leygardagur 22. november 1997síða 19

Nr. 224 - 22. NOVEMBER DAGNY JOENSEN Allahalgannasunnudag november var rt minn ingarhald Domkirkjuni har foreldu i rðand samlaðu så sif deyðu bø M n Bæk iðstæna Kirk ar I tt, í 300 fólk komu minning arhaldið. Har vóru foreldur ymmur og abbar og systkin og tey kendu sær ein fløva hesa løtur Framman fyri altarinum varð eitt stórt hjartað av blómum einasta tekin um serliga minningarhaldið Tá Marjun Bæk, prestur hevði prædikað, fingu fólk heví at:tendra eitt ljós. sum tey høvdu fin ið inn ngdina tað blómuhjartað. Aftaná var iargongd. At enda fram førdi Kim Hansen nleik ari “Tears in heaven so hugvekjandi, at flest øll høvdu tað á orði aftaná Felagið Pinkubarnadeyði skipaði fyri minningarhaldi Ætlanin er, at hetta skal vera afturvendandi til tak Fyri Annvør og Christian Nielsen var tað ein stór upp num tá tey henda dagin Dómkirkjuna, at minnast deyðfedda sonin Gunnar varð føddur 11. august 1995 Tad hendir kortini í okk ara framkomnu tíð, at børn ini ikki liva. Tað er ein skelkur og ein ómenniskj ansligur veruleiki, sum bert tey, ið hava verið fyri slík um, kunnu greiða fra Annvør og Christian høv du júst verið gift í fimm ár, tann dagin tey gjørdu seg til reiðar at taka ímóti nýggja barninum, men son urin, sum vigaði átta pund var deyðfeddur Eingin fráboðan áðrenn ella nøkur kannng aftaná, kundi siga foreldrunum, hví hetta hendi. Læknin tosaði um , vøggudeyda fyri tíð“, men tað gav onga teimum ongan ugga. Tað var ov torf ørt at skilja kortini Foreldrini áttu eina dótt ur. Leingi høvdu tey vónað at fingið næsta barnið, men at enda, eftir tvær ferðir at hava hitt reis, tóktist eyd nan at vera við teimum Tað var ikki samsvar millum tíðarskeiðið skannarin segði og tað sum Annvør roknaði seg fram til, nær hon skuldi eiga. Hon helt seg skula eiga ?0. juli living fóru í sum sum skannarin segði 13 august. Tað órógvaði ikki foreldrini tí maskinur kunnu meta skervt men Fekk verkir á fimm ára brúdleyðsdegnum 10. august 1995 fekk Ann ver verkir. Maðurin, sum er bakari og Annvør, samdust um, at hann skuldi fara til arbeiðis. Tey avtalaðu, at hon skuldi ringja. tå títt eikin millun verkirnar rjørdust styttri segði honum. at nú nærk Annvør og Christian fingu ein deyðføddan son: - Eingin vildi tosa við okkum um tað Tað, sum fyri onnur bert er ein ólukkulig hending, er fyri foreldrunum ein ómenniskjanslig vanlukka. Foreldrini vilja fegin tosa um barnið tey mistu, men flest øll onnur vilja helst lata sum einki - sum var barnið ongantíð til. Tað er steinur omaná byrðu, heldur Annvør á Landssjúkrahúsið. Hetta kveldið hevði Annvør lagt til merkis, at barnið var so friðarligt í búkinum, men hon hugsaði ikki meir um tað Um átta tíðina á morgni gjørdu tey seg til reiðar at fara á Landssjúkrahúsið Otryggleikin tók beinan vegin í Annvør, tí ljósmóð urin kundi ikki finna hjarta ljóðið. Síðani var skannarin tendraður, og tá kom ill grunin rættiliga til sjóndar Ljósmóðurin fór út, og ein onnur kom inn til mín Hon var ógvuliga álvarsom og segði stillisliga Í tínari stóðu fáa vit ikki hjálpt tær Eg skríggjaði bara á haldandi og kendi tað sum skramblaði verðin saman um meg, sigur Annver Hon kundi ikki fáa seg til at trúgva, at hetta skuldi henda henni, sum hevði ver ið so nógv fgjøgnum áðrenn hon gjórdist við barn hesa fer 3 Tað fyrsta eg var at:faa mammu mina inn hugsaði til mín. Hon hevði sjálv átt deyðístt barn. Saman við manni mínum, kom hon mær til hjálpar Eg fekk at vita, at eg skuldi eiga barnið, men tað kundi eg ikki góðtaka, bað og bønadi um at fáa keisara skurð. Starvsfólkini tosaði meg til rættis og søgdu, at tað var betur fyri meg aftaná, um eg átti á banligan Annvør og Christian Nielsen við eitt ára gomlu Lí Heidi, sum er seks ára gomul, var úti og spædi tá myndin var tíkin sOmin hátt - Tann likamliga pínan var einki ímóti tí sálarpínu ni teir tríggjar tímarnar áðr- enn eg átti - So kom sonurin. Hann var so fittur og stórur og sá sum heilt vanligur út, eins og hann bert svav Eg hugsaði, at eg hevdi skyldina av at hann var deydføddur, og at hetta var revsing frá Gudi Onkur var so framsiggin at senda bod tey fingu árið eftir deydfødda | kelkað um hett presturin svar 201, at ( revsar ikki menniskjuni s leiðis. Tað uggað ei 1øT Annvør átti Þ r tø ir urin for til gráa um, at um tey fingu ein Mt skuld hár net Gun Sonurin var foreldrini I nonum sum ey gi stóra plakat av og hongdu á køksveggin. Gunnar skuld ikki tigast burtur, sum hevå hann ongantíð verið til Myndin var tó flutt skjót ti folk ngu bara fram henn lótu ikk > sc koma í ið særdi te f meira Annvør sigur, at:starvs fólkin: á féðingardeildini og einamest ljósmóður 3 ogvultgå n vid se g i arnar eftir hjálpti og hon ikki kendi seg at vera hesum heimi. Hon var frá sær sjálvari, og kendi sær uliga væl, hóast als ongan ugga Annver heldur umráðandi, at 1} ermillumlið millum sjúkra húsið og foreldur, tá slíkt hendir. Um foreldrini verða spurd, um tey skulu hava hjálp, men siga, at tað ikki at tað er smóðurin er neyðugt, so skal ljósmóð urin t.d. ringja heim aftaná eina tíð, og spyrja aftur, tí foreldrini als ikki hava yvir lit yvir, ella kunnu taka stóðu til nakað sum helst teir fyrstu dagarnar Kendi seg forfjónaða Hon kendi seg bara so for fjónaða í fyrstuni. Fólk vil du als ikki tosa við hana um tað, sum var hent Fólk nevndi tað ikki, ella royndu at lata sum sóu tey meg ikki, um eg hitti tey á gøtuni ella í handlunum Tað var alt ov ofta, at fólk hugdu annan veg á gøtuni, ella skuldu skunda sær eftir onkrum í handlinum, sum var longst burtur frá har eg stóð Eg royndi at látast sum einki, men hevði tað ómeta- liga torført. Eingin sá tað stóra arrið, sum fylti meg sigur Annvør Hon heldur, at tað bert er eitt slag av sorg, og at hon er eins torfør at liva við, um barnið var deyðfett Annver samanber sorgina ta hon misti barnið, við sorgina, tá hon sum 10 ára gomul misti pápa sín, og heldur, at tað ikki var minn ræðuligt, at missa sítt barn Eitt ár eftir syndarligu hendingina vóru Annvør og Christian varug við, at tey skuldu hava barn aftur. Tey vóru ógvuliga fegin, tå Li kom, og at alt var í lagi Eg hugsaði eisini nóg um Gunnar, bæði áðrenn eg átti og Lív og aftaná. Tá € lá á song hugsaði eg um tað hevði verið stuttligt átt tvey børn, við sc millumbili Sjúkrasystrarnar tosað eisini nógv við meg hesa ferð, og eg var so lukkulig at tær ikki høvdu gloymt Gunnar, sigur Annvør stuttur