leygardagur 24. februar 1996síða 16

Eitt tid fint kort frá Lústar gb od + u ran ng Í astaskál barka uppat. Koll framman fyn gluggunum og slurkaðu ur einum kruss henda setf naf art drógu gardinu if j liva þá í Hvussu kr hiåk firð F í tey aKrå k I sv hesum då giarutu K nadrak I g k <t ing jøde vartå ørcdst het kurvuta di 1 dens så hert t glæma trá H per P vktastr Kollafird mSEVå Skuldi tu bert va het í inum. tå ið t r ry * í STÆSKA uppruna ir onkrum ES andi Ent eyðarsligt streyra Få v NÚ FKNUIT cyvni if firði hóast, at haf so gal ð Í Kaldbaksfirði var sama lagið. Myrkrið royndi at smoygja “ær inn í smoguna men var einki Tað komu snarboð úr Mjørkadali: Slepp tær burt yr hidani úr hesari manna her gera Á ferð til Havnar á framsýning Gg Far í Mannfelsdali we govm at teimum grytulu steinpirrunum og greið ørdu livdarholu Í e balla teg teimum frá. at Jóannes tansen hevur hstalram Lista ur í Mannafelsdal henda rðadrátt SKkálanum ipu } gri nn undir ambasidu temmarnar og tótu tað freka ehd kara grátt ut yvir teinatekjurnar. Tær dursjúkar. Lítið ske m listamannin Joann Kristi Tær yrndu seg i grøn A ðir og vældæmdar tuv ir á Ritufelshál Kaldbaksfjørdur var ikk voru ttadu insen ir burtur skað paradis henda Kallanes mátti ika bæði íkum og ólíkum Vátaslett gsdansurin á Diltulinun var saksalopin av hesum freka slettingi. ið kom dett undi úr rúmdin við emum kovrh, sum bilum kk! hevði sæð áður Túturir skvygdi í alskins døkkum lit um. Mureldurin bara gjørd t tættari og tættari. Hen var ikki skyggisur, men tann rámi vátaslettingur ur (i himmalska lutasvettanurm Fyri tónadeyv kundi alt gera men fyri tey hylling á mu sikki. var hetta ljómlið ett flog av impressionistiskaur tónlist ur vetrarskorð Ein grát djúpar halkoytur á ytsta sverðin á Kaldbaksfirði og førdi sína tað sama høvdu litla sum setti , - allodnu hond móti Hvíta nesi. Hetta lodna skrímslið var so blási — sum bátur, ið tætt at:barkanum Skumråsin Hvitanes nørdi um ljósið. hóast sólin sat so fjaðursærd aftan fyn moldbøklarnæar millum Stong og Eystnes Hovvíkshagið fekk eitt innað sker. Hesin skurur, ið hexði lagt sína lodnu hond millum Steffans Kjalnes. Stong gjórdist eitt sindur Hann ð sín uta gongulagi norður gjøgn skavaði lå so um langa og ye Eystnes lotur for vi um glorv im Sundalagið og krilin á Ovramonnum Han um tað Hov víkshagið hevði fingið id upp í at temja vetranlskuna og nøra um hósið Kyrberg var stolt av hesi Oprasangurin undir Kyrbergi ikki Aldudansunmn ljómaði so sinkhvítur móti tí dimma holdinum á munnvikunum í Kýrbergskjálkanum Hoydalur hvíldi henda seinnapart í dimhittum vetrarskuggum. Væl ballað ur lá Hoydalur í hesan vøggu og bíðaði eftir ein um kveikjandi orði frá sól ini. Ein sera vakur stólpi stóð um Kirkjubø reyn. Harn speglaði sær á biltútinum og sparkaði til tann freka våtaslettingin, og bað hann skrubba av! Váta kavin helt saman hendur og bað fyri lívi sínum, men tað fáliga vetrarljósið av Velba hendur henda dag roynd SVV ljós “ — staðhálsi ønti ikk: aftur men gav hesum rúmdar dusti mønustingin. Enntå var tað sólin í sínum vetr arbúna. ið tók saman um og rópti fjálg orð út yvir Havn ina. Jóannes Kristiansen hevur eina ljódliga. ljósa framsýning í Listaskålan um. Hetta fjara vetrarljósið sum var fjaran brim gangurin og vátaslettingur in. hev sín boðskap, sum um Kirkju royndi enn lå og velti sær børeyn og um bodskapiat glaða. so fólk skiltu henda fróa boð skap Komið varð inn um Tór garð, har tú kendi angan av Havnarljósi og við hesum ljósi á bilkeppinum. stýrði bilurin móti Listaskålan um. Komin inn um var ljós ljós og bara ljós Jóannes Knstiansen reisti seg upp úr hesum vetrar myrkri, sum tann ljóst skaldakveikjarin í myndlist ini. Hann er tann impress jonistiski skaldadroymarin í stroki, litum og flatum Vátaslettingurin uttan fyri var ofta grómutur og skørv utur. Lá og velti sær á bil rúti og bilkeppatutinum í álvarsamum rangvergar pínslu Men inni í Lista skálanum var ljósið í máln ingunum hjá Jóannesi eitt gul av fjarum leiðum í sól arvindi av Blankaskála yvir á Lorvíksfjarð. Toftanes og Sigatind. Tann tignarhigi ljósstólpin oman fyri Argja við sín hjá Jóannesi Kristiansen bygd var ikki eitt vættraljós hóast alt, men segði frá hver, ið Listaskålanum var Hvítanes var girt í hvít um brimi hesa seinnaparts løtu. Aldudragið við Tofta nes. í málningum hjá Jó annesi, hevæ sítt endurskin í pinkulítlum strokum. Tey ljómaðu — få, satt at:siga sum bylgjubrot. Hetta sjóð kom av fjarum leiðum Høvdu ikk: tað ógvusliga við sær. sum brotim á Hvítanesi. men hondin var Jóannesar og røddin kanska var ein onnur, eitt dulkent gjálv av undran við spurn ingum í hópatali. Ein góður listamaður er altíð leitandi Hugsast kann, at Jóannes hevur mangan staðið spyr) an“. framman fyri máln inginum. og gløtt inn í litin í gløggum løtum, men emsin í tunglyntum, deprum stundum. tá tann reyða bak grundin svav ein fugladur ella so. Ja, og so rakna við eina sólgylta létu og droyma um dammin hjá Monet, um nykursrósurnar sum eina seta berjamó. Tá var lív í strokum hansara og ljósið skákaði sær aldri undan. Tá var Toftanes, Blankaskáli. Høgibakki og Sigatindur vovin í hvítt skart ljós. Eins og ljóst og hvítt sum við rendurnar á Hvítanesi henda seinnapart Ljósið. sum hekk oman fyri Kirkjubøreyn, sum var em forsjón. Hesin Sinailjós stólpi fylti heimin kring sam hósið sum var I istaskålanum henda seinnapart, var í hes um sjáldsama ljosstolpa Listaheimur Jóannesar sat aði sær. eitt sindur smæðin eitt sindur lítillátin. men spyrjandi og tó ein ogn hjá okkum kjøtligu forgong! ligu. Men sum sagt, tann grundandi listamaðurin spyr Leitar aftur á sitt og roynir at venda klúkunum tá ið sólin sær Rívutindar nir elskaðu tað turra hoygg ið og eitt sólarlagssjóð for igjøgnum stráim, tá vent var Her stóð hstamadurin heilur og sælur gav løriftinum við sínum háruta pensli ljóð og vælangandi dism av hi, farvum og små um strøkum, fjølgadust á flatum i bør og haga og lofti Inni í skálanum varð tú boðin vælkomin av Bárði Jåkupssyni, sum gav orðið til Petur Martin. Har stóð Petur Martin, systirsonur Jóannesar. í nýtum orðum og fjålga um løtuna Stólpin oman fyri Velba staðháls var etsim komin á framsýning. Dávid kongur gekk har og spákaði sær ímillum orðini hjá Petur Martini: Lovið honum, sól og máni, lovið honum, allar lýsandi stjórnur! Lovið hon um, himnar himnannå og vetnin uppi yvir himnun um! ísl. 148) Stjórnul jós mánalýsi vatn, fjall og himinin vóru í orði Petur Martins. Ur hes um vavi stóð en lítillátin impressionistur við einum lítlum pensli og málaði Hann æt Jóannes Kristian sen, fæddur 1918 og deyður 1 ORK Tad var forvitnisligt at hoyra felagskórið Gøta Leirvík undir leiðslu av Bjarna Restorff syngja á hesi fagnadarløtu og Leir vísksangurin við solistin um, Sædis, gjørdi, at hetta var ein góður dagur — mill um teir bestu á SJØÐYI