leygardagur 20. desember 1997síða 49

—————— Nr. 244 - 20. DESEMBER 1997 Sofus og Petur Martin so kria hvítur. Hann velti sær um hevur teirra, at brátt skiftist myndin. Teir fingu eingladæmi. Roykurin gav teimum fjaðrar og veingir Hverja løtu væntadi vit, at teir fóru at take seg uppfrá og boða um Jesu føding og blanda seg við glámlýsið, men so var ikki. Pípan varð stungin í lumman, tá ið tað ringdi og farið varð inn í Miðstovuna at hoyra Sofus greiða frá, meðan jólahugn- in knoðaði glámlýsið út yv- ir Perluna og Sjómansheim- ið; tað sóu vit úr Miðstov- uni Roykurin av Havnini glåmlysisiroykurin helt fast i håsatromirnar megin part in av desember mánaða. Tá lá Havnin í dvala og helt hondina yvir sínum elsku- ligu byarbørnum. Vit vóru triggir næmingar. ið búðu í hjallaranum hjá Gertrud og Absalon Eysturoy - Jóannes Nolsøe úr Vági, Jógvan Ólason og greinskrivarin úr Fuglafirði. Vit válaðu oman og nidan í hesum løgna og hulisliga lýsi dag um dag - eftir Dalavegnum, Dr. Jac- obsens getu, Sverrisgotu, Aarvegnum og inn á Læra- raskúlan. Vit vóru fastir kundar hjá Magnus Skæling og Edith konu hansara - Edith hjá Annu Sam. Hann plagdi at pynta eitt sindur til jóla. Tað var ikki tað stóra, men eing- ilin Gabriel, plagdi at koma upp at hanga millum vør- urnår, ið stóðu á hillum og í tí fitta sýnisglugganum. Tá vitstu vit, at nú vóru jólini í hondum Nú tykist tað eins og at farið verður undir jólastáki á Olavsøku. Hetta hevði verið lítisvert í eygum Magnusar. Hann var ov vit- ugur til slíkt stakkalastás, nei, hann var ein rættur handilsmaður, ið kendi seg og síni. Ikki bara tað, eisini sálareyðkennini hjá teim- um, ið stukku inn á gólvið at keypa, vóru honum ikki ókunnug. Her angaðaði av bygdadámi mitt í Havnini.- »Nå, goddag ja, tú ja, tú skalt hava- ja, seks egg, ein pakka plantumargarin - júst komið á marknaðan, eitt stk. ost og eina krukku appelsinsyltutoy. Tú skalt hava eina eskju av toma tsild… og so tað sama sum tann fyrri, ja, og tú skalt hava eima eskju av pikant um smyrjosti og so tað sama sum tann fyrri.“ Okkum nýttist einki at siga, hvat vit skuldu hava. Stungu vit nøsina inn um, so fór hann í sínum gula kitli eftir tí, ið okkum tørvadi. Kona hans ara hon gekk í bláum kitli Hon var ent sindur helt men fryntlig vóru tey bæði fyrikomandi. Goldið varð kontant. Sjálvandi vór u vit ikki teir stóru kundar nir, men honum líkaði hetta ut fáa eitt gott prát, um tað sum fórt fram manna mill um og hvussu Sofus hevði tað á Læraraskúlanum. Te vóru skyldmenn. Sofus var bróðirsonur hansara. Ikki so sjaldan sóu vit Sofus sita og telva saman við Skælingi í stovuni. Tá ið so var, sást alpuhúgvan hjá Sofusi førka seg millum planturnar í vindeygakarminum og vitstu vit, at nú sótu teir í búnum telvi Okkum longdist eftir einglinum Gabriel hjá Skæling. Nær kom hann undan kavi - nær fór hann at koma upp úr tí frumaldar glámlýsishavinum, íð hekk út yvir Havninia? — Ikki kundi tað vera leingi nú, at hann fór at seta seg á ta grónu hillina hjá Skæling ella tann lítla bygdasliga sýnisgluggan, ið stamaði jólahugna út í tún. Gabriel var hin sami ár um ár. Hann var eitt sindur litfarin síðstu ferð vit sóu hann, men eygnabragdið var tað sama Tann sami Gabriel, ið boð- aði um jól og hágtíðardám í Havnargøtu, um jólafrí og jóladagar øll árini vit vóru í Havnini Skæling hugdi so vitugur upp um sínar brillur, tá ið vit stukku inn á gólvi. Í sín um gula kitli minti hann nógv um teir dugnaligu ser- frødingarnar á Kap Cana veral - (Kap Kennedy) Vit hugsaðaðu um, hvar hann mundi goyma eingilin Gab nel. Lá hann millum blødini í onkrari forkunnugari bók ella lá hann í onkrari skulfu og lurtaði eftir ti, 10 sagt varð alt árið igjøgnum? Fyr okkum var hetta eitt sindur kultist, at fáa eygað á Ga briel undi bitunum hjá Skæling fyri jól, og hoyra stummu orð hansara um góð og hugnalig jól og eydnuberandi nýttar, áðrenn farið varð norður um og suður um Eisini cingilin Gabriel vist: hvat okkum tørvadi Hann fylgdi við harra sínum við sínum droymandi cygn abrái og koyrdi undir Skæl ing gamla: Kvika tær nú møsna ikki ov nógv, sel nú hvat tú kanst. Men Skæling lat ikki um vón. Hann gjørdi sítt og hugsaði at fara væl um kundan. Einglalagið av tí grónu hillint var partur av dagsverki hansara. Gabriel var partur av Magnus Skæl ing og hann av honum Vit vóru sum teir heilagu kongarnir, ið gingu okkara gongd. Komu av bygd og royndu at fáa okkum førn- ing í hevuðsstaðnum at bera víðari. Vit høvdu sæð stjórnuna sum lýsti yvir staðnum - endurskin av vit- an og kunnleika, sum var í vetrarglámlýsinum, men ikki fyrr enn Gabriel hjá Skæling var komin fram í sýnisgluggan, kundi vit rætta ryggin og kenna okk- um vísar og taka boðskapin frá hesum fitta rúmdarbarni at okkum Tað fór eitt suð igjøgnum Sverrisgøtu. 19. des 1964 kl hålvgum tyggju um morg- unin. Tå var Gabriel floygd- ur. Hann hevði sett seg i sýnisgluggan. Vit steðgað- aðu á uttan fyri um fýra tíð- ina eftir skúlatíð, áðrenn farið var inn at keypa. Faðir Gabriels - Magnus var kurt ishgur, fróur og ljóðkátur Hann næstan sang av offar akæti, tå 10 hann kom vid sínum viðmerkingum oman fyri brylluglasini, um jólini og jólahugna. Gabriel fylgdi við dreymakendum eyga meistara sínum og hevði ein tuigandi boðskap til okkara Nú vitstu vit, at:jóladagar vóru fyri stavn og at:farast kundi undir jólahald og hugna. Veitsla skuldi verða um kveldið í B-36 húsinum. Við myndini av Gabriel í sýnisglugganum hjá Skæling og Magnus Skæling í tí gula kitlinum og konu hansara í tí bláa kitlinum, fór veitslan at verða vóð Og so Var Nú er nógv vatn runnið í á síðani hesar dagar, men hverja ferð tú fert framvid hjá Skæling, sært tú Gabriel fyri tær og tú hoyrir Skæl ing siga: >Ja, tú skalt hava tað sama sum tann fyrri og so tomatsild afturat ja, so siga vit tað