hósdagur 3. apríl 1997síða 11

Nr. 62 — 3. APRÍL 1997 Ur bilasøeu Foroya Skomm at visa kon Ti fór maður av húsi á sumri 1930 at hampa vegin frá Fuglafirði til Søldafirdar. Úr partur tíðindablaðið út at koyra gi vegin bilasøguni dag eru vit í Fuglafirði og hoyra um fyrstu bilarnar hjá fuglfirðingum eima ferð um vi lum Havnina, Klaksvík g Fuglafjørð. Skuldi farast aðrar dagar, v arð gingið úr Fuglafirði til Gøtu í íðari til Søldarfjardar, har Ruth hjá Mjólaforsýningini sigldi henda leið tók ggjar Umar at ganga Í 192 RN vanliga 5 er vegurin so frægt iðugur, at kovrast kann millum I uglafjørð og Seld fjørð Fuglfirðingar eiga ongan bil tå, men Jacob Hendrik Isaksen, sum hevdi keypt bil eimi tvey år frammar indan, fer at koyra rutu millum bygdirnar I januar 1926 ke maðurin sé ødrum m« mur amt man vil tveimum nnum norður fyri Tá Sigurd Petersen lærdi at I 1928 gjørdi S. P. Pet- ersen yngri í Fuglafirði av at keypa ein lastbil til fyr- | tøkuna. Ein 11/4 tons Chevrolet-lastbilur varð umbidin og S. P. Petersen | (Piddi) bad Sigurd Peter- sen (fyrrverandi lærari i Fuglafirði) um at taka koyrikort og koyra bilin Sigurd fer so ul Havnar at læra at koyra hjá Júst Sigurd heldur, at lastbil- urin, teir koyrdu við, var tann fyrsti, sum Júst og í parts at kr ! fyri ma suðuraftur Bilurin stendur ul dagir eftir, tå menn fáa hann lev Tad er vegastrekkið frá Varmakeldueið til I firdar, ið er tað vanaligasta Eina tid verður ti bara koyrt til Varmakelducid ella Hellåir, sum er nakað nærri Fuglafirði ugla Blåbjørg og Haraldsen keypa fyrsta bilin Seinni fara eitt m. á Weihe, Thomas Weihe Poul Kristoffur at kovra bygdanna millum Petur Hannis keyptu. Henda bil plagdi Ernst hjá Ísak van- liga at kyra tá. Henda koyr- ng var ikki sum nú øvilsiskoyring, men vanlig arbeidskoyring. Sigurd sigur, at millum annað koyrdu teir saltfisk út á fiskastykkið á Rundingi, og eisini koyrdu teir torv til fólk og varu til handlarnar í Havn. Sigurd og Ernst arbeiddu í sveittabroti at lesa upp á bilin og av aftur, og tá koyrt var, koyrdi H sin bilur bruktur til fasta í Jóan Jacob Blåbjørg búði D Gjógvará í Fug firði, men hóast hampu eeckk sjógnum he ma vi I?ur vegur bygdina , r smalt millum var so krapt sving nøkur av húsunum heimalig ved im, at um hann skuldi koma il hus við bilinum hesin lTyftast aftar matt fyri at sleppa framvið Soleiðis gekk so eina tíð dreingir og menn. ið vóru taddir roptir at:Íyíta varð lyftur og snaraður., s sleppast kundi igjøgnum nærhendis. vórðu bilurin Ernst, har ringast var at koyra, og Sigurd, har betur lå fyri at koyra Meðan koyrt var, >for- klåradi« Ernst, hvussu bil- urin skuldi brúkast, og hvussu koyrast skuldi. Ein dag var arbeiðið at koyra nøkur stå og tung kuffert hjá einum agenti av kanmi niðan í Klubban. Ernst og Sigurd fara so út á kaiina, knossast við at fáa hesi kuffert upp á bilin og seinni at bera somu kuffert inn í Klubban Førdur við jakt til Leirvíkar Seinni verður hesin bilur seldur ul Leivíkar. Um hetta mundið er vegur ikk kor til Leirvikar. Ein lagin, tá veðrið er koma leirvíkingar við tveimum jaktum, ið eru bundnar saman. Heima á Oyrunm heima á Sandi Fuglafirði verður bilurin eftir plankum rulladur um borð, soleiðis at hann stend ur tvørtur um báðar jaktir nar, sum síðani verða sle Ip iðar til Leirvíkar I 1928 keypir S. P. Peter Seinni verða so hesi somu kuffert koyrd avstað aftur Var einki at koyra, bleiv ikki koyrt. Sigurd sigur, at hesin lastbilur kundi ikki »vipp- a«, um brúk skuldi verða fyri tí Eftir umleið tveimum - trimum vikum fer Sigurd so upp til koyriroynd hjá politimeistara Sunddorph Hesir bilar vóru smáir, so pláss var bert fyri tveimum í førarahusinum. Sigurd og vegirnir t lata oru seråa rIngir. og til á ymisku portrini upp « ftur i egastrekkinum Í ielafjórð Søldar fjørd oru ikki færri enn niggju hagaportur, ið koyrast skuldi igjøgnum Kráir sum vegtilfar Fil tíðir eftir frost og regn var vegurin so vånaligur, at ferðafólkið mátti hjálpa bil tøraranum og hjálparmann inum at samla grót til at koyra í bilsporini og at skumpa á fyri at fáa bilin víðari. Hetta førdi eisini við sær, at ikki var møguligt at 11 11/97 Vegirnir ikki steinsettir k i } kk ør ru u í T AA k ik r 1 kk k Skomm at vísa kongi vegin Kor ivilrår iT 4 t * k k Í i k [ Få Ira j i % k % Men boð i Í I kurt i part um ikki y rin varð bg munandi, tí sum h ir, var tað skomm at vísa KONYgI Folk vóru nokk hugað fyri kongavitjan, og úrslitið rå, at maður fór av húsi fyri at bóta um vegin, og hann var nú - áðrenn kongur kom - í góðum standi, og helt eisini væl eina tíð Um menn fingu løn fyri hetta arbeiði, ella arbeiðið varð gjørt Glønt ella partvist Olønt, er ikki greitt. men by KE høvdu átikið sær Mikahaldid av vegunum Savnad saman tilfar 1 Hergeir Petersen i Havs ð hev koyra i Sunddorph sita so inni, medan st må verða i lastini undir koyriroyndini. Royndin gekst væl, og Sig- urd fær koyrikortið. Sigurd fer síðan til Júst fyri at fáa at vita, hvussu nógv hann skuldi hava fyri at hava lært hann at koyra, men óvæntað spyr Júst Sig- urd, hvussu nóg Sigurd s- kuldi hava í lén fyri at hava arbeitt so hart hesar da gar. Urslitið bleiv, at kanni: læran var ókeypis. í Havn Sigurd fer síðani til Fuglafirðar at koyra Che- vrolet-lastbilin hjá S. P. | Petersen | Sigurd sigur annars, at | tann nógva koyringin við saltfiski gjørdi, at hesin lastbilur rústaði illa, og eftir fáum árum gekk stellið (chassiið) fyri. | Nýtt stell mátti tí keypast, og allur bilurin varð tíkin sundur, gjørdur í stand og settur saman við hesum nýggja stelli.