hósdagur 31. juli 1997síða 4

æ Landssjúkrahúsið 100 Tórshavn Sjúkrasystir 1. assistentur, intensiv/coronardeild, B.8. á cardiologisku/intensivu deild B.8. verð- ur starv sum 1. assistentur leyst til setan skjótast gjørligt. Um deildina: Deildin hevur 18 seingjarpláss til cardiol- ogiskar sjúklingar og til sjúklingar, sum hava tørv á intensivari observatión, við- gerð og røkt Á deildini er arbeiðsbyrðan ógvuliga skift- andi, av tí at teir flestu sjúklingar verða innlagdir akutt Talan er um eitt spennandi arbeiðspláss við góðum meguleikum fyri fakligari menning. Á deildini starvast bæði eldri og yngri vælmotiveraði starvsfólk, eisini fer fram sjúkrasystraútbúgving Á deildini eru 2 1. assistentstorv 1. assistentarnir mynda saman við deild- arsjúkrasystrini roktarleiðsluna, sum um- fatar ábyrgd av sjukrarøktini á deildini, leiðsluna av roktarstarvsfólkunum og út- búgvingina av starvsfólkunum og sjúkra- systralesandi. Krov til umsokjaran: Sjukrasystrautbugving. Umsøkjari, sum harumframt hevur ella ætlar sær at fara undir víðari útbúgving á Danmarks Syge- plejerskehøjskole e.l. útbúgving, hevur fyrimun. Hollar kliniskar royndir og fakligan áhuga innan okið. Góðan kunnleika til sjúkrasystraútbúgv- ingina. Áhuga og royndir fyri fakligari- og starvs- fólkamenning á deildini. Góð samstarvsevni og eina positiva livs- áskoðan, sum sæst í, at viðkomandi sær meguleikar og avbjóðingar heldur enn avmarkingar. Royndir og hug til leiðslu við einum leið- arastíli, sum er opin og við høgum infor- matiónsniveaui. Løn- og setanartreytir sambært sáttmála ímillum Sjúkrasystrafelag Føroya og Før- oya Landsstyri. Nærri fæst at vita um starvið við at venda sær til Ásu Róin, deildarsjúkrasystir tlf. 13540 lokal 108 ella sjukrarøktarleidsl- una lokal 127. Skrivlig umsókn verður at senda til um- sjónarmannin, Landssjúkrahúsið, 100 Tórshavn. Umsóknarfreist 29. august 1997. tíðindablaðið S0S2.7 Olavsøkan 1997 Nr. 142 — 31. JULI 1997 yrdarvedur og glopraregn „Tað må regna, sum tað vil - nú fara vit oman á Vaglið at syngja!“ segði landsstýrismaðurin. Einki heldur føroyingum inni ólavsókunátt, tå ið tey syngja felagssang á Vaglinum. Ein heldur vátur endi á hesi ólavsókuni - men drekka tey ungu verri í dag enn fyrr? Tað halda summi, men tey flestu halda tað ikki Olavsøkukørid sang beint áðrenn tingið varð sett Heri EYSTURLÍÐ Vit eru føroyingar, serstøk tjóð. Ein våt tjóð - í øllum førum uttan. Tá ið veðrið er, sum tað var Olavsøku- kveld. Petur Skeel fekk rætt til seinast. Men tá kundi tað eisini gera tað sama, tí ólav- sekan var um at vera av, og flestøll skuldu kortini til ar- beiðis dagin efur Ótrúligt, sum veðrið hev ur nógv at siga fyri steyn- una. Dagaruar fyri Glavsøku valdaði sinnisstemningur, ið líktist landasorg, tí Petur Skeel hevði hótt við grimd- arregni hesar dagarnar. Og so vita vit øll, hvussu keð- ilig tjóðarhátðiðin verður Tað er eyðsýnt, at føroying- ar gleða seg til ólavsgku. Men ólavsgkuaftan reis úr havi, og veðrið var av tí allarfagrasta. Uti á Skans- anum gingu vit í Havnar Hornorkestri sum mein- fýsnir smådreingir og gníggjaðu hendurnar. Ha ha ha! Petur Skeel fekk íkki rætt!! Petur fekk rætt Seinnaparturin Glavsøku- aftan var ein vælsignað lýta, og veðrið helt sær líka til Olavsøkukvøld. Tá tók Petur Skell revansju so tað mun- aði, og øll, ið áður høvdu hildið hann fyri spott, fingu bæði syndastraff og karm. Havnin, sum løtuna fyri hevði líkst sær sjålvari, so- leiðis sum Havnin altíð sær út á ólavseku, líktist bråd- liga einum spekilsisbýi - og visti tú ikki betur, trúði tú, at hetta var eitt heilt vanligt, køvisligt sunnukvøld seint á heysti. Ikki ein „skeel“ var úti, sum Jóan Hendrik tók til, meðan vit báðir tustu ímillum ælini úti á Reyni Bert okkurt hendinga regn- skjól var at síggja. Summir føroyingar er treiskir, og Ól- avsøkan er bara einaferð um árið. So má regn vera regn Men sum ein landsstýris- maðurin tók til uppi á Par- nassinum, tá ið tað nærk- aðist midnátt: tað kann regna so galið, tað vil - nú fara vit at syngja! Flestøll niðri á Vaglinum hildu tað sama: sangløtan er friðhalg- að, tað er einki sum eitur - tað er bara at lata seg í. Sum fráleið, varð avtaglað í regn- skjólum, fólk stóðu í olju- dansi og við lummalykt og sungu av hjarta. Eg skal ikki pástanda, at vit føroyingar eru einasta fólkaslag í verðini, sum hevði gjørt hetta - men tað man vera fáastaðni í verð- ini, at tú fært savnað so nógv fólk til felagssang í sovorðnum veðri. Tað sigur seg sjålvt, at føroyingar rædast ikki regn. Våtur endi Gamalt var at siga, at ein vát ólavsska er vát bæði innan og uttan. Tíbetur fór at regna so seint, at ikki mundi bila stórvegis Føroyingurin er vátur - ið hvussu er uttan. Men innan? Eru vit verri enn onnur fólkasleg í so máta? Veit ikki. Fyri einum útiseta at síggja gongur í øllum førum rætta vegin. Føroyingar drekka meira „siviliserað“ í dag enn fyri bert fáum ár- um síðani. Mong síga, at hetta hendi, tá ið tann býar- myndin hvarv, sum kallaðist hvítir kassar. Kann vera Men gevið ongantíð Kond ittarínum skeinkiloyvi! So fer tann sjarman. Og hevði Havnin so verið Havnin? „soleiðis var ikki fyrr“ Mong eru tey - merkiliga mong - sum elska at gremja seg um, hvussu ónosslig ól- avsøkan er vorðin - og hesi somu fólk mestsum válka sær í, hvussu illa tey ungu drekka í dag. Fyrr var alt so nógv hampiligari, fáa vit ferð eftir ferð at vita. Hesi fólk munnu minnast ótrúliga stutt. Sjálvur minn- ist eg, hvussu vit børn í sjeytiårunum máttu klúgva upp um avdotnar menn, sum lógu sleddir her og har ímillum cowboyhattar, sombreros og papprósur, beint sum ólavsskan var sett. Longu tá hevði stórur partur av fjøldini týðiligar trupulleikar at fóta sær Gamalt var eisini at drekka kapp á ólavssku Tann. ið lå avdottin áðrenn kappróðurin, hevði vunnið Og tískil kappaðust menn um at detta av longu fyrra- partin ólavsskuaftan. Klár aði tú hetta megnarbragd vart tú „raskur“. Rættur maður. „Skrappirr“ sat heima Klokkan tíggju á kveldi máttu øll fólk við smáum børnum sleppa sær til hús, vildu tey børnunum væl, ti tå var ikki verandi úti fyri glímagongum og ødrum getuófriði. Tey s.n. hampa- fólkini sást tú ikki stórvegis til á ólavssku. Tey hættaðu sær væl ikki út fyri dyr Heldur ikki høvdu tey tað nógva at fara út til. Tað hendi jú einki á ólavsskuni fyrr Ei undur í, at teir gomlu drukku seg etandi á ólav- søku. Teir munnu hava kett seg. Og hatta er bara so langt aftur, sum eg sjálvur minn- ist. Hvussu var so uppaftur fyrr? Nógv verri, vilja mong vera við. Onkur, ið minnist ólav søkuna í fimtiårunum, plag- ar at taka til, at hon var meir ella minni ein samanhang- andi gøtubardagi líka frá Essaba og niðan til Ullveru-