týsdagur 13. januar 1998síða 10

Gullbrúdleyp S november í 1923 var eitt gentubarn borið í heim, einki legið í tí Móðurin kanska heldur ung, vil onkur vera við knapt 18 ár. Navnið bleiv tó ettt sindur sjálv samt: Leonia. Tað var abbi hennara, sum hevði lisið um eina kvinnu við hesum navni, og hann var vorðin hugtikin bæði av henni og av navninum. 25. maí í 1929 doyði faðirin. Tá var Leonia 5 ár saman við tveimum yngri brødrum, ið vóru 3 ár Maður hennara, Jens Ludvig, misti móðir sína, tá ið hann var 14 ár. Í bókini >Hundrede- syv-Visebogen< av Marionnu Clausen sigur Jens Ludvig soleiðis frá Den 3. april 1932 blev jeg konfirmeret, og den 4. april kom jeg tilbage Dalur. Om aftenen samme dag døde min moder hjemme hos os Det lykkedes, at hun i levende live så mig kon- firmeret Dér stod vi: min fader $1 år gammel, jeg knapt 14 år, min broder 13 år min søster I] år og min bedstefar ca 80. Min moder var 39 år. da hun døde. men forsynet var os nådigt: en pige fra Husevig, 18 år gammel Anna Margit Anthon ussen, kom til os og at om vort hus, og kla al forvent ede det var NOS OS I m der u i der je om- tún vde. kunde klare det sá godt som hun gjorde Den kvinde er vi tak skvidig Livid skal livast vidari yg menniskjan er tibetur innrættað, at kann verða soleiðis gloymt, sjálvt um sakn urin allíkavæl er til stað ar Bæði hava tit sostatt upplivað eitt ødrvisi bygt heim enn tað, tit sjálvi komu at byggja Tá id eg minnist aftur á Ovitaårini, er abbin so týðiligur í minninum Situr á torvkassanum við kørum í hondunum; á komfýrinum liggur ein ullarúgva, og vit sita rundanum ella uppi á komfýrinum og nappa. Tað, at eg nevni abban, er tí, at hann, saman við tykkum, hevur verið við til at gera barnaheim mitt til nakað heilt serl- igt. Og her er tað, at tit bæði, faðir og móðir, koma inn í myndina Um tit ikki høvdu verið tey, ið tit eru, so var tað ikki vist, at abbin hevði sitid á okkara torvkassa. Gomul fólk eru ikki alt- íð líka góð at fáast við, men tú kláraði tað, móð- ir, og tað skalt tú hava takk fyri frá mær Valkveldið 8. novem- ber 1966 andaðist abbin, 85 ára gamal, meðan vit, húsfólkið var inni. Tá var eg 10 ár, og so legið tað kann ljóða, so minn- ist eg tað sum eitt hugn aligt kveld Gomul fólk fara yngri koma til og verða eisini gomul. Soleiðis er lívsleiðin. Tit eru nú bæði farin um »støvets ár<, og í tí sambandi vil eg senda eina heilsan til bróðir mín við húski Tað, at tit eisini búgva í Dali og kunnu vera um foreldur míni, eri eg glaður fyri Tillukku við gull brúdleypsdegnum tann 11. og Gud signi framtíð tykkara Heilsan frå okkum å Fuglebjerg Tórur Matseðil Kjørfrikadellur v/ eplasalati og reyðkál Toast v/ osti og skinku Biksimatur v/ stoktum egg »g reyðrót Rivjasteik a la Skáin v/ eplasalati og reyðkáli Djokulatakøks Kaft tíðindablaðið Nr. 6 — 13. JANUAR 1998 Zakarias Wang farin út um alt sømiligt mark við at samanbera Nyrup við Hitler Eg má viðganga, at eg fekk onki minni enn ein skelk, tá ið eg í útvarpinum dagin eftir trettanda hoyrdi brot úr réðu, sum Zakarias Wang, stjórnmálafrgðingur = og studentaskúlalærari, hevdi hildið á Vaglinum, har hann samanbar Poul Nyrup Ras- mussen, forsætisráðharra, við stórsta bølmenni í hesi øldini, Adolf Hitler. Seinri havi eg lisið hesa somu rødu í blødunum, og undranin og bilsnið er hitt sama! Uttan at blanda meg upp í tjakið, sum Fólkaítakið fyri tjóðfundi førir fram millum manna, so vil eg útfrá reint menniskjanslig- um tankum og metingum loyva mær at koma við eini áheitan á Zakarias Wang, um at taka orðini aftur, sum hann nýtti í hesi réðu á Vaglinum trettanda eftir jóla, tí heilt einfalt, um grundgevingarnar fyri at halda tjóðfund ikki kunnu vinna frama uttan sovorðnar høpisleysar samanberingår, sum tå gjørdi henda dagin millum N yrup og Hitler, so er so lítið veiggj i Fólka- ítakinum og grundgeving um tess, at tað var betri, at tað ongantíð hevði sæd dagsins ljós - og harvið sloppið okkum føroyingum undan hesi vanærisligu skommini, sum liggja í hesi samanberingini - sum tí- verri eisini koma at skaða umdømi Føroya uttanlands, av tí at so nógv fremmand tíðindafólk vóru i Føroyum um hetta mundid. Eg skilji teg ómetaliga væl, Zakarias, at tå ert vordin ørkymladur av at venda tær, vegna Fól- kaítakið, bæði til Margretu drotning, Poul Nyrup Ras- mussen, forsætisráðharra og enntá til sjálvan ST-aðal- skrivaran í New York, og ongin gevur tær nakað nøkt- andi svar viðvíkjandi Ber- gensáttmálanum - heldur ikki fært tú nakran løgfrød- ing í altjóðarætti at royna hesa sak hjá dómsvaldinum - tað er sjálvsagt >frustrer- andi<, men tað gevur tær ikki loyvi til í allari neyðini at loypa so framav, sum tú gjørdi henda dagin á Vagl- inum! Stórsti sigur, maður kann vinna, er á sjálvum sær, verður mangan tikið til. Ég vil heita á teg, Zakarias Wang, um at taka hasi synd- arligu orðini »at Nyrup er verri enn Hitler« f teg aftur - tær sjålvum og harvið øll- um Føroya fólki til stóran Lesarabrøv heiður og sóma. Tú hevur skyldur at røkja fyri upp- vaksandi ættarliðinum sum studentaskúlalærari í stjórn- målafrødi, í staðin fyri at fjala teg aftanfyri veruleika- fjaran heilaspuna úr miðgld, sum sambært gllum sólar- merkjum at dóma, ongin tekur fyri fult - eg havi bíð- að eftir eini umbering frá tíni síðu nú í eina viku, men av tí at ongin almenn frá- boðan er komin frá Fólka- ítakinum ella tær persón- liga, so loyvi eg mær at koma við hesi áheitan, um at biðja teg koma við eini almennari umbering vegna hesa sera óhepnu saman- bering, sum gjørd varð á trettandi - eg vil hervid siga alment frå, at eg teljist als ikki millum teir føroyingar, sum taka undir vid tilfkum orðavali, sum ber brá av ras- ismu, danahatri (og undir- lutakenslu!) - og sum fær alla pressu í Norðurlondum at stand púra spyrjandi um, hvat er á vási í Føroyum? Og um hetta skal verða stødid í almenna tjakinum, og harvið livsmøguleikun- um, í »rikinum« hjá Zakari- asi Wang 0.Ø., so hava vit føroyingar lítið gott í væntu, um tann dagur skuldu upp- runnið, at Zakarias og hans- ara líkar fáa makt, sum teir hava akt! Og hvussu verður við tí, sum eitur ærumeið- ing, ella bara vanligur fólka- skikkur, í >ríki< Zakariasas, um hetta ófatuliga dømi skal verða góðtikna fram- tíðarlinjan? Zakarias Wang og Fólka ítak hansara kunnu væl ikki meina, at vit kunnu seta lík- heitstekin millum Poul Ny røp Rasmussen og Adolf Hitler - eg spyrji??? Tórshavn 12. jan. 1998 Johan Samuelsen Ússalig fakfelagsrorsla: Fekk ikki flutt eitt komma! Tað kom rættuliga fram fríggjadagin, hvussu ússa- lig meginparturin av før- oysku fakfelagsrørsluni er. Eftir eitt år vid hóttanum um >aðalverkfall<, fundum í hópatali, sum eru væl re- fereraðir í fjølmidlunum, meira ella minni láturligar fundarsamtyktir og yvirlýs- ingar, kundu summi av hes- um feløgum semjast um at leggja arbeiðið niður ein lúsa dag og at hava eina einkisigandi = mótmælis- gongu, har eg sjálvur samb. »Dimmalætting« var ein av høvudsskurkuum Tad er eydkent fyri hesa forsamling, at hon skiftir grundgeving eins ofta sum onnur skifta hosur. Nú var tað knappliga ikki skatturin hjá fiskimonnum, sum mót- mælini vóru bend ímóti, men >fíggjarpolitikkinum hjá landsstýrinum<. Tað kom tó greitt fram á fundin- um, at tað vóru fiskimenn og tess felag, sum vóru fíggindin. Eitt spennandi hendi tó: Havnar Handverkarafelag var í veruleikanum í verk- falli móti sínum egnu lim- um, sum arbeiða uttanlands. Hetta man vera eindømi í heimssøguni! Nu aftan å kunnu øll hesi feløg staðfesta, at hóas tallar tær ómetaligu kreftir, sum eru brúktar í hesum máli við hóttanum av ymsum slag, so hava tey íkki fingið broytt so mikið sum eitt komma. Hóttanirnar hava nevniliga virkað mótsatt. Eingin tingmadur við respekt fyri sær sjálvum vil hava sitandi á sær, at hann verður dikteraður av slíkum kreftum uttantings, sum her er talan um. Tingmenn vita eisini nú, at ein hóttan frá arbeiðara- felógum um at leggja landið lamið í veruleikanum merk- ir hægst 24 tímar. Tað skal meira til fyri at fáa ting- menn at rysta í brókunum! Tí verður møguleikin fyri ávirkan minni í framtíðini enn hann var frammanund- an. Orsøkin er tann, at øll hesi feløgini eru farin í part við sær destruktivu kreftir- nar í føroyskari fakfelags- rørslu, har tad bert rædur um at vera ímóti stórt sæð øllum millum himmal og jørd. og har tann størsti sigur er at síggja síni egnu arbeiðspláss liggja lamin. Tað hevði nú verið munur á, um feløgini høvdu nýtt allar hesar kreftir til gagns fyri sínar limir. Mótsatt øllum hesum fe- løgum roynir fiskimanna- felagið at arbeiða kon- struktivt fyri sínar limir. Sum tað skilst kunnu vit ikki klaga um úrslitið! Óli Jacobsen UL