týsdagur 15. juli 1997síða 8

Kaðal- og linjumeistari søkist til Elfelagið SEV Sekt verður eftir einum fólki til starv sum kaðal- og linjumeistari í Norðoyggjum. Starvið er skipað undir rakstrardeildina hjá SEV og fevnir um dagligu leiðsluna av rakstri av býtisvirkjum (t.v.s. linjur, kaðalar, trofostoðir v.m.) hjá SEV í Norð- oycsjum. Vanliga eru 6 mans knýttir at linjurakstrinum í Norðoyggjum. Umsøkjarar skulu hava fulla maskin- meistaraútbúgving ella elinnleggjara- prógv ella aðra útbúgving, sum kann javnmetast við hesar. Neyðugt er, at við- komandi hevur samstarvsevnir og evnar at leiða og býta út arbeiði. Flutningur millum tey ymisku arbeiðini fer í stóran mun fram við tænastubili hjá SEV. og er tað tí ein treyt, at viðkom- andi hevur koyrikort til vanligan persón- bil. Lenin verður ásett sambært avtalu við avvarðandi yrkisfelag. Nærri upplýsingar um starvið kunnu fåast við at venda sær til SEV á tlf. 11366. Umsóknir saman við prógvum og møgu- ligum ummælum skulu sendast til El- felagið SEV, Postrúm 319, 110 Tórs- havn, og skulu vera SEV í hendi í sein- asta lagi 1. august 1997. Tórshavn, tann 7. juli 1997 Elfelagið SEV HYGG HER! KLAKSVÍKAR DAMPVASKARÍ bjóðar tygum eina betri tænastu Latið toyið inn hjá >Seytjan< í Havn, »Jungmann« í Runavík, >Josi< á Skála og »Rokoko« í Gøtu. Vit átaka okkum at vaska alt vanligt toy. Eisini gardinur. Dúkar verða vaskaðir/ stívaðir. Eisini LEIGA vit dúkar út til veitslur o.a. Klaksvíkar Dampvaskarí Box 119 - 700 Klaksvík - Tlf. 55160 Nr. 132 — 15. JULI 1997 Jóan Pauli Joensen í róðu á Vestanstevnu 1997: Barndomsbygdin livir í huganum Bussfórarin, sum skapti sína egnu ítróttargrein. Læknin, sum javnan mátti fara úr biografinum at vitja sjúklingar. Bommini hjá Sálomon kongi. Gribbarnir. Og so, tá ið tey stimaðu aftan á flogfórunum. Hetta eru nókur av teim barndóms- og ungdómsminnum, sum Jóan Pauli Joensen, fólkalívsfróð- ingur, hevur úr Sørvågi, og um hesi barna- og ungdómsár hugleiddi hann í miðnáttarróðu á Vestanstevnu. Jóan Pauli Joensen hevur m.a. smurt ferða- fólki breyð og borið kuffert á Flogvøllinum Kæru sørvingar, vágafólk og stevnugestir. Summarið er í hæddini tá stevnurnar eru. Stevnurnar hoyra summarinum til, men tær hava ymist at týða fyri tann einstaka. Summarnátt- in dregur tey ungu, treyðugt annað. Hjá teimum er hetta ein spennandi og ikki sørt tølandi tid, har mangt kann henda. Tí sum skaldið Christian Matras sigur í yrkingini Fólkafundur, ið eins væl undi verið um stevnur: Men summi hvørva i ungari åst burtur i grøna låg, og summir vekja ella drepa dreym vid at ganga og smakka sær å. Hjå teimum meira tilkomnu kann sjålvandi eisini henda eitt og annad spennandi å eini stevnu, tå yrkadagurin broytist og samveran verður lættari og opnari, tað ber til at hitta vinfólk og kenning- ar og kanska eisini fólk, sum ein als íkki hevur hitt fyrr, og tað hevur ikki minni týdning. Ymiskur er tann húsaroykur, ið hongur uppi við fólk ymisk er gongd og húgvuburður, har tey tyrpast í bólk Vit menniskju eru so ymisk og hver roynir at fáa burtur úr eftir førimuni. Og lyndið er dæmt av heima- lívi slíkan dag sum nú og innan kot og knappa- troyggju býr ymisk trá og trú. Mong eru tey í rúgvuni, sum smæðast seg sjálv og øll, tí hetta er vaksna manna spæl ímillum tey høgu fjøll. Fyri at taka meira úr somu yrking Christian Matras. Frá Ferðslutrygd Vegna summarfrí verður avgreiðslan stongd frá 14. juli til 4. august Tunnil undir val Tað er ikki tað stóra takið at fara á eina stevnu nú á døgum. Tað ber til at koma aftur og fram nógv skjótari enn fyrr. Hepnast stevnan ikki nóg væl hjá einum, so ber til at sleppa sær til hús aftur. Nú veit eg væl, at eg skal vera eitt sindur ansin, tí munnu ikki nógv hugsa, at tað er ikki rættiliga, sum hann sigur, tí hver heldur tað vera stuttligt at sita og bíða eftir einum bili í tíma- vís báðumegn Vestmanna- stund fyri at sleppa yvirum. Tað vildi verið munandi ødrvisi, um tað bar til at koyra niður í eina tunnel oman fyri Leynar og komi upp aftur Vágamegin eina lítla løtu seinni. Tað vildi verið annað lívið. Kanska er optimisman aftur komin í fólk okkara, um tað íkki bert er valagn hjá politikar- unum. Kanska fær undir- sjóvartunnilin somu lagnu sum Gåsadalstunnilin -— verður tikin fram upp undir val, men so er ikki meira, tá valið er av. Nú fáa vit at síggja, hvussu leikur fer fram. Tað er ikki óvanligt at nýta eitt høvi sum hetta til at draga ymist úr bygdini og bygdarlivinum fram. Kanska serliga tá rødarin er fluttur år bygdini fyri mongum árum síðani. Nógv er sagt av teimum, sum hava hildið réðu fyri mær. So her er ringt at leggja nak- að afturat, sum ikki er sagt betur av ðrum. Bussakrobatar At fara á stevnu er at flyta seg úr einum stað í annað. Undirsjóvartunnil ella ikki. Tað er kortini hent ómeta- liga nógv í Vágum á flutn- ingsøkinum frå tí farast mátti við tí rullandi Vestur- leið um Vågafjørd og Kirkjubønes, ella kanska yvir land við Olavi um Vest- mannasund. Tað seinna var hildið hóskiligari hjá teim- um, sum høvdu sjóverk. Jú, nógv er hent síðani Olavur sigldi á Fútaklett, og Henry Davidsen við bussi sínum gjørdi tað kunststykki at koyra eftir tí smala vegnum oman á Fútaklett og koma væl frá tí. Tað, sum hann tá gjørdi, kann næstan roknas sum ein ítróttargrein — eg vil kalla tað bussakrobatikk, tí svingini vóru at líkna við bugan í eini hárnál. Frá tí eg minnist hava vit havt góðar vegir í Vágum, har flest allir vegir hava ver- ið asfalteraðir, ta tíð eg minnist. Tað vóru onkrir, sum ikki vóru tað, vegurin til Biggjar, og kanska vegurin oman á Fútaklett. Hinir vóru allir asfalterað- ir. Hetta lá alt eftir eingilsk- menninir, men sørvingar dugdu at fara um hetta og halda tad vid lika, megin- partin f hvussu so var Dálkaðu seg í asfalti Til barnaminni míni hoyrir asfaltmaskinan, sum stóð har á leið sum dansistovan nú stendur. Slík maskina var ikki í hverjari bygd. Eg minnist hetta, tí pápi mín hevði við hesa maskinu at gera, og smádreingirnir royndu at vera har sum nak- að hendi. Ikki varð dámt, at vit spældu og dálkaðu okk- um í tjøruni rundan um hesa vælsignaðu asfaltmaskinu. Men jað var so spennandi, tá teir asfalteraðu vegirnar og síggja hvussu maskinan elti tjøru og sand saman til asfalt, sum teir so breiddu út á vegirnar og trumlaðu slætt. Hepnir vóru teir, sum sluppu at síta uppi á truml- uni, sum slættaði asfaltið á vegum oman gjøgnum Djúpheiðarnar. Men hví ein nýggjur beinur vegur er gjørdur oman gjøgnum Djúpheiðarnar, lið um lið við tann gamla vegin, sum smeyg sær sum ein lekur Tað er mær ein gáta. Hví kundi tann gamli vakri veg- urin, sum lagaði seg so vak- urt eftir landslagnum, ikki sleppa at vera í frið. Eingin hevur enn dugað at svarað mær hví? Ikki langt frá asfaltma- skinni stóð ÍHróttarbarakk- in. Ein barakk frá eingilsk- monnunum, sum ítróttar- fólkini brúktu til sítt virk- semi. Sørvingar vóru jú sera frammarlaga í fótbólti hesa tíð fyrst í fimtiårunum — millum teir bestu í Feroy- um. Barakkin var eisini brúkt til sjónleik. Vit. sum vóru børn tá, sóu her sjón- leik fyri fyrstu ferð. Sóu knappliga vanligar sørving- ar i nyggjum rollum uppi å pallinum. Hetta var ørkyml- andi fyri eina barnasál, sum ikki altíð dugdi at skilja í millum, hvat var veruleiki og hvat var ikki. Fyri ikki at tosa um dansistovuna, sum hevði biograf — einasta í oynni. Hetta høli við klappstólunum hevði sín hátíðarliga dám, tú larmaði ikki, tá tú fór á biograf, men setti teg stillisliga niður eins og í kirkju. Tí oman fyri teg hugdu allar tær stóru Holly- wood filmstjørnurnar eftir tær. 14 ára gamal vaksin að vóru menn, sum høvdu sín fasta sess í dansi- stovuni. Tá var tú vaksin, tá tú vart 14 ár. Eftir tað slapst tú at síggja hvønn film sum kom. Ég minnist, at eg saman við einum javn- aldra var farin at síggja ein film, sum kallaðist »Vi skal have et barn«, hetta var nakað annað enn vit vænt- aðu, har vóru bert vaksin fólk. Pressið var so stórt, at vit sluppu okkum út, tá vit sóu at konan fór at eiga. Mær tókti ofta synd í læknanum, sum onkuntíð kom á biograf. Hann slapp sjáldan at síggja nakran film lidnan. tí boð vóru fyri at mesta eftir honum, so hann mátti fara mitt í filminum til onkran sjúkling. Spennandi var tað, tá vit sóu filmirnar um Tarzan og ikki at forgloyma Ivahoe Riddaraturneringarnar í Ivanhoe góvu okkum in- spiratión til turneringar, har lidadreingir og heima- dreingir bardust við hømi- lium. Teir meira avanseraðu komu á gangara sínum við bambustráðum. Skjótt var skiftið frá riddarum til indánarar, sum komu turn- andi oman gjøgnum geilina uppi við Storå. Fyri ikki at gloyma ta ferðina, vit sóu filmin Kong Salomons Min- er. Eg minnist aftaná, tá vit smádreingirnir tosaðu um henda áhugaverda film. Tá var tað onkur, sum í okkara eygum einki hevði skilt av filminum, tá hann segði »Og sóu tit øll bommini í kassanum«. Vit b6du hann tiga og halda munn, tað vóru ikki bomm, men gim- steinar og > diamantar. Drongurin tagdi og skamm- aði seg. Hesin nýggi miðil legði nógv afturat okkara