leygardagur 20. juli 1996síða 17

Prædika í Vestmanna kirkju 6. s. e. trin., 14. juli 1996. Vestanstevna. Ungur og ríkur, men ikki avgjørdur Hetta heilaga evangeluð 6setmn skrivar Matteus evangelistur í 19. kap. 16 3 <b. vers Or st. har kom fram ein maður til (Jesus) og segði Meistari, hvat gott skal eg gera. at eg kann fúa ævigt ' Men hann segði við ið góða? Fin er tann. ið ður er. M k i 3 win H i ) hat Hvø M 3 Het | kh ia Í ! t Í Ikk } í hor Kh í kk i i i Få På! 1 1 Ju I i SK > esta Ur i Ung nej 1 3} ' All ta há y, hvat væntar mær en Jesus egði við hann: “Vilt tú vera fullkomin, tá far og sel alla ogn tina og gev teimum fá tæku. og tú skalt eiga dyran grip í himli; og kom so og tylg mær!" Men tå ið ung lingin hetta hoyrdi. fór hann syrgin burtur, tí at hann átti nógva ogn. Men Jesus segði við lærusveinar sínar Sanniliga sigi eg tykkum Tað fer at verða tortørt hjá einum ríkum at koma inn í himmiríkið. Ja, eg sigi uppaftur við tykkum: “Tað er lættari hjá einum kameli at sleppa igjøgnum eitt nál weyga enn hjá einum ríkum koma inn í Guðs ríki Tå ið lærusveinarnir hetta ovrdu vørðu tetr vunga ottatullir og søgdu Hvør kann tá verða frelstur? g segð við tel Hjá un ri 14 i í gl men hjá Guði er alt gjør Heilagi Faðir, vit takka tær fyri heilaga orð titt til okkara í dag. Orð títt er sannleiki, lat tað lýsa okk um vegin ul sannleika og til sælu. Amen Í evangeliinum i dag kunnu vit stedga vid ein spurning og eitt svar, sum er tað mest álvarsama í all ari kristiligari talu Tað eru lærusveinarnir hjá Jesusi, sum seta spurn ingin og Jesus svarar. Spur ningurin ljóðar: "Hvør kann tá verða frelstur?” Og Jesus svarar: "Hjá monnum er hetta Ogjørligt, men hjá Guði er alt gjørligt Tá ið talan er um frelsu, so er avgerðin eina og aleina Guðs gerningur gjøgnum orð og sakrament- ir. Tað er Guð, sum skapar trúnna í okkum og bjóðar okkum ferðalag heim í sítt ríki Hvussu Guð frelsir vid Jesusi Kristi - nær og hvar i eru tað nógvir vitnisburðir frá menniskjum, sum kunnu boða frá Í bókini "I lívsins dansi sum er cill savn av småum uppbyggiligum — lestrum sum trúboðarin Clement Eliassen hevur skrivad verður greitt frá einum til burði, sum fekk álvarssamar wleiðingar fyri ein ungar mann Har verður sagt soleiðis 1 rakk ikki til hetta stóra rum ið Umsíðir gekk hann við ti ut gera eima roynd So ein dagin fór hann við einum vini inn í høllina. Frá rødarapallinum í ødrum endanum å bygninginum rópaði hann alt tað, hann orkaði Tað orðið er satt og til fulnar tess vert, at tik ið verður við ti, at Kristus Jesus kom í heimin at frelsa syndarar, og teirra millum eri eg fremstur" (1. Tim 1,18) Presturin helt. at hann kom at hovrast, sjálvt um hann talaði spakuligari. Tá ið hann fór niður av rødara pallinum, tók hann uppaftur hest somu orð Hann talaði so í eini sam komu við tús ind áhoyrar 25 ár. So ein hr hr nr tir MI TeSEIn pri ið eisini var ein trúgvandi til ein arbeiðsmann. ið lá at doyggja. “Vinur min, ert tu til reiðar at doyggja? spurdi hann. "O ju, Harrin veri lovaður!" svaraði hesin doyggjandi maðurin, og so segði hann frá hevði gingist til Mítt arbeiði var at vera blýtekjar.. Ein dagin fyri mongum árum síðani sat eg uppi undir kuplinum á krystalborgini og arbeiddi Heilt einsamallur sat eg har uppi og hugsaði bert um arbeiði mítt. Alt lív mítt tá snúði sær um at arbeiða, eta, drekka, stuttleika mær og sova. Frelsara mín legði eg einki í, og eg helt ikki, at hann legði nakað í meg. Tá hoyrdi eg knappliga eina torurødd rópa: “Tað orðið er satt og til fulnar tess vert, at tíkið verður við tí, at Jes us Kristus kom í heimin at frelsa syndarar, og teirra millum eri eg fremstur." Eg stúrsaði við. Tá hoyrdi eg aftur orðið, sama orðið, men nú heilt spakuliga Torurøddin og hitt stilla ljóðið gingu mær til hjart að Hvaðan tað kom, var eg ikk: í iva um. Tað kom frá hvussu tað tí livandi Guði. Orðið syndari“ kundi eg tkki fáa frið fyri, tað fylgdi mær dag og nátt. men nú eri eg, synd ui. vorðin frelstur við trúgv á Harran Jesus, ti eri eg til reiðar at doyggja Og fråsøgnin endar við mn Junum Guðs orð Tin ið boða Guð ro } V i; Guð wd Í i la i i }, ut | ir maður kor k MM n kd rå kann la t H maðu | 3 tt i ik og art im } j faa at vitå Seinni í evangerl Øllum hesum hevå wbertt 1y tú hann sjálvur tvaleyst hevði hann eisini giørt nogy gott fyri at náa hesum máli Vit kunnu um, at øll tey ytru og mat eriellu viðurskiftini vøru í lagi, og nú vildi hann eisini hava skil á hesum álvar sama spurning! fyri sál sína hvat gott hann skuldi gera at hann kundi fáa ævigt liv Við ødrum orðum, at hann kundi vera tryggjaður bæði tímiliga og andaliga so hann kundi hvíla í friði Hesin ungi maðurin heyði brúkt ymiskar metodir í tím ímynda okk i rukå IT 1 Melodt sum hann hevði brúkt i um ra VI sinum al gerast enr fåast upp á pláss. Hjá hesum upp fyrst múgvandi unga måanninumn Var skriftin síðani trúgvandi! Hesin vandin hevur altíð ligið og lúrt hjá menniskja num, men henda leiðin ber ongan veg, tá ið talan er um frelsu og tað æviga lívið Jesus svarar tí unga manninum við einum mót spurningi. Hetta gjørdi Jes us vidhvørt, og serliga tå ið spurnigarnar vóru heldur tokutir Í svarinum hjá Jesusi liggur eisini hetta: tú spyrt meg um tað góða. Í veru leikanum spyrt tú eftir Guði, tí tað er bara hann, sum er góður „og tå ið tú spyrt meg, so fært tú svar frá Guði! Og svarið, sum ungi mað- urin fær frá Jesusi, fær so álvarsamar avleiðingar fyri hann, at hann fór syrgin burtur. Hvi? Ju, ikki bert ti, at hann skuldi av vid alla ogn sina, men eisini tí, at hann ikki hevði skilt ella livad eftir bodunum, sum hann hevæår kent frá barni av. Íroknað fyrsta bod, sum óður Tu mást ikki hava iðrar gudar”, sigur Harrin Guð Ríkidómi og ognirnar sum hann hevði arbeitt sé fr til. gjórdust ein klept if I ÞIÐ mor Í Jesu Það { Ha Í k k J } M k Mr fr } i k neil á kk kk | n 10 | | I i10 } h 3 | ik Dyr er rJ Í Hvork ) a? Og } rá Hj I ørliet P } Guði er et I ið tað i frelsu frá synd og deyða, sí hjá mønnum at gera nakað við Ti "pistlinum frá altarinum Ti at øll hava syndað, og sum vit lósu tað úr teimum vantar Guðs heiður verða rættvisgrørd fyri einki av náði við endurloysingim, sum et og tey hansara í Kri i Jesusi Ella sum åpostulin ersint igur Rættvísgjórd i há frið } Guð við harr kk J A vitvisgjørd i rug hovr 0 LTR n 3 t Gud ra A ; Ta) fyri okkum vóru syndarar. Og ti trúmni eru rættvísgjard við blóði Jesu Krists verða vit vreiðini Men vit kunnu ikki gera hetta við gerningum ella præstatiónum okkara: at stríðast, tuskast og strevast við herðum arbeiði og vísa á vekur úrslit fyri Guði og monnum. Als ikki Tað er og verður eina og aleina Guðs góði Heilagi Andi, sum upplýsir og sann førir teg og meg við sínum frelsandi orði Tað, sum skilir okkum menniskju frá Guði, er syndin. Og ikki, sum onkur kundi hildið, rikidømi, sum í hesum førinum hjá tí unga manninum Tað er ikki "in" at tala um synd í einum samfelag. sum altíð kann stíga fram við eini hugsandi loysn um øll viðurskifti. Vit vera so javn an mett við hesum orðun um, at "tað gongur nokk" og “tak tað ikki so tungt” Høvudsvandamalid við it hon skilir okk eitt barr syndini er um frá Guð maðurin var ersin av síni tíð. Alt tað ytra var uttan IVd je r inf hevði kanska r i t navn ella ec dør 1 k Ja k { krit { Mer } | { + 3 h k 5 í FL + i i i 1 i y k t ), + r y il i sk Du | kk Ti] } ru ævigt galdandi í Vestanstevr 1906! Kristus skal ikki pakkast inn ella pakkast ut ul åvis høvi ávísar dagar í árinum. Tað ereur at vera boðað sum ein náðigur um boðskapur deyða vnd , synd og frelsu frå eisini í okkara tíð. Hin ungi maðurin heyði sitt at dragast við. Okkara tíð - og okkara hava sítt. Hjá unga unga manninum var sum fekk valdið á honun Okkara tíð hevur ið ríkidómi Ta0 er ein royndur lutur tr } verður } i ikif i i þ LA t 1 i kt á i ist tað | BR g t )sk i verðu Vit hava Í ð } liva, og vit eiga at vera takk bæði til gan Men vit uttanum som fyri tað ans og álvara kunnu ikki koma at sjálvt um alt er loyvt er ikki við tí sagt at alt er gagn ligt! Her er tað, at vit sum kirkja og eitt kristi fólk ikki eiga at Óttast at visa á tað sum er ógagnligt - eisini í okkara tíð! Kirkjunnar boðskapur frá kirkjunnar harra Jesusi Kristi er eitt nådar evan gelium, sum hjålpir ti hjålp arleysa å føtur og styrkir tann veika. Veitir ugga og styrki til tann, sum sjúkur er. Troystar tann, sum syrgir og kennir sakn - ein gleði- ligur boðskapur um frið og frelsu og ævigt liv Evangeliið talar inn í øll viðurskifti í mannalívinum Tað brýtir syndaleinkir og tekur burtur tað, sum liggur sum ein kleppur um føtur- nar hjá okkum og forðar fyri sønnum gudsbarnalivi Evangeliið býtir ikki menn- iskja upp - deilir tað ikki sundur. Menniskja er ein Guðs frelsu Høvud skriftin í á ri evangeliskari boðar kærleikin. Og kærleik ! J Kris d il 11 gav liv sitt fyn okkum. J us sig Elskar nakar t hald xx ni Ov sir Jes i boði vvir á I ka k<boað;ð Y ska Guð og 1 il Ci i J e tí kr i 4 st tað ø eta: at vera við at styrkja trúarlívið, soleiðis, at vit el) kunnu rða varðveitt trúnni á frelsara okkara, Jes us Kristus. Ella vit kunnu siga hetta við orðunum, vit sungu í áðni: "Ti leiðin til frælsi og sigur/ er val mill um ilt og gott /og frælsur er hann, sum gevur/seg heilan til himnadrott.” “Hver kann tå verða frels tur?” spurdu lærusveinarnir Jesus. Men Jesus hugdi upp á teir og segði við teir: "Hjá monnum er hetta Ogjørligt, men hjá Guði er alt gjør ligt.” Bøn okkara til Guds må ti eisini vera fyri okkum og okkara tíð, at orð hansara må vera satt og til fulnar tess vert, at tíkið verður við tí. Jesus Kristus er komin í heimin at frelsa okkum, og Guð gevi, at vit øll varð- veita orðið í einum reinum og góðum hjarta, Guði til æru og næstanum at gagni, og at vit øll ein dag eru at finna í Guðs æviga ríki Amen