fríggjadagur 27. juni 1997síða 6

tíðindablaðið Nr. 120 - 27. JUNI 1997 Nú eru aftur Saltkjøtskaggar at fåa kunnu keypast i avgreiðsluni i Hoyvik Ford Escort årg. 85, 133.000 km Kr. 8.000,- Ford Fiesta årg. 88, 72.000 km Nissan Cherry årg. 85, 148.000 km Kr. 14.000,- Kr. 8.000,- Ivan Johansen Bilar Hoyvíksvegur 63 - FR-110 Tórshavn TIf. 13666 UPP Svimjihøllin opin allan 5 7 dagin i summarfrítíðini, “> undantikid mikudag og 322 sunnudag, AFTUR- LATINGARTIÐIR Sum nakað nýtt, verður 2 frá månad. 30/6-1997 £== til leygard. 26/7-1997 =" ogg,“ pl) Tidirnar eru hesar: Månadag kl. Týsdag kl. Mikudag kl. Hósdag — kl. Friggjadag kl. Leygardag kl. Sunnudag kl. & kl. 06:45 - 20:00 06:45 - 20:00 06:45 - 09:00 06:45 - 20:00 06:45 - 20:00 08:00 - 16:00 08:00 - 10:00 14:00 - 17:00 Mm SVIMJIHØLLIN i GUNDADALI Hoydalsvegur 21 * Tlf. 11550 Dugandi fólk við áræði Steinbjórn B. Jacobsen var gestarødari á pisufundinum í viðarlundini í Havn mikukvóldið Fyrst, allarfyrst hjartaliga tillukku góðu pisur, foreld- ur og systkin, lærarar, omm- ur og abbar. Hetta er ein stórur dagur fyri tykkum øll Ein dagur, tykkum hevur longst eftir og viðhvert kennt fjaran, handan fjøll og illgongt lendi Men nú er hann her. Njót- ið hann við gleði, lat farið vera farið. Sjálvandi kundu bæði hetta og hatta verið gjørt ødrvisi, men eisini tað er læruríkt Sum Prædikarin sigur „At dansa hevur sína tíð< og »Gud gleði hann, ið glaður er, hann er gudi kærur hann hevur ikki óndar tankar, meðan hans hjarta lær tekur Jóannes Patursson upp eftir fornum frødi í Kvæðabókini Tit eru komin til fyrsta stóra varðan í lívi tykkara Summi tykkara nú eitt sindur, og tå ið tit velja næsta varðan, kann vitanin um, at tit megnaðu at náa hesum stimbra tykkum Fongur er í tílíkum fagn arløtum Eitt satt rikidømi, ið ikki knappliga kann gerast virð- isleyst frá tíma til tíma eims og partabrøv í einum banka td. kunnu tað, annars einki ilt orð um partabrøv Eins og tit stendur nátt- úran øll í fagrasta blóma, og nú liggur einki farg á tykk- um. Sum fríur folar, ið týggini eru tikin av, hava tit longu í nakrar dagar spelað um býin, mundi sagt um teigar og tún Nú ein morgunin varð eg vaktur, klokkan var um fimm. Eg sprakk á føtur og læt vindeygað upp. Fyri mær var tað, sum um sang urin ljómaði um alla Havn- ina í ti stillu, ljósu summar- náttini Eg legði meg glaður aftur og hugsaði, at tílíkar letur sláa ikki falskar mentir. Tær verða hjá einum, um ein verður útróðrarmaður í Singapor ella partabræva seljari í Hongkong »Tann løtan, sum er góð er ikki ring«, kundu okkara forfedrar taka til Sum eg siggi tíðina er streymloysi ikki bara i Før oyum, men eisini í Europa á øllum økjum Gaman i sfggjast streym- ålingar í ymsar ættir, og vil kunnu hvør i sinum lagi gita um tær Tað er nokk nógvum í kjøti borið at ynskja eftir at koma í eina streymáling, sum vit kunnu gerast partur av ella rona at gera okkara til, at hon mennist Um tað er streymloysi, gevur tað tykkum góðar møguleikar at hugsa og menna egnar tankar Men er tað ikki eisini eitt av eyðkennunum fyri hvønn einstakan ungdóm og hvert ættarlið, at tey koma í eitt streymloysi. Meir ella minni hava tey fylgst við torrunum. Hvert ættarliðið má gera sítt landnám. Hver einstøk menniskja má evna sítt lív Sum pápi og gamal læran plagdi eg at siga, at ung- dómurin mátti stimbrast og fáa møguleika at búnast til at liva sítt lív Tey mugu sinum vongi Hver fuglur flýgur við sínum veingjum stórum sum smáum Vit eldru kunnu hjálpa til Stuðla uppundir. Lyfta tey upp frá aftur, um tey missa flogið Men tey mugu royna sítt flog, eins og vit gjørdu tað Og vit mugu royna at skilja støduna hjá teimum ungu, hóast broytingarnar hava verið nógvar og ógvusligar. Eisini tora at bera okkara hugsan fram Okkara fremsta og kanska einasta og síðsta nytta er at vera sum eitt brýni, har tey kunnu hvessa síni amboð Ikki bara leggja somu gomlu plátuna á, tó tað um- gongst ikki vidhvørt Skjótt gongur, hóast henda myndin íkki var brúkt av mínum foreldrum, er hon longu agg gomul Bert knappur fjórðingur í einum sætta flokki kerdi orðið grammofon Tey ungu vinna altíð at enda Tíðin rekur við teimum og móti okkum »Tey byggja land, ið liva« og »Mans vilji er mans himmiríki< Men hóast alt, og vit skulu ikki undirmeta allar broytingarnar, so eru tær eins og vindur og bárur á havinum. Fert tú djúpari niður, finn- ur tú meira róligan og stød- ugan sjógv, tó longu grikkar søgdu, at alt fleyt. Ein streymålin í tíðini er júst at leita aftur eftir. Roynt verður at finna sínar røtur. Tykkum tørvar ikki at leita eftir hesum rikidømi. Tað liggur beint fyri nøsini Vit eldru vóna, at tit finna mennandi sýgur og orð. men »røsa ker et av fedr flúgva við anna æru, tí hver hevur sindg< Eisini orðini broytast, men orð sum dugni og áræði hava ikki mist nakað av sínum uppruna virði heldur tverturímót Eigur eitt land nakað sannari rikidømi: enn eitt dugandi fólk við áræði? Jú tað velst um tykkum Undanførslur hjálpa ikki Heldur ikki at gráta um, ikki at vera fødd við gull- ella silvurskeið í hondunum Ofta hevur tílíkur arvur verið søpladur burtur ella verið til ampa og onga signing »Søgur er sjålvgivin biti« enn sum fyrr Tað triðja orðið er at velja Hugsa seg væl um og velja Vit skulu tora at taka av- gerðir Vísti tað seg at vera galið, tá umhugsa støduna av nýggjum, men vit skulu ikki bara velja fyri at gera okk- urt. Tá heldur bíða og hugsa, til vit eru búgvin at velja. Spurningurin er ikki, um vit snáva á ella detta, men at vit reisa okkum aftur At enda henda lítla yrk- ingin, yrkt í 1971, úr savn inum »Kjøkr« Um at ivast Tað er náttúrligt at ivast vidhvørt at vera hvørki egg ella ungi tað er náttúrligt at vera egg so leingi ein er egg at vilja verða ungi tá ein verður ungi tað er náttúrligt at ivast tá ein stendur á rókini tað er náttúrligt at velja svertu rókina ella tann ørandi bláa heimin tað er náttúrligt at vilja liva, velja og leypa Steinbjørn B. Jacobsen — ingi