leygardagur 20. desember 1997síða 52

Nr. 244 — 20. DESEMBER 1997 tíðindablað yr =" 2; Trettanda kvold jóla tuttsøga av Paul Ga menn um somu tíð fet fyri = Hann var hattleysur. I ti — Sørput skålkaeygu. Ikki var = tå ið hann hoyrdi slíkt pípu. Tann løgna herðslan Frits Johannesen tydd fet inn undir skylid og — klåra ljøsinum skygdu vatr hann i frakka, men i punt Tann fulli maðurin liðraði = á orðið mister, fekk gýðing tu sær skjól indan droparnir í tí purluta hári puntutum okkurt lagið ljóð av sær in til at seta hattin aftur á gg enninir, sur grimdarregnin sum num í túsundatali eins nbloytt eins „Bi-didt da bididdeli um skallan og hyggja upp á k ir hver rdi ímóti tí steinsettu gøt smáir gimsteinar. Á nøsini hálsklúturin = bum meðan hann nekaran við undrandi eyg k uni sum músatitan. Teir = sótu einar gullbrillur, og g kollurin. Hann hevði gott trampaði og ók við táspísji um, men tann stóri maðurin gjøgnum bloyttir móti í vórðu heilsaðir av einum húðin var svørt sum ebonitt blóð og stóð undir skerinum = num eftir tí steinsetta tún spýtti langt og var snerpin rku. veðurbardu East pari, sum var komið higar = Tad hvíta í eygunum var av lyktini og flenti býtt mum. Hann blakaði sær og = Eingin nekari er mister fyri pel gø tæt i: ! fløtafarva, og eyguni høvdu — Hann lat ikki um vøn, með flenu. Allar tær brendu mær | n bog lå á einum ettt sjaldsamt sker, sum var an regnið seyraði niður tenninar komu undan og Nekarin smiltist, og smil | nøttust undir út lunga av sekkum, stynjaði = endurskin úr ødrum heimi Hann risti teir vátu dropar tey skálkakendu, sørputu ið gav tí runda andlitinum ' i kola g eymkadi seg spakuliga rr av sær, sum hundur í = eyguni kiptu seg saman í ein serligan tekkiligar ørtu fjøskutu januar ge smábannaði. Maðurin kanta erålitt ortodok áarfæri hesum fullamanna látrinum dám.“ A jú,“ segði hann ról iðu 3 i knæ vid siduna av | Hann var í einum Madurin, sum lá á kna Nekarin hugdi at mann iga tað er ein, sum má kjól her tað illfýsna henni í skugganum, segði = gomlum frakka úr góðum var stórur og prúður. Var inum og kvinnuni ovast vera tað, og tað eri eg. Ti ðrið kuldin ikki neit rantin: „Arh! Og so kom vadmali. Var bogin av ein grovum arbeiðsklæðum uppi undir skugganum á eg havi arbeitt dúgliga og tað dekan fari ein nekari im knýti á bakinum og stóð = Andlitsbragdið var stór skráanum. Tey vóru har leingi fyri at fáa hetta heitið kom f itilvkt in gýðingur og eitt fult nú og loysti reimaranr, sun skorið og samanknýtt av sum øltunnurnar vórðu rull Hetta er tað størsta og besta kskegginum beint vín! lógu um herarnar. Eygunm = harn g íkki var sért, at: aðar út um um dagin og eg nakrantíð havi havt „og Teir triggir menninir, ið = vóru sorgblíð - bóru boð hann tók ynd í er koyrdar burtur á vogni við = hesum eri eg sera stoltur av Ju su lavnar hønur ; hjá hesun ilvum. Hann tók uppaftur gráskjórutum belgiskum og tað av røttum rk la bryggingar ristu vatnið av sær, kvukku fólki rukkurnar í and Ein gyðingur, eittt drukkið = heystum spentum fyri Maðurin spýtti aftur Skerið Í 3, tå ið hoyrdu rødd á einum In svin og ein nekari Hann mælti: „Eru tygum í = langt, men mister Matumt Í 1 hvar upp á rum og vinarligum ment | na Inunur h trupulleikum? Eg hoyri. at we helt ónervaður å:” Ja, tað inniliga var k er tykr esum. I >) kona tygara liggur har og kann verða at tygum eru jont »ira ) ui hjálpar to + i rå góðar i h i ki I Hi rw m M bugvin | eri magi I kk Ha ir har P P bur Dúð I nurna P hi ri il eym så du % Í rd os uikid læknapt yn | j i i n bly kula ru mislittar og vanahyar pott latst ikk ! n kát sum ljóð frá eimi orgul kærda háskúlanum í Lond