leygardagur 1. november 2003síða 6

10 Nr. 208 - 1. november 2003 Nr. 208 - 1. november 2003 11 Tað kann fyri onkran tykjast sum um, at allir grøn- lendingar og allir føroyingar arbeiða saman móti einum felags máli, sum er fullveldi. Soleiðis sum ávísir politikarar bera hetta málið fram í eitt nú miðlunum. Vit frætta eisini frá sjálvstýrisráðstevnuni í Grønlandi, sum um, at hetta er í tráð við føroysku fullveldisætlan- inar. Er hetta so? Sjálvstýriskommissiónin, ið varð niðursett í Grønlandi, hevði til endamáls at kanna sjálvstýri innan fyri ríkis- felagsskapin. Hetta er ikki komið so týðiliga fram í føroyska kjakinum, sum tað kanska kundi komið. Hví hetta generelt er so, skulu vit ikki siga, men kunningin frá Norðuratlantsbólkinum hevur so ikki lagt dent á hetta. Tað er eingin loyna, at Grønland og Føroyar hava nógv til felags við bæði at verð a undir einari heimastýris- skipan, men Grønland skal víðka nógv um sitt sjálv- stýri, áðrenn teir koma líka langt sum føroyingar, og tí skal man verða varin við at draga beinleiðis paralellar. Vit kunnu nevna støddina á blokkstuðlinum og støðuna hjá grønlendska málinum. Grønlandsposten skrivar í oddagrein tann 21. oktober um væntandi mandatið hjá teimum, ið ynskja grøn- landskt fullveldi. Eins og í Føroyum, so tykist eingin meiriluti verða fyri loysing í Grønlandi. Hans Enoksen, landsstýrisformaður og partamaður hjá Lars Emil Johansen, ið situr í Norðuratlantsbólkinum, hevur gjørt tað púra greitt, at tað grønlendingar tosa um er øktan sjálvsavgerðarrætt, og ikki fullveldi. Grønlandsposten nevnir í áðurnevndu oddagrein tað prinsipiella í, at eitt ynski um Grønlendskt fullveldi, eigur at koma frá landstýrinum vegna landstingið, og ikki frá fólkatingslimum, ið eru valdir at taka sær av grønlendskum áhugamálum í danskari lóggávu. Tað er áhugavert at fylgja kjakinum í Grønlandi. Við- víkjandi mandati, so eiga vit eisini í Føroyum at ansa eftir, at okkara fólkavaldu umboð á danatingi ikki láta sum um, at tey umboða alt Føroya fólk, tá tey borreiða við orðum sum imperialistiskt eitur ístaðin fyri blokk- stuðuli o.s.fr. Mandat er eitt sera týdningarmikið orð í hesum sam- bandi. Ein fólkaatkvøða kundi givið eitt loysingar- mandat, men hendan bleiv, sum vit øll minnast, avlýst. Tað er eingin ivi um, at føroyingar vilja økt sjálvstýri. Sjálvt Sambandsflokkurin vil nýskipan. Øll vilja sama veg, men munurin er bara hvussu skjótt og hvussu langt. Vónandi eru vit nú komin forbí tað støðið, har einkultir flokkar látast sum um, at teir einsamallir umboða føroyska fólkaviljan. Lat okkum nú semjast um vegin, og byrja at ganga. So kunnu flokkar steðga, tá teirra mark er rokkið. Alt ella einki hugburðurin hjá samgongu røkkur ongan veg – tað gongur sjón fyri søgn. DAGSINS MEINING Sosialurin Norðuratlantsvindar Sosialurin Stovnaður: 1927 Ábyrgdarblaðstjóri: Jan Müller jan@sosialurin.fo Blaðstjóri: Eirikur Lindenskov eirikur@sosialurin.fo Fíggjarleiðari: Jákup Mørk jakup@sosialurin.fo Marknaðardeild: lysing@sosialurin.fo Finnbjørg Nattestad finnbjorg@sosialurin.fo Durita Simonsen durita@sosialurin.fo Blaðfólk: Áki Bertholdsen aki@sosialurin.fo Eyðun Klakstein eydun@sosialurin.fo Edvard Joensen edvard@sosialurin.fo Heri á Rógvi heri@sosialurin.fo Ingrid Bjarnastein ingrid@sosialurin.fo Vilmund Jacobsen vilmund@sosialurin.fo Solby Eliasen solby@sosialurin.fo Dagfinn Olsen dagfinn@sosialurin.fo Ingi Rasmussen ingi@sosialurin.fo Magnus Gunnarsson maggi@sosialurin.fo Ítróttur: Jákup Mørk jakup@sosialurin.fo Myndamenn: Álvur Haraldsen alvur@sosialurin.fo Jens Kristian Vang jensk@sosialurin.fo Sosialurin í Norðoyggjum: Postsmoga 231 Nólsoyar Pálsgøta 1, 700 Klaksvík tel. 458686 fax 458687 e-post: klaksvik@sosialurin.fo Sosialurin í Suðuroy: tel. 375364 fax 375464 tel. 220727 e-post: aki@sosialurin.fo e-post: dagfinn@sosialurin.fo Sosialurin í Eysturoy: Postsmoga 143, Saltangará tel. 447820 fax 449520 tel. 225429 e-post: vilmund@sosialurin.fo Sosialurin í Vágum: 360 Sandavágur tel. 333820, 220507 fax 333720 e-post: edvard@sosialurin.fo e-post: vagar@sosialurin.fo Uppseting/prent: Uppseting: Hestprent Prent: Prentmiðstøðin Útgevari: Sp/f Sosialurin Avgreiðsla: Mán.-frí. 8-16 Argjavegur 26, Tel. 341800, Fax 341801 Postadressa: Postboks 76, 110 Tórshavn E-mail: post@sosialurin.fo lysing@sosialurin.fo lysingartorg@sosialurin.fo varp@sosialurin.fo Blaðið verður prentað mánadag-fríggjadag klokkan 1400 Lýsingar Freistir: Tekstlýsingar Størri lýsingar Lýsingartorgið Heilsanir Týsdagsblaðið Mán.kl. 10 Frí. kl. 15 Frí. kl. 12 Frí. kl. 12 Mikudagsblaðið Týs. kl. 10 Mán. kl. 15 Mán. kl. 12 Mán. kl. 12 Hósdagsblaðið Mik. kl. 10 Týs. kl. 15 Týs. kl. 12 Týs. kl. 12 Fríggjadagsblaðið Hós. kl. 10 Mik. kl. 15 Mik. kl. 12 Mik. kl. 12 Leygardagsblaðið Frí. kl. 10 Hós. kl. 15 Hós. kl. 12 Hós. kl. 12 Størri lýsingar, sum nógv arbeiði stendst av, mugu vera inni í góðari tíð og áðrenn ásettu freistir. Framíhjápláss má umbiðjast í góðari tíð. Stødd: Ein heil síða í Sosialinum er 254 mm breið og 346 mm í hædd. Breiddin á einum teigi er 39mm og rúmið millum teigarnar er 4mm. Innsent tilfar Fult navn skal vera undir innsendum tilfari. Innsendar greinar, har blaðleiðsl- an ikki er kunnað um bústað og telefonnummar, verða ikki settar í blaðið. Livandi vónin »Eg eri uppreisnin og lívið; tann, sum trýr á meg, skal liva, um hann so doyr; og hvør tann, sum livir og trýr á meg, skal aldri um ævir doyggja; trýrt tú hesum?« Jóhs. 11,23–26. 1. november, Alla halganna dag, verða vit mint á deyðan og tær álvarsligu avleiðingar, deyðin hevur á tilveru okkara her í lívinum; deyðin er ein náttúrligur partur av lívi okkara, vit verða fødd inn í henda heim, og vit skulu eisini út úr hesum heimi, við tað at deyðin tekur okkum út úr heiminum. Tá ið deyðin stígur inn um gáttina í heimum okkara, er tað líkasum at alt steðgar upp í tilveru okkara, vit skilja einki av tí, sum hendir okkum í tí løtu; tá er tað gott at hoyra slík orð sum oman fyri standandi, tað er Jesus sjálvur, ið sigur tey við Martu í sambandi við at bróðir hennara Lázarus er deyður; eisini tær báðar systrarnar Marta og Maria vóru ørkymlaðar av tí, sum hent var, at bróðir teirra var deyður. Soleiðis er tað eisini við okkum, tá ið deyðin vitjar okkara umhvørvi. Vit standa bara spyrjandi, hví skuldi tað nú raka okkum; vit fáa einki svar upp á okkara óteljandi spurningar í slíkum førum, tó er tað ein, sum veit alt um okkara viðurskifti í lívinum, tað er hann, ið hevur allar træðrir í sín hond; Gud tann altvaldandi á Himni, hann veit okkara dagatal, so sum skrivað stendur: Forløg míni eygu tíni sóu, og í tína bók vórðu skrivaðir allir teir dagar, ið avmáldir vóru, áður enn nakar av teimum var til. Sálm. 139,16. Tí er tað altumráðandi, at vit eru ferðabúgvin, tá boð verða eftir okkum, annaðhvørt tað so er í yngri ella eldri árum; tá ið vit fara higani av foldum, fara vit inn í ævinleikan; meðan vit eru her, eru vit í náðitíðini, náðitíðin er givin okkum, fyri at vit ikki skulu glatast, men at vit skulu eiga eitt ævigt lív heima í Himli saman við frelsara okkara, og sostatt koma vit at møta okkara kæru aftur, um vit eiga Jesus sum frelsara okk- ara her í lívinum. Tí at so elskaði Gud heimin, at hann gav son sín, hin einborna, til tess at ein og hvør, sum trýr á hann, ikki skal glatast, men hava ævigt lív. Tí at ikki sendi Gud sonin í heimin, til tess at hann skal døma heimin, men til tess at heimurin skal verða frelstur við honum. Jóhs. 3,16–17. Elskaðu tit, sum nú sita vit stórari sorg í hjarta tykk- ara, lat hetta verða tykkara troyst, at Gud hevur sent son sín í heimin, til tess at vit ikki skulu glatast, men hava ævigt lív í honum; og eitt skulu tit vita, at tað eru mong Guds børn í landi okkara, sum eru í bøn fyri tykkum, sum mist hava, tað er tann einasti vegurin, vit hava at ganga, bønarinnar vegur, hann kennir øll forløg okkara, hann, sum hevur allar træðrir í sínari hond sum áður sagt, og kennir ta støðu, ið tit eru í, sum mist hava, og sum nú sita við djúpari sorg og sakni. Góðu tit! Jesus troysti og styrki tykkum í sorgini og saknin- um í døgunum, sum liggja fyri framman. Skrivað stendur: Eftir hetta sá eg, og sí, stórur skari, sum eingin var førur at telja, av øllum fólkasløgum og ættum og tjóðum og tungumálum; teir stóðu frammi fyri hásætinum og frammi fyri lambinum, skrýddir í longum, hvítum klæðum, og høvdu pálmagreinar í hondunum; og teir rópaðu við harðari reyst og søgdu: »Frelsan hoyrir Gudi várum til, sum í hásætinum situr, og lambinum«. Og allir einglarnir stóðu rundan um hásætið og hinar elstu og hinar fýra verurnar, og teir fullu niður fyri hásætinum á andlit síni og tilbóðu Gud og søgdu: »Amen! Signingin og dýrdin og vísdómurin og takkargerðin og heiðurin og mátturin og kraftin veri Gudi várum um aldur og allar ævir! Amen«. Og ein av hinum elstu tók til orða og segði við meg: »Hesir, sum skrýddir eru í teimum longu, hvítu klæðunum, hvørjir eru teir, og hvaðan eru teir komnir?« Og eg segði við hann: »Harri mín, tú veitst tað«. Og hann segði við meg: »Hetta eru teir, sum komnir eru úr trongdini miklu, og hava tvigið klæði síni og gjørt tey hvít í blóði lambsins. Tess vegna eru teir frammi fyri hásæti Guds og tæna honum dag og nátt í templi hansara; og tann, sum í hásætinum situr, skal tjaldra yvir teir. Ikki skulu teir longur hungra, og ikki skulu teir heldur longur tysta, og ikki skal heldur sól brenna teir, ikki heldur nakar hiti; tí at lambið, sum er fyri miðjum hásætinum, skal røkta teir og leiða teir til lívsins vatnkeldur, og Gud skal turka hvørt tár av eygum teirra«. Op. 7,9–17. Síðani vil eg enda við einum Alla halganna sálmi, sum eg havi yrkt til Alla halganna dag 2003. Guds friður veri við minninum um tey, sum farin eru, Guds friður veri við okkum øllum í Jesu navni. Alla halganna sálmur Lag: Mær man leingjast heim til himmalstrendur. Hj. 317. Á Himni stórur hvítur skari stendur, klæddur er í lambsins brúðarlín, tí tey góvu seg í Harrans hendur; Jesus frelsti, tók tey heim til sín. Har tey prísa lambinum sum loysti, tey frá synd og skuld við sínum blóð; undurfullan kærleika hann oysti, tá hann tváaði tey hvít sum snjó. Tey her hvíldu hvønn dag í hans náði, lívið teirra var í hansar’ hond; hann sum hevði alt í sínum ráði, bjargaði teim heim í lívsins lond. Stórur er tann frelsti hvíti skari, við Guds trónu, pálmagrein í hond; Jesus sjálvur førdi lítla farið, so tað náddi Himna sælu strond. Vitnisburður teirra ikki tagnar, um tey eru okkum farin frá; øll tey góðu minnir okkum gagnar, Jesus er teim sjálvur altíð hjá. Um enn vit við sorg og sakni mega, liva lívið hesum foldum á; Gud alvaldi kennir sáran trega, vit frá honum troyst og ugga fá. Kjartan Stakksund Alla halganna dagur Ósemjan Spælir bólkurin, Ósemjan, eisini væl í Íslandi, Elis? Sjúrður Hansen, Gøta Virgar T. Dalsgaard Her í heystfrítíðini høvdu vit útisetar høvi til at hitta mangan høvuðrystandi heimaføroyingin, sum var í Danmark og ferðaðist. Sum onkur helt fyri – vit koma niður at anda! Persónligur fundur er altíð sera hugalig variatión frá tí møðisligu og heldur ikki bíligu telefon- ini. Tað, sum gongur aftur í orðalagnum hjá flestu heimafólkum, eg havi prát- að við, er, at tey næstan utt- an undantak eru deyðiliga leidd og hjartaliga troytt av tí framhaldandi ósømiliga politiska sjónleikinum í landsstýrinum, eitt nú polit- iska kabarettmanningin leggur frá sær. Lagt kann vera afturat, at tað avgjørt ikki bara eru andstøðufólk, eg havi skift orð við! Sosiala niðurpíningin er ógvuliga týðulig nú – sama er við fíggjarliga likviditet- inum, hóast henda sam- gonga hevur etið upp hálva- aðru milliard, sum teir fingu til gávis frá dønum í sambandi við eina so- nevnda bankakreppu. Um- siting og viðlíkahald av landsins framleiðsluam- boðum, skipum og bygn- ingum er ein katastrofa. Um ikki olju- og bensin- gjaldið, hevði verið so nógv fallið, tí amerikanski doll- arin til alla lukku er mun- andi viknaður, hevði vet- urin blivið strævin og bít- andi kaldur at syfta hjá van- ligum lønmóttakarum. Hóast flestøll eru greið yvir, at tað fíggjarliga skvampar og brýtur í bæði borð nú, tá ið fyrst danski blokkurin er skerdur, høv- uðsvinnan er í neyðstøðu, útflutningurin minkar og sosialt omanlop hóttir tey ringast staddu, ja, so sita teir ábyrgdarleysu tinga- neslókarnir sum kátir smá- dreingir og spæla sær við dýrum yvirtøkum, leita eft- ir nýggjum trætumálum við Danmark um onkur hálv- fjákut mikroskopisk for- malia ella fuska við óreal- istiskum spøkilsisprojekt- um, sum ikki sakliga kunnu fíggjast. Hetta er sum at spæla violin, meðan Róma- borg brennir í øsku, eins og keisarin Nero gjørdi á sinni. VaraHoydal vil ella torir, sum ein annar Per Gynt, ikki at síggja sosiala og fíggjarliga veruleikan rundan um seg og flýggjar tí inn í okkurt óviðkomandi og líkasælt sandkassamál – beint nú krokar hann saman við inhabila pápa sínum, tí spaklyntu brævrøddini úr London aftanfyri eina óhugnaliga tjóðveldisjura, har feðgarnir skiftast um at byggja ógvisligar hvørvi- borgir, sum næstan gevur nógvum veljarum totaliter- ar associatiónir um ein komandi føroyskan politi- stat. Tann lítillætni sosialreal- istiski filosoffurin, Páll á Reynatúgvu hevur í síni stuttu embætistíð sum ein barbariskur ríðifúti næstan fingið sorlað tað sindrið, sum var eftir av sosialari vælferð í stórum parti av landinum, burtursæð frá sínum egna valdømi. Serliga barokk er tann kosmetiska fíggjarætlanin, sum fyri tað mesta er óreal- istiskir ynskitankar. Eingin, heldur ikki fíggjarminist- arin, Karstin Hansen sjálv- ur trýr upp á hansara bjart- skygdu fíggjarlóg. Hann sigst ikki at hava tikið so frægt sum komandi játtaðar lønarhækkingar við í sínum metingum, so ætlanin er púra fiktiv og kann bara greiðast við kontinuerlig- um stuðuli frá ørgrynni av eykajáttanum. Fyri at seta trumf á, vágar finansráðharrin sær saman við tí servila landsbanka- stjóranum at siga upp danska fíggjareftirlitið, sum annars kundi hildið hesum ævintýrarum eitt sindur í velið. Hetta er ikki bara nasadjarvt, men ótrú- liga ábyrgdarleyst – púra ófatuligt er, at andstøðu- flokkarnir ella danska stjórnin lata slíkt um seg ganga. Tað sær út, sum um danir heilt hava uppgivið at tosa fornuft við tað núver- andi landsstýrið og bara lata teir sigla sín egna sjógv sum óflýggjaligir óvitar. Er tað nakrantíð, at vit hava havt brúk fyri kønum og hvøssum donskum fíggjar- eftirliti, so er tað júst NÚ! Landsbankastjórin hevði fingið nakað av virðing aftur millum manna, um hann tordi at átala fíggjar- liga ørskapinum hjá núver- andi stýri, men fyribils hevur hann valt at ýla við teimum úlvum, hann ferðast ímillum. Men tigur hann, inntil skrædlið kemur, fær hann sín part av ábyrgdini. Tí átti hann, um hann skal varðveita nakað fíggjarligt trúvirði, sum skjótast at mynstra av tí kollsiglandi landsstýris- skútuni. Føroyski veljarin verður hildin fyri spott Men astronomiska metið í frekleika setti tó danski fólkatingslimurin, Tórbjørn Jacobsen, tá ið hann, sum hevur ýlt, skríggjað, ja, beinleiðis níst um fullveldi og føroyskt sjálvbjargni, eyðmýkti seg og fór lusk- andi á knøunum til donsku stjórnina og biddaði um at fáa danska statslánið, sum bjargaði Føroyum á sinni niður á 0% í rentu, har føroyingar frammanundan hava sera góðar treytir við elalítlum avdrátti. Hetta er so ósmæðin snultan, so stór skomm og so mannmink- andi olmussubiddan fyri tjóðveldisflokkin, at tað er einki at undrast á, at fleiri síðani hava nevnt hann landsbiddaran, sum fer burtur í lond at snulta. At harra T. Jacobsen, MF av øllum skal troysta sær at fara hesa trælakendu skammarferð til danir, teir danir, sum hann annars næstan hvørja viku harð- mælt og systematiskt spillir út! Ikki so frægt fult veldi hevði hann á sær sjálvum, at hann fataði, hvussu neyðarslig og hvussu hjálp- arleys henda ónossliga biddaraferðin var. Hetta er sanniliga raskur maður, hann fer grátandi til danir, tá ið sansar at egnum trotabúgvi og bønar um hjálp! Slíkt er suvereni- tetur! Vorðið sum sjálv- bjargni! Hvat munnu danir, sum hann hunddálkar í fólkatinginum, halda um sovornan atburð. Men hetta er ikki einasta hjálpin, hesin fantastur hevur biðið um, nei, hann plagar eisini at leita sær grønlendkska hjálp! Og tað er av hansara ávum, at tveir grønlendskir politikarar eru farnir at leggja seg út í før- oyskan heimapolitikk. Hvat billa teir sær inn? Hvar er teirra føroyska mandat? Hvat hevði fólka- tingsTórbjørn hildið um, at føroyskir andstøðumenn løgdu seg út í grønlendsk heimapolitisk mál? Annars eru tjóðveldismenn hyster- iskt erkvisnir, sjálvt tá ið ein dani sera varisliga kem- ur við onkrari lítlari við- merking um føroyskt viður- skifti. Men fortíðin spøkir! Í tredivunum fór Jóannes Patursson ofta til Noregs eftir »hjálp« og hann fekk ultra-reaktionerar norð- menn at leggja seg bein- leiðis út í føroyskan heima- politikk. Tað var, eisini av egnu partamonnum hans- ara, hildið at vera sera óklæðiligt. Serliga áhuga- vert er at festa seg við, hvørjar menn Jóannes Patursson so ofta ráðførdi seg við í Noreg – tað vóru t.d. menn á chauvinistiska málgagninum, Tidens Tegn – flestu lesarar vita allar- helst, hvar tað høgrablaðið stóð, og hvar menninir á tí blaðnum stóðu politiskt. Annars var, sum ofta fyrr nevnt, ein norskur docentur javnan og vitjaði feðgarnar Patursson undan krígnum. Docenturin, sum var kend- ur danahatari, skuldi leggja feðgunum lag á, hvussu teir skuldu fáa loysing frá Dan- mark. Hetta var eisini, eins og við grønlendingunum hjá Tórbirni vamlislig uppí- legging í føroyskan poli- tikk. Men líka so nógv teir harðmæltu Patursson- menninir reypaðu av norska docentinum áðrenn kríggið, líka so steintigandi vóru teir um norska vin- mannin eftir kríggið, tí ólukkutíð – loysingar- docenturin var ein av teim- um allarfyrstu norðmonn- um, sum varð dømdur fyri nazistiskt landasvik í 1945 á Ákershús festningi uttan fyri Oslo. Tað er altíð bæði ómansligt og ússaligt at fara út í onnur lond at fáa sær hjálp móti dønum ella egnum landsmonnum. Køld og beisk tíð fyri framman Tað er framvegis ótrúligt, at kyniskir tjóðveldismenn undirvurdera føroyska velj- aran so grovt, at teir halda, at tað ber til at krógva fyri fólki, at landið stýrir stavn- beint móti álvarsomum fíggjarligum og socialum ragnaroki við at kyrra fólk við nationalum rakstrarróp- um og við at brandskatta smábørn og diabetikarar við primitivum bommtolli. Men tað er fyri fólkaheils- una skyld prædikar finans- geniið, Karstin Hansen. Veljarar heima, eins og her eru ikki bara ovfarnir, men beinleiðis forargaðir um, hvussu apatiskir og steintigandi fjølmiðlarnir eru um ábyrgdarloysi, ó- dugnaskapin, hjálparloysið og tað vitleysa politiska cirkus, sum bæði varaløg- maður, socialministarin, pengaministarin (tað er hann við bommunum) og fólkatingsumboðið skipa fyri. Hví eru journalistar okkara so landsstýrislýdnir – eru teir ræddir ella eru teir bara ódugnaligir? Hvar er hitt fjórða valdið, sum skal avdúka teir populist- isku makthavararnar? Tað hevur undrað mangan eyg- leiðara, at so leingi Ed- mundur Joensen var løg- maður, troðkaðust goyggj- andi miðlamenn á Tinga- nestrappuni við mikrofon- ini niðri í hálsinum á Ed- mundi, so hann illa slapp til døgurða fyri teimum, sum teir inkvisitoriskt forhoyrdu og tráspurdu hann um næstan alt, og hann skuldi svara beinanvegin. Men so skjótt sum full- veldisgongan kom út í landsstýrið hevur verið annað lagið! Tá vórðu landsstýrismenninir knapp- liga púra friðaðir og settu sjálvir dagsskránna um nær og hvussu, teir vildu spyrj- ast, og Tinganestúnið gjørdist at kalla eiðasørt fyri forvitin miðlafólk! Blaðmenninir eftirlíkaðu teimum sum lýdnir hundar. Í dag sæst ikki blaðmaður í Tinganesi av sínum einting- um. Naskir spurningar verða ikki stillaðir! Tað eru sjálvsagt ljósár millum ódámliga revolv- arajournalistikkin í Ed- mundar tíð, og so tann undirbrotliga trælasiðin, sum nú ræður millum før- oyskar blaðmenn, ið skulu vera kritiska vaktarliðið yvirfyri makt- og stýris- monnum. Men søgan fer einaferð at fella ein harðan dóm yvir teir feiku og talentleysu føroysku jour- nalistar, sum ikki hava civile courage og lutvíst hava skyldina av, at henda landsstýrisgonga higartil hevur fingið so lætt spæl, og fyrst nú verður spaku- liga avdúkað. Einki varar, heldur ikki ein tyrannisk politisk samgonga. Journal- istar kunnu í tólvta tíma fáa nakað av sínum søguliga trúvirði aftur, men tað hastar hjá teimum! Kanska eru miðlamenn so helslignir av føroyska gerandisveruleikanum, at teir hvørki vita út ella inn – eru teir miðskeiðis í eini fjákutari komediu, ella eru teir vitni til eina ræðuliga tragediu? Ja, valið er teirra, men landspolitikkur kann kortini ikki loypast um! Teir áttu at stúrsa líka so nógv sum vanligi veljarin um, at tað breggjandi fullveldi er reducerað til fjaðursárt klynkandi bommveldi. Tað er paradoksalt, men meðan fullveldið í síni tíð varð lýst sum eitt problem- frítt túsundársríki við suk- ursøtum, næstan ævigum sunnudags-romantikki, verður tilstundandi bomm- veldið ikki lýst sum einans søtur idyllur – og hesu ferð lýgur landsstýrið tíanverri ikki – tvørturímóti, nú stundar móti køldum, svangligum og súrum ger- andisdegi. Men bjartskygd fólk kunnu kortini ugga seg við, at alt hevur sína tíð og várið kemur aftur, sjálvt eftir beiskan vetur, sum tikið verður til í niðurlagnum á gamla týska schlagaranum: Es geht alles vorüber es geht alles vorbei. Auf jeden dezember volgt wieder ein Mai. VIÐMERKINGAR Frá Fullveldi til bommveldi C M Y K 11 10