mikudagur 28. januar 1998síða 6

6 tíðindablaðið Skari Nr. 17 — 28. JANUAR 1998 Óvanliga drúgt orðaskifti um skúlaverkfallið: Loys nú trætuna, Eilif! Fyrispurningurin hjá Signari á Brúnni til Eilif Samuelsen, landsstýrismann í skúlamálum, um verkfallið í miðnámsskúlunum, fekk eina óvanliga drúgva umrødu í tinginum í gjár. Meiri enn fullsettu áhoyraraplássini hildu neyvan tingmonnum aftur, og ofta bar orðaskiftið brá av lifran fyri næmingunum LEo POULSEN Stúvstappaðu áhoyrara- plássini gjørdu helst sítt til, at orðaskiftið um svarið hjá Eilif Samuelsen gjørdist ógvuliga drúgt. Tveir og ein hálvan tíma vardi tað Signar á Brúnni hevdi spurt Eilif Samuelsen, hver orsøkin var til, at umleið 900 næmingar í HF- og stu- dentaskúlunum ikki sleppa í skúla aftur, nú ið skúlarnir hava spart ta upphædd, ið landsstýrið kravdi skuldi sparast Svarið hjá Eilifi var drúgt, men kortin: bert ein gjøgn- umgongd av gongdini málinum. Sostatt fekst einki ftøkiligt at vita frå landsstýr- ismanninum i fyrsta umfari, um hvør orsøkin til fram- haldandi verkfallið var Hetta kom tó fram seinni, tá Eilif í einum av sínum fimm umførum á rødara- pallinum vísti á, at Yrkis- felagið hjá HF- og studenta- skúlalærarunum var ótrú- liga tungt at dansa við, og tí stóð aftur í botni, tó at ein avtala annars var komin undir land, partanna mill- um. Er peningurin spardur? Svarið var sum nevnt ikki nøktandi i fyrstu syftu, og tí spurdi Signar á Brúnni aftur, hverjar ætlanir lands- stýrið hevði við málinum Tjóðveldistingmaðurin vísti á, at nú var enn ein vika gingin, og úrslitið fór nú at gerast, at næmingar fóru ikki upp til prévtøku Spurningurin var so, um næmingarnir kundu seta fram endurgjaldskrav fyri eitt spilt år, og í so fall ímóti hverjum? Jákup Joensen vísti á, at landsstýrismaðurin hevði ikki svarað spurninginum. Hann vísti á, ai landsstýrið hevu ábyrgdina av, at anarki og lógloysi ikki valdar á skúlunum. Eisini vildi Jákup Joensen hava at vita, um peningurin veruliga var spardur. Yrkisfelagid hevði greitt boda frå, at teir sanni- liga ikki væntadu at verda afturhildnir i løn, og tå landsstýrið sostatt fram- vegis hevði hesar lønariit- reiðslur, hvar var so spar- ingin. Haldið á til semja er fingin Óli Jacobsen segði, at Yrkisfelagið var amatør- kent. Teir søgdu upp avtal- ur, ið binda teir, men ikki avtalur, ið binda landsstýr- ið. Soleiðis virka sáttmálar og samráðingar ikki. Oli vísti á, at hann sjálvur hevði 30 ára royndir við samráð- ingum, og hann helt, at eitt Verður endurgjaldskrav reist Hvor skal so gjalda Nakað av kjaki stóðst av, at verkfallið á miðnámsskúlu- num var so nógv útligið, at talan saktans kundi gerast um eitt endurgjaldskrav frå næmingunum arnir kundu gjaldskrav fyri mist tíð Málið var í veruleikanum tað, at av tí at næmingarnir nu ne St S Fog SKI vasamt, um teir for a provtøkurnar e teir í heila tikið ru upp ul hesar provtøkur Ur øllum umstødum kann fyra vikur langa verk- fallið nú hava ført til, at fleiri av næmingunum falla frå, og tískti hava spiit heilt år. Ti i so fall må met- ast, at fyrra hálvár av skúla- árinum er gingið til púrasta onga nyttu, samstundis sum næmingarnir standa við ein- um seinna hålvåri, sum teir als ikki kunnu brúka til nak- að burtur ettt Landsstýrið ella Jógvan Djurhuus var inni á hesum sama og vísti á, at eitt møguligt endurgjaldskrav mátti enda hjá landsstyri num, í hvar aðrastaðni skuldi eitt slíkt annars fara Men hvorki Bjørn á Heyg- um ella Bjarni Djurholm vóru samdir í hesum. Seinni Verður endurgjaldskrav reist, er spurningurin hver skal gjalda: Eilif Samuelsen ella Snorri Fjalsbak nevndi vísti á, at tað var Yrk- isfelagið, ið ikki vildi møta á samráðingarfundi, og tískil var høvudsorsøkin til, at ein stórur partur av skúlaverki- num nú hevur ligið stillur í fýra vikur Jógvan Djurhuus vísti á, at landsstýrið í síðsta enda hevur ábyrgd av skúlaverki- num, og tí mátti eitt endur- gjaldskrav sjálvandi enda á landsstýrisborðinum. Um so landsstýrið kravdi peningin aftur frá Yrkisfelagnum, var cin onnur søga so banalt mål åtti at verid loyst meiri siviliserad. Ofta draga samrådingar út, men verður ikki givist í hálvum gekki, ber nærum altíð til at mýkja málini so mikið, at ein loysn fekst. Hann dugdi tí als ikki at skilja Yrkisfelagið, tá teir kundu avlýsa samráðingar, tí teir orkaðu ikki at sam- ráðast. Og hetta eftir eitt samráðingarumfar, ið bert hevði vart einar 12 tímar. Hesa somu áskoðan høvdu fleiri aðrir tingmenn, og heittu teir eisini á lands- stýrismannin um at boða Yrkisfelagnum til fundar og sita har, til ein semja var fingin. Prinsippmål Finnbogi Isakson åsannadi, at løgtingid ikki var nakar semingsstovnur, men kort- ini kundi ein gera sær sinar tankar um målid. Hann segði, at svarið frå Eilifi var ikki nakað svar, men bert ein gjøgnumgongd av måli- num, sum nú var broytt frá einum máli um sparingar til eitt prinsippmál um leiðslu- rættin á skúlagkinum Og her var einki at tvistast um: leiðslurætturin liggur í síðsta enda hjá landsstýri- num. Men tá nú málið við sparingunum var rokkið, og framvegis eingin semja var fingin, kundi talan nú bert vera um stoltleika. Bjarni Djurholm úr Fólkaflokkinum vísti á, at næmingarnir vóru taparar- nir í málinum. Hann metti tað lítið sømiligt, at eitt so lítið mál, sum í veruleika- num snúð: seg um fýra næmingar, ið vóru komnir í klemmu, skuldi halda 900 ødrum næmingum frá at sleppa í skúla Flest allir tingmenn heittu á Eilif Samuelsen um at fáa loyst trætuna við Yrkisfelagið hjá HF- og Studentaskúla- lærarum Bjarni vísti eisini á, at hó- ast 24 næmingar í hvørjum flokki var eitt stórt tal, so hevði Yrkisfelagið vist litl- an vilja at loysa málið. Hann segði, at tað var heilt burtur við av Yrkisfelag- num at draga aðrar spurn- ingar inn í hetta málið, sam- stundis sum hann heitti á landsstýrismannin um nú ikki at ganga í smáum skóm. Landsstýrið skyldar ikki Yrkisfelagnum nakað, men næmingunum. Avtala var undirskrivað Eilif Samuelsen viðgekk, at næmingarnir merktu sviðan av ósemjuni. Um tað bert hevði verið eitt stríð millum landsstírið og Yrkisfelagið, so kundi tað verið tað, tað var. Men tað syrgiliga var at næmingarnir vóru gíslar í málinum Landsstýrismaðurin vísti eisini á, at landsstýrið heyði víst ein vilja at loysa málið. Ein avtala var fingin í lag, og eisini undirskrivað. Ein avtala, ið greitt segði, at flokkarnir við HF- og stu- dentaskúlan á Kambsdali kundu halda fram sum framman undan, men at limirnir í Yrkisfelagnum høvdu avvíst hesa semju. Hann harmaðist eisini, at Yrkisfelagið hverki vildi hava gerðarrætt at avgera málið, ella semingsmann upp í samráðingarnar. Or- søkirnar til hetta vóru, at Yrkisfelagið ikki vildi »risi- kera< at tapa ein úrskurð í gerðarrættinum Men samanum tikið kann sigast, at løgtingid var samt um, at nú mátti ein semja fáast á trætuni, ongatíð ov skjótt, og allir flokkar hettu á landsstýrismanninum um at gera alt fyri, at næming- arnir sluppu aftur í skúla — helst tann dag í dag Tordur Niclasen um misálit á Eilif: Fyrstu reglurnar eru longu skrivaðar LEo POULSEN Eisini Tordur Niclasen úr Miðflokkinum nýtti høvid at siga sína hugsan um verk- fallið á miðnámsskúlunum. Tordur var ikki beinleiðis vinarliga sinnaður mótvegis landsstýrismanninum og metti, at hann hevði gjørt alt ov lítið fyri at fáa ein enda á ósemjuni. Eins og fleiri aðrir ting- menn, m.a. Marita Petersen og Ingcborg Vinther, vísti hann á, at landsstýrismað- urin longul8. desember 1997 visti, ella burdi vita, at málið kundi fara so langt, sum tað nú er komið. Tordur fíltist á, at sam- bandið partanna millum ikki var hildið viðlíka eftir at Yrkisfelgið hevdi sagt seg ikki kunna taka undir vid ætladu samanleggingini av tveimum studentaskúl- um við skúlan á Kambsdali. Miðflokkamaðurin metti, at Eilif Samuelsen als ikki hevdi livad upp til ta ábyrgd, ið ein landsstyris- madur åtti at visa. Sam- stundis råddi Tordur Eilifi til, at fåa eina loysn å måli- num, tí hann skuldi ikki kenna seg alt ov tryggan i landsstyrissessinum. — Fyrstu tiggju reglurnar í misålitinum til landsstyris- mannin í skúlamálum eru longu skrivaðar, segði Tord- ur Niclasen, tingmaður fyri Miðflokkin at enda í við- merkingum sínum.