leygardagur 1. juni 1996síða 17

% rt er Brot år leikinum Musikkskulanum i Havn Eldfuglurin sum var framførlur í Kommunuskúlaaulini herfyri. Musikkspælistovan er undir Øll børn eru musikalsk DAGNY JOENSEN Tað prógvaðu børnini, sum framførdu sangleikin „ld fuglurin“ í Kommunuskula aulini herfyri Musikkspælistovan er eitt slag av barnagarði undir Musikkskúlanum í Havn Her ganga småbørn í trim um aldursbólkum eina ferð um vikuna, har tey læra at spæla og syngja Spælistovan er ógvuliga væl umtókt millum foreld- ur at næmingunum, av tí at innlæringin fer fram vid sangi og rytmulæru Sosialurin tosaði við for- eldur at børnum í spælistov uni, stutt fyri at blaðið fór til prentingar. Tey høvdu ikki orð fyri, hvussu glad børnini vóru fyri hetta til- takið, eins og hvussu væl nøgd foreldrini eru við Sharon Weiss, leiðara og Ein soga um avmarking í hugsan og skili Torvald Sund: >Svim fyri livinum«. Bókadeild Feroya Lærarafelags, 1996. Brynhild Andreasen teknaði permuna og myndirnar í bókini Søgan er serlig, vit koma inn í ein hugaheim, sum liggur á markinum fyri hvat vit kunnu ella tora at í mynda okkum. Taka vit søguna fyri áljóðandi, uttan at tulka hana í einhvorjum uppalingar- ella læknaligum ljósi, fer hon innihaldsliga um nøkur mørk. Gevur okk um, ið lesa, møguleika fyr at hugsa, og hugsa ødrvisi enn við okkara vanliga ger- andisskili. Og ger okkum sostatt var við avmarkingar- nar í gerandishugsan og -skili okkara Í stuttum er søgan um ein drong, Kim, sum er egin, er sermerktur í hugsan og verumáta. Hann klárar seg vanliga ikki líka væl sum hini børnini í spæli og í skúlanum. Men tá tey fáa møguleika fyri at arbeiða við evnum í skúlanum, sum fanga teirra áhuga, gerst hann so upptikin av fiski, serliga toski, at alt annað má víkja. Hann gerst besettur Og júst hetta fær hini, børnini, lærarar og eisini mammuna, at venda sær frá honum. Øll venda sær frá honum uttan ein, beiggin Ove. Kim spreingir markið fyri hvat er normalt og góð- tikið í skúlanum, og eisini tað ið mamman væntar sær av sínum barni. Hann pilkar við verumáta sínum við sið- bundna hugsan og verumáta hjá ødrum. Hann ger tey firtin og Osikkur, so at tey gerast ágangandi móti hon um. Vísa honum frá sær Gera seg likamliga inn á hann, so at einasti utvegurin verður at umskapa seg, gera seg til eitt við tað, ið fasci nerar og dregur hann allar- mest. Og tað fær hann at missa seg sjálvan Hverjar aðrar møguleikar hevur ein, sum onnur ræð- ast og ikki tora at skilja og ganga á meti yvirhøvur? Bókin er væl skrivað, og umsitingin er beinrakin og munnrøtt. Um hon er lett lisin velst um lesaran, og um teir spurningar, sum søgan alla tíðina setur hon- um ella henni, verða hoyrd- ir Heri Kragesteen ——————————2—————W—'. hinar lærarnar Børnini byrjaðu venjing- arnar til „Eldfuglin eftir jól, og lærararnir løgdu dent á, at tá børnini meldaðu seg til luttøku, so skuldu tey eis- ini møta upp hvønn friggja- dag at venja Foreldrini siga, at tad heldur ikki hevur verið tor- ført hjá børnunum at hildið hesa avtalu. Kemur ein fød- ingardagur fyri, so fara børnini fyrst í spælistovu, áðrenn tey geva sær stundir at fara í førdingardag Framførslan í Kommunu skúlanm var avbera góð Eini 27 børn vóru á palli num, og hver teirra hevði sína uppgávu í leikinum Børnini dugdu ógvuliga væl at frambera, og tað var ein uppliving fyri bæði børn og vaksin Sangur og leikur mennir børnini, so tey gerast fríari í sínum verumáta, og hóast sanggleðin kemur innanífrá, so er tað eisini ein góður háttur t.d. at læra børnini, at tónleikur ikki bert er til at dansa eftir. Tað gevur barninum lívsgleði. Tí er tað skeivt um foreldur halda, at ikki øll børn eru musikalsk Tad eru tey å hvør sin hått, men bert rædur um at menna tað fram í einstaka barninum, sum tað hevur evnir til, siga ógvuliga væl- nøgd foreldur Nú summarið við blómum og grøsum prýðir okk ara vøkru oyggjar, følnadi blóman lítli Olavur í Dali. Tað vóru tung boð hjá abbanum í Dali at taka ímóti, at Olavur var deyður, fyri síðan at bera tey víðari til tey nærmastu Olavur var ein spaklyntur, líulátin og eygagóð ur drongur. Tað var so stuttligt, tá ið hann var á vitjan, og hann var so sera góður við systkini, sum øll trý vóru yngri enn hann. Og altíð var hann klárur við eini hjálpandi hond til mammuna og pápan, t.d. at vera inni fyri tey og líknandi Meg minnist nú fyri stuttum, seinastu ferð, hann gisti hjá ommuni og abbanum á Sandi. Opið hús var í Ungmannafelagshúsinum til ymisk spøl Olavur fór norð, men kom rennandi útaftur og segði, >abbi, eg haldi eg komi heldur við tær<, og fóru vit so báðir oman á sand eftir sandi at brúka til eplaveltu. Meðan vit koyra aftur at húsum, sigur hann við meg, at her liggur ein kona í túninum og ein onnur stóð uppiyvir henni. Vit vendu við, og vísti tað seg, at gamla konan var illa meidd Hann var alla tíðina við til hjálpar og rann eftir tí hjálp, sum vit høvdu fyri neyðini til at bera hana inn í heimið. Og tá kom spurningurin frá skila- góða dreinginum, um hvussu tað var hent. Lítið vístu vit, at skilnadarløtan var so nær okkara mill- um. Tað var tungt hjá tykkum, ítróttarfelagar, skúlafelagar og aðrir vinir, at Olavur so knapp- liga bleiv tíkin burtur, hjálpi tykkum Gud, at føra bæði gaman og álvara víðari. Og tú stakkals ung- dómur, sum kom fyri ta tungu lagnu at koyra á Olav, tú fær somu heilsan sum hinir Tiverri kann eg ikki vera samdur við politi inspektørinum, tá ið hann sigur tað vera tåpuligt at gera so nógv burtur úr júst hesari vanlukkuni, hendan var nú, og tað eru so mong onnur tár, runnin av ferðsluávum Mín kæra dóttur, versonur og abbabørnini Sól vit, Elinborg og lítla Judith. 13 ár blivu givin lítla Olavi. Vit hava øll glett okkum til summarið, gott er at vita, at Olavur er komin heim ul ævigt summar. Hjálpi tykkum Gud at bera sorgina á skilagóðan hátt Góð eru minnini um hesi 13 ár tíni Hvíl í friði Abbin á Sandi Tú best mær tørv og trongd, 0, Drottin kennir, hartil øll lívsins gongd frá tær upp rennur, og hvat mær gagnar best í lut at fáa, frá fyrndini tú sá, mín sál, hvat bilar tá? Lat Guð bert ráða!