leygardagur 22. november 1997síða 18

18 “Tann ósjónligi missurin“ Allahalgannasunnudagin 2. november, var minningarhald í Domkirkjuni, sum Felagið Pinkubarnadeyði, tók stig til. Marjun Bæk, prestur, helt hesa prædiku, sum vit prenta her Prædika: Sum øllum kunnugt er hetta ein serlig og ein óvanlig guðs tænasta Fad er ikki fyri at taka nakað frá teimum vanligu alla halgannahaldunum, men í løndunum rundanum okkum hava felogini fyri >pinkubarnadeyða< nú í nøkur ár - og við góðum erfaringum - skipað fyri slíkum minningar haldum fyri sínum deyðu børnum, og felagið i Føroyum helt. at nu var tíðin komin til tað. at etsimi vit tóku sidin Skal sanni I Stgasi g tað skal hann! - so var tað kki uttan kiligheitir ikk: minst frå mínari egnu síðu - men nú eru vit sø her í dag! Og tí má tað so eisini vera rimiligt her at spyrja, hvat serligt er at minnast okkara deyðu hørn, hví tey ikki sum øll onnur - bara kunnu verða ein partur í teimum almennu minningarhaldunum, vit hava runt landið her um allahalguna? Tad eru tey sjálvandi ersimi. Sum høgtidir og ymiskir merkisdagar í árinum kalla á serligar kenslur. soleiðis leita um allahalguna tankar okkara til all tey, vit syrgja um at hava mist, eisini børnini Tad er altíð ringt at missa tey, sum á sín serliga og emastandand: hátt eitt stutt ella eitt langt tíðarskeið vóru ein ómissandi partur av okkara lívi. Tað er tað, tað er, tá árini eru mong og livtostin er sløktur. Ella tå tú hevur verið vitni til, at sjúka so líðandi pínir lívið burtur, so deyðin at enda kemur sum ein náði. Á sjógvi og landi minna vanlukkur og vandatilburðir okkum á. at lívið er sårbart, at øll kunnu verða rakt, og at vit í so mongum fórum hava svikið og framhaldandi svíkja okkara ábyrgd fyri fyriliti og eftiransni og trygd - ikki einans, men ikki minst tá um børnint ræður Men at missa ung. smá børn, fullborin børn og børn, sum enn skuldu havt góðar dagar í m6durlivi, kenst mong- um gðrvísi. Øl syrgjandi hava tað í felag, at:deyðin bytir lívið sundur í eitt áðrenn og eitt aftaná. Einki verður tað sama aftur. Tað kann verða, at:alt steðgar upp. Tað kann eisini verða sum eitt barn sigur í eini ungdomsroman um tann dagin, tå beiggi hansara doyði, at:tað var tann dagurin, tå alt byrjaði. Ikki tí at sorg kann mátast í døgum ella árum: eisini tá talan er bara um eina avmarkaða tíð í móðurlívi, er tað jú eitt heilt liv, talan er um. So stutt tað enn var, so ger tað ikki tað sama, at tey vóru her. børnini. Og líka lítið sum hugsanir og minni steðga á gravarbakk- anum, líka lítið byrjaðu tankar og kenslur á fødingardegn- um, men langt áðrenn, kanska longu tá barnið „bara“ varð til sum eitt spirandi ynski Men tað er kanska júst hetta síðsta, sum ger, at cin sovorðin missur kanska bæði so og so verður ein ósjónligur missur Fad heilt lítla. tað deyMfødda og tað deyða ofødda barnið náddi ongantíð at gerast partur í lívinum hjá ødrum enn teirra allarnæstu. Minnini vóru enn ikki vorðin til. mynd irnar vóru enn ikki tknar og merkisdagarnir enn ikki hildn ir. Kanska vi væntaða og sjókkerandi og an ymiskum ødrum orsøkum heldur eingin jarðarferð hildin w av øllum ti « Hóast tað tíbetur eru ikki so fá dómi um tað øvuta, so var ð ofta it tann ost £1 MISSsUFIN CISINI var ein MINSSUT Tøgn, tal erir einsemi og ráðloysi hjá vðrum eru fta vælkendir fylgisnevtar hjá avvarðandi. ersini hrá teim mn ørrt børn mg. Lívið heldur fram. sum einki hent. vandarnir verða verandi. nóvnini verða kk id fara fra ) myndunum á ve lih stur Guð Far i ni M r Kin min A ið til øll ind på gr + n! Kirk pp } i h b k i L … » rúmligari lívsfari við kós móti tí sælu, vit hoyrdu Jesus røda um í fjallataluni Í okkara oyrum er tað nakað legið við orðunum, tað er sum um Jesus sigur Sæl eru tey ósælu Sæl eru tey veiku Tey fátæku, tey syrgjandi, tey spaklyntu Tað er, sum vil hann siga, at sælan hoyrir ikki teimum ríku til. Termum sterku. Teimum vøkru. Sælan hoyrir ikki teim- um klóku og lærdu til. Teimum sjálvklóku og tryggu. Ella Sælan hoyrir ikki so nógv teimum sjónligu til: Tí sælan hoyrir teimum til, sum vit so ella so gera ósjónlig Tey smáu, tey fátæku, tey veiku, tey spaklyntu Av smábarna og bróstabarna munni, tú verju hevur tær gjørt, segði sálmaskaldið um størsta harra og veldi, hann visti um at siga, á himni og á jørð. Og tå teir trøllvaksnu kerusveiarnir íkki vildu sleppa børnunum framat, var Jesus vreiður og segði, at vildu teir sleppa við í Guðs ríki. so máttu teir sleppa sær afturum børnini!. Í hesum húsi verður ein onnur mynd sjónlig, ein onnur verð, eitt annað ríki, ein onnur makt og onnur virði. Tá vit læna Guðs cygu at síggja við, tá síggja vit fjósið áðrenn vil síggja borgina, tá síggja vit varnið áðrenn vit síggja kongar og herovastar, tå síggja vit krossfest áðrenn vit síggja bødlar og dómarar, tá síggja vit tær instu kenslurnar áðrenn vit siggja tær annadhvørt vøkru ella mishåttu fasad- urnar. Tað ósjónliga verður sjónligt I okkara cygum er altarringurin bara hålvur, men í Guðs eygum er hann heilur og rundur og telur livandi og deyd, so sum ævinlerkin er heilur og rundur. Tá vit við altarborðið minna okkum um felagskapin við Krist í lívi og deyða, munna vit okkum samstundis á tann æviga felagsskapin millum hvandi og deyð, millum farin, nålivandi og kom- andi ættarlið. Tá vit nevna navn Krists, er hvert eitt menn iskjubarn neynt og kent, neynt ella óneynt við menniskju nøvnum, men nevnt við størstu nøvnum himins og jarðar Fa vit tendra Hós í hesum húsi, tola tey onga samanbering við tey náðileyst avdúkandi projektørljøsini, sum verða send eftir u, sum helst vil vera fjalt. men vit kæna eina fløvandi glæmu av tí ljóst. sum evangelisturin sigur um. at tað kom í heimin, fult av náði og sannleika. at:tað upplysir hvorja menniskju. so at tað um hverja einstaka menniskju kann sigast: Tit eru ljós heimsins. Guðs ljós elskar tað. tað ser Men kirkjan er einki verandi stað Uttanfyri er tað ein gerandisdagur sum skal livast Im voru eisini tey tald uppi. sum I líkafram hungrandi og tystandi eftir rættvísi. eru vit vist ikki. Fáa vit sjålvi og tey, sum eru okkara, okkara rætt, so krevja vit sjáldan meira. Og um vit eru hjartarein? Tað vildu vit fegin, at onnur kundu sagt um okkum, men tað er vist ikki meira, enn at:tað saktans kundi verið betri Pínslarváttar og profetar eru vit so langt ífrá. Okkara miskunnsemi, tolsemi, forstårlst og innlit kennir kanska betur sínar avmarkingar enn sína vídd. Og hetta friðsemi, sum her er talan um, er neyvan einstyðandi við tað, vit íkki fáa upp í lag, ikki tíma ella ikki orka I veikum løtum viðganga vit kanska, at vit vildu gjarna verið alt hetta og vita kanska, at vit áttu at verið tað, men vit eru tað ikki Men við okkum útaftur úr kirkju, innast inni í okkum hava vit okkurt. sum hoyrir hesi orð Jesusar, sum gevur teimum rætt, og sum kann taka ímou teimum. Innanfyri tær sjonligu vøkru og sjálvsíkru fasadurnar, innanfyri tær sjonhgu og hartrópandi sannførandi og óvíkandi meining arnar og fordómarnar byr jú tann veikleikin og tann fá tæktin, sum tað her verður spurt eftir. Veikleikin í allari teiti útvortis síkkurheitini. Sárbarheitin, tá lívið og deyðin gera ilt. Styrkin í tí, sum sær veikt út. Sælan í ósæluni. Tað ósjónliga. sum alt sjónligt bara er ein verkur avglansur av Mannamúgvurnar, sum hoyrdu fjallatalu Jesusar, vóru rættiliga bilsnar, tí at hann lærdi tey sum tann, ið eigur makt og mæti, og ikki sum teir skriftlærdu teirra. Ikki við teirri maktini, sum boyggir og kúgar, ikki við snildisliga samansettum orðavavstri ella við at visa til bokstavir, men beinrakið, milt og hvast um somu tíð, uggandi og hartandi um somu tíð, appellerar hann til ta menniskjansligheitina vit fingu við okkum úr paradísinum. tá alt var sára gott, eingin sorg, eingin neyð, eingin synd Innast inni, har sum vit eru og verða særd, har vit kenna okkum hjálparleys og maktarleys, viðhvert kanska eisini ill og beisk, bæði inn á Guð og menniskju, innast inni har vit eru líka so lítil, sum vit helst vildu verið stór, har rakar fjallatalan. Tí har rakar hon kanska ta Guðs- og menniskju- myndina, sum vit frá upphavi vóru ætlað til Um ósæluna, veikleikan, sårbarheitina vid at vera menn- iskja, freistast vit jú so lætt til at siga, at skal rad verða sæla, so klára vit okkum fyriuttan Og tó Kanska er tað rætt, sum onkur hevur sagt, at í missinum fær lívið dýpd, ti tá hevur tú verið á botni og spurt. Tá fær lívið vídd, tí av størsta týdningi var ikki tú sjálv og tingini rundanum teg, men tey menniskjuni, sum vóru salt og ljós í tínum lívi. Og tá fær lívið hædd, ti har fært tú teg at spyrja eftir Guði Uttan at taka nakran brodd av tí beiska deyðanum, so er tað jú so mangan, tú sært, at tey menniskju, sum hava verið fyri ófatuligari mótgongd og stórum missum, hava fatur á onkrari styrki, sum kallar ikki bara á tína virðing, men eisini ger teg spyrjandi: Hvat er tað fyri eitt loyndar- mál. tey hava gjógnumskoðað? Hvat hava tey sæð, sum vit ikki síggja? Hvat hava tey lært, sum vit ongantíð lærdu? Var tað kanska tað, at:tey óviljað og óynskt funnu seg sjålvi á botni, haðani eingin vegur var, uttanso hondin og styrkin kom uttanifrá? Var tað júst úr sorgini og veikleik- anum, vitanin um, hver ein stór og dyrabar gáva lívið er, vaks fram? Hjá Honum. vit savnast um í hesum húsi. har hava vit sæð styrkina í veikleikanum. sæluna í ósæluni, hjartans reinleika og tað friðsemi og spaklyndi, sum bæði er tann sanna Guðsmyndin og tann sanna menniskjumyndin. Vit hava sæð, at:lívið er sterkari enn deyðin. Tá Hann spyr eftir teir menniskjansligheitini, sum Guð frá upphavi skapti í síni mynd. og sum Hann hevur varðveitt og uppi- hildið í okkum við eisini at senda okkum son sin, tá Hann spyr eftir tí kærleikanum. sum vit innast inni vita er tann emasti sanni og reini, tå hann spyr eftir teirri samkensluni, sum etsim fer á botn til okkara egna veikleika. tá falla Spurningarnir tungir á okkum. Sárt er tað at:síggja sín egna verklerka, sína egnu ósælu, sítt egna fåtækdømi í cyguni Men hadani - og kanska bara hadani myguligt at hoyra tað reina og sanna gleðiboðið er tað so eisini Sæl ert tú - sterk ert tú. heil ert tú menniskja ert tú sim í timi fátækt. í tíni osælu, í tínum veikleika. í tíni U fu og tann. tu minnist, eru Guds, eisini tå hann eitt mir tykkur hvor síni hønd. og frá honum er tann t | r alt ), sjonligt sum osjonliet 1 Nr. 224 - 22. NOVEMBER 1997 RAÐA sø