hósdagur 8. januar 1998síða 14

14 NR pmeg m met, 8 | KPMG Paul Statsaut revisorar Deildarleidari Fyri ein av kundum okkara, ein størri handil innan byggivinnuna, verdur søkt eftir deildar- leiðara Starvið Starvið fevnir um leiðslu deildini, herundir útbyggjan og tillagan av konseptum, innkeypi, kundatænastu, starvs- fólkamenning v.m Talan er um eitt starv við nógvum spennandi avbjóðingum, í eini vinnugrein sum er í stødugum vøkstri, samstundis sum harða kappingin vil seta stór krøv til tíni leiðsluevni. Lenin verður ásett eftir avtalu. Umsøkjarin Tann, ið settur verður skal hava viðkomandi útbúgving, ella grundleggjandi kunnleika til handil, serstakliga innan detail. Krøv verða sett til evnini at føra samráðingar við leverandørar og fyriskipan av innanhysis/uttanhysis marknaðarforing. Enskt og danskt í skrift og talu eru krøv til umsøkjaran, eins og umsøkjarin má hava evni at leiða, fyriskipa og hava eftirlit við einum arbeiðsplássi Royndir innan yrki er ein eitt krav Umsóknin Umsókn verður at senda til KPMG Pauli Ellefsen p/f skjótast gjørligt og í seinasta lagi innan 23. januar 1998 Nærri upplýsingar fáast við at venda sær til Paula Ellefsen ella Annfinn Simonsen. Áhugað kunnu venda sær til Foroya Banka í Tórshavn, tlf. 11350, lokal 2161 ella 2114. Jarðarstykki til solu Ognin, matr. nr. 1160 e, Tórshavn, óbygt jarðarstykki til viddar 6.749 nr, ið liggur "uppi á Miðhorni" í Flatnahaga (í Havnardali), verður við hesum lýst til solu. Ellefsen p/f av byggimarknaðar- fyrimunur, men ikki RUSTVIÐGERÐ Lat ikki bil tygara rustfarast og missa virði. Vit rustviðgera bil tygara eftir FDM skip- anini og virðini vara. lvan Johansen Bilar Hoyvíksvegur 63 - FR-110 Tórshavn TIf. 13666 tíðindablaðið so52ur Nr. 4 — 8. JANUAR 1998 Nokur orð um vilstar kúlur Jóannes Nielsen rithøv- undur hevur í grein í Sos- ialinum 6. januar eina av sínum eyðkendu bers- øgnu viðmerkingum. Hann hugleiðir um pol- itikk, vinnulív, kreppu, privatisering, list og listastudlar, genir, ættar- søgu og framtid føroy- inga sum tjóð. Væl og skemtiliga verður tikið til orðanna. Skotið verð- ur við skørpum, og sann- iliga ikki við títlinga- byrsu. Tey flestu skotini raka óivað so meint, sum tey eru ætlað, og eg skal ikki gera viðmerkingar til heildarnidurstøduna - vit er øll í døpurhuga av teirri ólukkuligu støðu, Føroyar eru komnar í, og av tí dirvisloysi og ráða- loysi, ið nú valdar. Jóannes sigur okkum tann ræðuliga sannleik- an á vreiðunnar degi. Men okkurt skotið rak- ar langt við síðuna av, og hóast vit eru von við, at ósek eisini verða særd av kúlum, tá ið ein vreiður maður fæst við maskin- byrsu, so fari eg at gera viðmerkingar til nøkur av hesum vilstu skotum Okkurt skot er beinleið- is margháttligt - eitt nú, at tað er skeivt at skriva ættarsøgur og bygdar- søgur, ti tær gera so stór- an skada. Men plåss verður ikki til at taka tey høglini upp í hesi við- merking. Eftir mínum tykki fløkir Jóannes á óhepnan hátt eitt ummæli av stór- um listaverki, ið Tor- bjørn Olsen málaði i 1996, upp í essay sítt: Altartalvan í Haldarsvík- ar kirkju er >tað higartil mest sjáldsama, ella í hvussu so er, mest orig- inala úrslitið av føroysku kreppuni<. Sum tú kanst siga tað, Jóannes! Eg loyvi mær at tríva í tættir í ummælinum: >Motivið er rættiliga traditionelt< - Ja, so sanniliga. Mynd- evnið Hin heilaga kvøld- máltíðin er óivað eitt tað mest brúkta yvirhøvur í okkara vesturlendsku mentan í hvussu so er tey semastu 1400 árini. Vit kenna tað úr hundraðvís av halgiðómum longu í fornkirkjuni og tíðliga í miðgld. Í renessansuni kundu kvøldmåltidar- málningarnir teljast í tús- undum. Nú skilji eg iki, hvussu Jóannes kann leggja Torbjørn undir at hava kopierað Michel- angelo - eg kenni satt at siga ikki nakra kvøld- máltíðarmynd eftir hann, ið Jóannes kann sipa til Men altartalvan hjá Tor- birni cr ein rættiliga fri parafrasa yvir tann gitna veggjamálningin eftir Leonardo da Vinci frá 1496-97 í Castello Sforzesco í Milano - eitt av heimslistarinnar høv- uðsverkum. Og Torbjørn nevnir eisini málning sín Heilaga Kveldmáltíðin. Hugkveiking: Leonardo Da Vinci. At gera para- frasu er vælkent í mynd- listaheiminum, eins og umyrking ella leyslig týðing í skaldaheimin- um. Hetta hevur als einki við kopiering at gera, og ein og hver, ið kennir verkið hjá Leonardo og hevur minstu hylling á myndlist kann síggja, at verkið hjá Torbirni er sera persónligt og sjálv- støðugt, og ber ikki á brá at vera avmynding. Men júst hugkveiking. Myndevnini - motivini - í heimslistini eru í roynd og veru ótrúliga få, og tí eru tey eisini øll á ein hátt meira ella minni traditionel. Men myndevnið er eitt - listin er tað, ið um ræður. Ein skál við appelsinum ella ein genta, ið vaskar hár fara at vera góð mynd- evni, so leingi appelsinir og gentur eru til. Lista- fólk eru ymisk, hver leggur dent á sítt. Jóan- nes hevst at Torbirni, at hann hugsar um symbol- virði - har fer hann skeiv- ur, tað kundi Torbjørn als ikki funnið uppá. Men at Torbjørn Olsen ikki leggur dent å sålarliga dypd, tað er rætt. Men hann hugsar nú einaferð meira málandi, og inn- arligheitin kemur annan veg. Torbjørn Olsen er litamålari - hann hevur serliga kenslu fyri litum, og hann hevur eisini ser- ligar gåvur at kompon- era vid litflatum. Altar- talvan í Haldarsvik er ein sera væleydnað kompos- itión, har litir, formar og stillar rørslur ganga upp í eina góða heild. Hon er sostatt eitt gott listaverk, og av tí stendst djúp kensla og innarligheit. »Eg haldi ikki, at tað ber til at lesa nakra djúpa rel- igiøsa kenslu burtur úr målninginum« - tað er sjálvsagt ein tulkingar- spurningur, sum hevur nakað við trúgv at gera. Sum Tróndur gamli segði Á sinni: >Kredd- urnar eru so ymiskar«. Men kirkjufólkið í Hal- darsvík hevur nú fingið eitt høvudsverk í før- oyskari málningalist í sítt hús - tað er í øllum fórum eitt vælsignilsi. Eitt korn hevur Jóan- nes funnið. Lýsingin av Judasi - »døkki yvir- kroppurin við sínum kreptu ørmum, minnir um frambeinini á eini sperdari rottu, tilbúgvin at leypa á< - er beinrakin. Tað, hann sigur um, at »dyrkan av tí reina, siði- liga, nossliga og vakra< kann vera eitt vandamál, ið hóttir við at kvala listina, er eisini gott og rætt. Men tað merkir ikki, at vakurleikin ikki er til - honum fáa vit ikki forkomið, hvussu syrg- ilig politiska stødan enn er. Vakurleikin í hesi alt- artalvu er eftir mínum tykki als ikki tómur, men vellir stórbærur fram úr eini stórt hugsaðari kompositión. Nú skal eg taka upp annan tátt - um tað at stuðla list. Ja, her ber til at skjóta. Hvat stuðli til skapandi listafólk við- víkur, er føroyskur pol- itikkur síðan 1948 ein skomm. Ein køld og kynisk misnýtsla av hugagóðum idealistum, ið ofra sítt hjartablóð til tess at menna okkum sum tjóð. Tá ið heima- stýrið kom í 1948, yvir- tóku politikkararnir men- tamál. Hví yvirtóku teir júst hesi mål, men ikki skålamål? Sjålvsagt, ti teir ætladu sær ikki at brúka eitt oyra. Lista- fólkini = arbeiddu jú ókeypis. Tey yrktu, skrivaðu og måladu, spældu sjónleik og tón- leik - hetta gekk jú av sær sjålvum. Gamani, fyri skomm skyld kom eitt eiti av einum ment- anargrunni, hann var ongantíð annað enn ein píningur og ein háð. Onkur slunkin og pírin bókmentaprísur. Okkara donsku vinir varnaðust brátt, hvussu føroyingar misrøktu sína skyldu ímóti listafólkun- um. Og teir hava verið fúsir at hjálpa. Danska mentamálaráðið virkar ikki í Føroyum, tí menta- mál hava vit yvirtikið. Tey skiftandi stýrini fyri Statens Kunstfond vita væl, at tey eiga ikki at blanda seg uppí føroysk- an >mentanarpolitikk<, og at tað er ikki teirra uppgáva at stuðla her, men tey orka ikki at lata um seg ganga, at før- oyska politiska valdið sleppir sínum dugnaligu listafólkum upp á fjall. Eitt slíkt barbarí kanst tú sjálvsagt ikki hava í ein- um mentaðum ríki. Og sum tú veitst, Jóannes, hevur hesin grunnur stuðlað mongum før- oyskum listafólkum gjøgnum árini. Eg sigi ongan illa fyri at taka ímóti (tað havi eg sjálvur gjørt), men hetta er í roynd og veru dupult- moralskt og vanæruligt. Vilja vit ikki stuðla okk- ara listafólkum, eiga vit at gera eina avtalu við Danmark, um at teir yvirtaka hendan part av mentamálunum aftur - veit meintu einki við teimum. Men í góðum heimastýrisanda látast politikkarar okkara sum einki. Danir betala, er so ikki alt í lagi? >Heimastýrislógin er góð< sigur okkara størsti politiski flokkur - >vit síggja onga orsøk til at broyta hana<. Her kundi ein skotríð farið - men hverjum skýtur Jóannes Nielsen eftir? Helga Fossådal! Eftir einum av teimum fáu røttu listastudlunum - mæsenunum - vit hava i dag (kanska ti einasta). Mangur myndlistamaður man standa ovfarin og spurin eftir hesa grein. »I nógv ár hevur hann verið eitt slag av tænastumanni fyri føroyska málninga- list<. Hetta veit eg einki um - føroysk list hevur ongan tænastumann. Men hesin idealistur hevur stuðlað og hjálp bæði her og har - fúsur, góður í ráðum og stór- tøkin. Hann hevur veitt listafólkum innivist, giv- ið teimum arbeiðsum- støður og arbeiðsfrið. Eg skal siga so mikið vegna føroysk myndlistafólk, at hevði hann ikki verið. hevði = mangt verið ógjørt. Og til tey speirek- andi og niðrandi orðini um, at Helgi vil >bjarga sær eitt standiplåss í søg- uni<, skal eg siga, at tað eyðkennir Helga, at hann altíð stuðlar ljódliga. Hann vildi heldur ikki hava kunngjørt, at hann hevði givið heimbygd síni eina altartalvu, sum ein listamaður, ið eisini er ættaður úr Vík, hevði málað. >Fyri alt í verðini mugu vit gevast við at grenja«. Væl sagt, Jóannes. Bárður Jákupsson |