú. sum tú ert vanur. niðan í hagan fólk á ferð Fólkafundur á Skarð inum. Ur ymsum herð ashornum koma tey fuglfirðingar fólk og útisetar. Øl eru vit á veg niðan á ovasta avbygda varðan; har er stevna sett llum, ið hug og ans hava fyri náttúru og søgu. Prátað verður og unglingar við stórum ljóðferum fáa hjálp á vegis „Heldur tungt lat okkum bera eina letu “ Vit koma niðaná, nú er svalandi lot. — Prát og skemt og látur hoyrist knng varðan. Í fjør vóru vit mong, men í ár fleini Sangur er týðandi partur og fólk úr Hornorkestr mum hava ljóðfer við sær til Sungnir landssangir Jógvan Ró in er fjallarødarin í ár Hann greiddi frá tíðini í sínum uppvøkstri, mill um annað torvarbeiði og sterku ættarbondum følkanna og bygdanna millum. Hann og aðrir útisetar droymdu um eitt Shangri La í Norður atlandshavi. Dreymurin hvarv sum døgg á mrgni, tå id tey heimafturkomin undirspæl verða fostur du ferovingar fuka av stað í bilum. Bygdaget umar kámaðar og varð arnir niðurruddir. Ferðin var Ov stór á so Mongum økjum, tí rendu vit okk um føst fíggjarliga |} Skilligt er, at maðurin hevur stóran ans fyr | náttúru søcu Takk | fyri frálíku rødu tína. | Jogvan. Poul Martin | varðamaðurin frægi. | greiddi okkum frá um Nevtakonukelduna, um torvskurð og onkran | stuttleika í tí sambandi Hann bað okkum halda fast við fundarfólkatil takinum Vit Djóðsangin og síðan yvir um mark í Skarðhaga Neytakonukeldan Verð- | Gullbrandur og jarðamóðinin á Dalbø Kráir eru fleir. jú segu hgysiðseguligt áhugin er SUÐSU hamar í menning Seinasti partur í tiltak inum var uppi á Rusta kambi Á Altarinum sungu vit avbera góða sangin, sum Frits yrkti til heimbygdina Fugla fjørð. Takk fyri skyld maðurin — tå ert dyggur Aðrenn vit skiltust, sungu vit gamla Í 50 mongum kenda sangin. Jóannes bóndi gav okkum. Boðar tú til allar tjóðir Í smáum bólkum fóru vit omanaftur. Ymisk eru vit av útsjónd, lyndi og hugburði, men øll samd um ein frálíkan dag. sum væl var valdur. Eg hugsi vit fara niðaná aftur næsta summar Jógvan Flnuur x tíðarrit *x reklamur * vøruroyndir til all húski í Suðurstreymi! Boðtænastan TIf. 19782 tíðindablaðið — Varðveitið varðarnar Lat okkum varðveita hesar varðar og mótast her á m ørjum sumri í takksemi til teirra, sum bygdu hetta landið. Varðarnir kunnu so minna okkum á tað stríð Og knoss forfedrarnir hava havt fyri at vera tað li iligt her á landi og eggja okkum til at taka tey ódnartók, sum eru neyðug, fyri at okkara unedómur kann stóðast á hesum klettum segði Jógvan Róin, fyrrv. vvirlækni m.a.. tá fólkafundur varð hildin uppi á Skarði í Fuglafirði herfyri —.— — Jógvan Róin heldur reðu á Skarði Góðu fundarfólk! Tá Petur Martin ringdi til min og bað meg halda rødu her uppi í dag, kom hetta mær sera dátt við »g eg hugsaði, hvat kanst tú siga í dag. sum hevur áhuga hjá teimum, sum leita sær her niðan í dag? Eg hevði hug at siga ner, men so kom eg at hugsa um, hvussu nógv góð Minni eg eigi her, og kann eg verða við til at livga um teir varðarnar, sum enn eru efur okkara forfedrum, sum bygdu upp hetta land, sum kkara ættarlið hevur alt at týða fyri , so átti eg at leggja em lítlan stein tl hesar varðar Tá »Ung í arbeiðis sein gjørdu eitt megnararbeiði við at:laða varðar og kráir á alfaraleið ímillum Fuglafjørd og Hell ur, gleddi tað meg almiki5 tíverri var eg ikki við sein asta summar, men síðani tá havi eg fleiri ferðir leita mær niðan hesa vælkendu mannagøtu og glett meg yvir at síggja, at har hevur fingið nakað av gamla sniðinum aftur, og tað vil eg siga tykkum hjartans tøkk fyri Tá eg kom heim aftur til Føroya í 1973, eftir at hava verið burtur í 24 ár, hevði eg ein Greym um at finna nak að aftur av mínum kæra fosturlandi, sum eg hevði sagt farvæl við í 1946, men eg var vonsvikin. — Eg leitaði út í okkara vøkru náttúru, og gleddi meg yvir her at finna fuglaliv, vøkst ur og landslag óbroytt, men hvar var fólkið og hvar eru varðarnir? — Jú, fólkið sat í bilunum. sum við rúkandi ferð fluttu teg millum bygd ásta summar ir, varðarnir vóru rapadir g fanst tú eina mannagøtu so lógu fløskur og plastikk sum einasti vegleiðari fyr tann ókunnuga ferðamann n Vit stovnaðu í Havn eitt felag. sum vit nevndu Vardarnir«, vit leitaðu upp mannagøtur á Streymoynni g laðaðu upp teir gomlu vardarnar, men sum tíðir leið og undirtøkan minkaði doyði hetta hugskotið burtur Sjálvur fór eg úr Hoyvík ul gongu eftur gomlu n mannagølunum Saman vi familju mími eitt vakurt summarkveld. vit høvdu akt við Gingu fram ið Kaldbaksfirði um Hovviks tu n ar i Levnadal um Hvalvíksskarð og yvir á skarið millum Eysturoynna. um undir Nøvini Fjarða, niðan á Heltina og um Jøklaskard til Fugla fjarðar, hetta var ein 6 gloymandi túrur, sum tók okkum 18 tímar. Vit hugs aðu um okkara forfedrar sum tíðan gingu hesar leið ir, ikki bert um summarið, men eisini í vánaligum lík indum. Í dag gera vit far leiðina so stutta sum EJØr ligt. Vit grava hol gjøgnum fjøll, vit stytta um siglingar leiðir við at gera tryggar havnir á hverjum tanga, uttan at hugsa um kostur, um steym ella meg! náttúr unnar. Hetta hevur ført okk ara samfelag út av tromini, okkara landsmenn eru ikki båtaførr, teir mugu flýggja frá húsi og heimi, frá hesum føgru oyggjum, og leita út í stóru verð. har teir líka sum eg. droyma um »Shangri La«, sum lá har uppi í At lantshavinum. her sum vit Myndir Rúni Bro Róin D eftur eru, kunr vga um minnini eftir tortedrun våra og royna aftur at finna eina javnvág n m tað sum vit ynskja okkun g tað, sum vit hava møguleika fyri at røkka. Og her mugu vit hyggja aftur um bak, til kkara forfedrar í y aðu at liva av tilfeinginum á sum evt hesum klettum Tankar mínir leita aftur t 4)- árini eitt tað fyrsta minni € Í eg sum små drongur, helst € 6-7 ára um Skarðið at vitja skyld TOIK kkara å H if | Pápi var júst kor Aftur av Suðurlandinum. Vit gingu n hjá Jens Peturi — har sat gamli Petur blindur á bonkinum. Vit siga góðan dag. og pápi spyr Petur: »kennatygum meg hann tekur í hondina á pápa trivlar upp eftir arminum upp í andliti, og sigur: >tú ert Jákup Frans '< Vit vitjaðu inn á gólvið hjá Jógvan ommubeiggja, Petur Kristiani gubba, og fóru so aftur um Skarðið Hverja ferð eg kom heim í summarfrí, gjørdi eg sum pápi mín, fór um Skarðið og nn hjá øllum ættarfólki mínum. Sjålvt tá vegur kom um Heltuna, fór eg gomlu leiðina. Her havi eg gingið við abba mínum oman á Verðhamar = eftir torvi Gloymdi ongantíð sorgar- túr abba míns, — hann hevði verið eftir torvi ein góðveð- ursdag, og kom ikki aftur, út á seinnapartin hoyrdist róp oman av Rossaryggi, ja rættiligt neyðarróp. Abbi var dottin við torvleypinum og hevði brotið beinið Hann varð borin oman og sigldur til Klaksvíkar, men fullførur gjørdist hann ong antíð aftur, hóast vit gingu nangan turin aftur yvir eftir Varðarnir her uppi á Skarðinum hvødu stóran tydning. Ég minnist ein dag in, vit fóru yvir á Góðadal at arbeiða torv, sera tjúkkur lá mjørkin á fjøllunum, vit gingu efur varðunum niðan í Skarð og so fram við stiki num niðan á Háls. Vit hoyrdu róp vestan fyri, og meðan vit standa, klárar í g vit síggja nøkur fólk im fara niðan móti Slett im. Nú eru tað tey hjá Bart g hjá Pól á Trønni, sum sin eru á veg á Góðadal Av Botnsbrugv er ætlan teirra at ganga beina leið iðan á Háls, men í staðin fyri at fara niðan til høgru eru tey farin til vinstru. Hesa leið høvdu tey gingið fleiri hundrað ferðir, men hóast tað viltust tey, tí tey ikki fylgdu varðunum niðan á Skarð Eg vænti ikki, at tíðirnar í Føroyum verða so ringar aftur, at fólkið her í Fugla firði fer at kneykra um Skarðið undir torvleypum, ella fer at hava sína dagligu gongd yvir á Góðadal at ar- beiða torv, men lat okkum varðveita hesar varðar og metast her á hverjum sumri í takksemi til teirra, sum bygdu hetta landið. Varðar nir kunnu so minna okkum á tað stríð og knoss forfedrar nir hava havt fyri at gera tað liviligt her á landi og eggja okkum til at taka tey ódnar tek, sum eru neyðug, fyri at okkara ungdómur kan: stødast á hesum klettum Jógvan Róin I ris A ET