mikudagur 3. desember 1997síða 16

16 maður farbróðir gv uttt maskin- ið sær fjarskotnum leiðum sur Japan Malla, sum var farin um tann aldur, har roknað rður við stórum fyri V taksscmi, sturdi sum ein annar Terje Vigen cin dag la tveir, og fór síðani undir at reisa húsini aftur á somu grund saman við soninum Sjúrði. Eingin ið m inn í } pg sum fekk fat vastu hædd ver £ børnunum nborg ður að. Hetta gjørdi V nnur at Malla í $ sjónum. og í innulelagn Vinnulelagsins aður 8 terðir í tíða Mið limtiarunum ari endi á I Ebenezer. Har var við lít g sum smakkaði væl nåpadu burturav, tå 10 vit fylgdu Beintu heim fyri, at hon íkki skuldi ma í skeivar hendur Malla var fyrsta kvinna, sum fekk sæti á tingi. Hetta var, minnist meg rætt, í 1964. Hon sat á tingi fyri Sjálvstýris- flokkin, sum kanska ikki var so løgið, tá ið ein vert, at Louis Zachariassen var morbróður hennara. Eis- ni her var Malla truføst g virkin Hon hevår framman undan, í tíðarskeiðinum 1956-1960, sítið sum fyrsta kvinna í býráðnum í Havn, vald á kvinnu histanum; ent skifti var hon forkvinna í teknisku detld og í sostalu deild Um hetta skifuið var stór tilflyung tl Havnar nuv tað vit tíðindablaðið t pláss eftur deyðanum verdugt stað hjá teimum mlu at vera. Fólk hildu tað vera undrunarvert hvussu bíliga hon kundi reka ellisheimið; her sit lutum, dt n fått sum fult er aratal er lika tungt at fata Hóasf tann av livsins lógum, sum sigur, at ein doyr, tá ið tíðin er búgvin til tess, er tað tungt hjá okkum at fata, at ein av tilverusúlum okkara er skrykt undan okkum Men tyngri er tað hjá tykkum allarnærmastu Men minnini um eina góða mammu, ommu langommu og vermóður og eima merkiskvinnu eiga tt so eftir. Og full vissuna um, at hon fekk eim góðan aldurdóm i sambýli við Doru og Sjúrði, sum tóku sær fyri myndarhga væl av henni Heiður veri minninum um Mallu Heðin Nr. 231 — 3. DESEMBER 1997 Minningarorð Nú alheims-handikappdagur er 3 des., minnast vit Karin Margrethu Joensen-Næs við takksemi Karin Margretha var MBF, og vid henni er ein partur av søguni hjá MBE komin at enda. Hon var ein av teimum fáu, sum áhaldandi hevur virkin í MBI varð stovnað í 1981 ISO sendi ST út bod um allan heim. at:árið T981 skuldi útnevnast til Ar teirra brekaðu. Boðini komu eisini til Førova Landsstýri, og Claus Herman, sum tá var leiðari av Al mannastovuni, fekk málið at umsita Hann sendi brøv til all tåverandi feløg fyri brekað her á landi við hesum boðum og emi åhertan um at taka stig til á onkran hátt við til tókum at markera árið eisini í Førøy síðan tann dag um Stutt eftir kallaði Javni inn til fund á landsbókasavninum. Umboð fyri tey 6 virknu feløgini møttu: Javni, Blindafelagid, Deyvafelagið, Scler osufelagið, Bjørg og ISB Tey samdust um at fara til verka, og ein arbeiðsætlan varð løgd. Sum øll vita, so gjørdust hetta eitt megnar tiltak, ið vit øll eiga at fegnast um Karin Margretha, sum tá heyði eitt 1/2 dags starv sum skrivari hjá fel agnum Bjørg, varð biðin um at:taka sær av at samla tað skrivhiga tilfarið frá øllum arbeiðsbólkunum, 1ð settir vóru. Hon kom soleiðis at verða eitt samlandi og bindandi lið frá fyrsta deg! Feløgin: arbeiddu so væl saman, at tey skjótt fóru at tosa um, at hetta samstarvið átti at halda áfram, og at eitt meginfelag átti at verið stovn- að. Tey umråddi seg ikk: leingi, tí í sjálvum handikappárinum, meðan alt virksemið enn var í gongd, varð stovnandi aðalfundur hildin á Skúl- anum á Trødni, ST-dagin 24. oktober 1981 Feløgini vóru all samd um, at ny stovnaða meginfelagnum var ikki liv lagað, um íkki ein skrivstova og em skrivari var at umsita arbeiðið, og at Karin Margretha var sjålvskrivad til hetta arbeiðið Karin Margretha var vælkerd. Eftir at hava fingið studentsprøgv í 1981 fór hon ul Danmarkar at útbúgva seg til korrespondent í enskum. tysk um og fronskum. Heimafturkonun starvaðist hon sum skrivar ymsa staðni til hon tók við skrivarastarv mum í MBF. Valið av skrivarmum var heppið. Karin Margretha heyði tann neyðuga fakliga kunnleikan, ið skal til fyri at halda fast um tað grundleggjandi arbeiðið. Tað et neyðugt, um ein greið og miðvís linja skal verða at síggja, og tað er neyðugt og verður avgerandi, um ein felagsskapur skal síggjast aftur í samfelagnum Vansin í slíkum felagsarbeiði er jú tann, at:tað altíð vera nógv fólk som koma og fara í nevndararbeid inum, og um tå ikki ein er, ið kann halda saman um, kann skjótt nógv av tí longu gjørda arbeiðinum detta niðurímillum og byrjast skal ov ofta av nýggjum Karin Margretha hevði ofta á munni, at arbeiðið var trupult. Tað trupla liggur í, at arbeiðið vit fåast við er sprottið úr einum tørvi um hjálp og mangan úr neyð. Hetta kann gera at mál á fundum mangan verða meira kensluliga vidgjørd enn sak liga. Karin Margretha, sum var prof essionel í sínum arbeiði, dugdi væl at síggja henda veikleikan, men hon hevði samstundis so stóra eyðmýkt yvirfyri teimum fólkum, ið komu „beint inn av gøtuni« við øllum sin- um góða vilja, at hon lat øll sleppa framat við øllum tí, tey høvdu uppá hjarta uttan at leggja ov nógv uppí og royndi so heldur at fáa tað besta burturúr í sínum fundarútskriftum MBF hevði eisini ein stóran týdn ing fyri Karin Margrethu, og tað kunnu vit vera glad fyri. Hon visti eisini frá egna lívi, at nógv foreldur og húsarhald kunnu gerast so illa fyri, at tey mugu finna onnur menn iskju at tosa við, um tey ikki skulu bukka undir. - Menniskju, sum av egnum royndum vita og skilja, hvat ein tosar um. Karin Margretha dugdi at tosa við fólk við trupulleikum Rættiliga ung kom hon út fyri, at sjúka og brek gjørdust ein partur av hennara gerandisdegi, og okkara samfelag er enn ikki so framkomið, at:tað bara er ein partur av gerandis- degnum, men so sanniliga eisini ein kampur í gerandisdegnum. Hóast hetta so lá hennara partur ikki eftir í arbeiðinum fyri fólk við breki Okkara tankar eru ofta hjá tykkum Osmundi, Dagmar, Jon, Martin, Ell ti og Elisabeth, ið hava mist so nógv. Æra verið minni um Karin Margrethu Starvsfelagarnir í MBE