leygardagur 7. februar 1998síða 13

arbeiði í Tasmanien og Kina, men hetta eydnast ikki, og áðrena langt um- líðir hevur hann - sum hann inni við seg sjálvan alla tíð- ina hevur tráað eftir - fingið arbeiði í Føroyum. Hann gerst hjálparmaður hjá land- búnarráðgevanum og eftir at hava havt eini tvey onnur størv, verður hann sjálvur landbúnaðarráðgevi Tveir tridingar av endur- minningunum eru um upp- vøkstur og útbúgving, med- an tann seinasti triðingurin er frá arbeiðslívinum heima í Føroyum. Vaksnamanna- árini fáa sostatt lutfalsliga stutta viðgerð, og ógvuliga fáir persónar verða nevndir við navni. Hesin parturin er tí - hóast vælskrivaður - eitt sindur glærur og blóðlítil Tað er kanska eisini ilt at hugsa sær, at hetta kann verða stórt ødrvisi í einum so fámentum og ættarkær- um samfelag Orættan sum drívmegi Kenslan av at vera forfjón- aður, av ikki at verða virdur er til staðar frá fyrstu byrj- an, men í staðin fyri at geva skarvin yvir, gerst okkara høvudspers6nur, hóast sjúk u og likamligar veikleikar annars, harðbalin. Hann gloymir ikki, hvussu fólk eru ímóti honum, men vinn ur á øllum við tí stødutakan at hann skal vísa teimum Frá fyrstan tíð var høv- undinum ikki júst spådd nøkur dugnagóð framtíð, og ein maður skal hava sagt um hann, tá ið hann var I ára gamal: >Hatta, nei hatta er ikki livført, tak um beinini og slá høvdid í stein, hasum skapast einki burtur úr í hvussu er<. Og gjøgnum uppvøksturin sigur sami maður javnan: >Tað hevði eg forsvorið, at tú dró undan ta ferðina vit fóru til Havnar við tær á sinni, tí eg havi aldri sætt so tandrasligt barn<. Her kemur eitt mynstur til sjóndar, eitt mynstur, sum ferð eftir ferð ger vart við seg: fólk hava ikki álit á tí unga Heðini Brú, men viðganga seinni bilsin, at tey greidliga fóru skeiv. »Hesin veikleiki hekk vid meg upp gjøgnum barnaår- ini, var tidum hjå lækna, livdi av sjúkrakosti. Men sum frá leið batnaði so líð- andi«. Hetta kundi verið yv- irskriftin til ein fittan part av endurminningunum, og tað lýsir samstundis menn- ingina hjá fråsøgumanni- Nr. 25 — 7. FEBRUAR 1998 tidindablad H DA jeg — Tað man hava verið lítið veiggj í mær, líka frå ti eg kom undan m6durfaldi (Hedin Brú, fyrstu orðini í Endurminningunum num. Orðini hjá H.C. And- ersen »Først gaar Man saa grueligt meget igennem og saa bliver Man bergmt< kunnu ikki uttan vidari nyt- ast um Heðin Brú, men hann skal igjøgnum ein reinsannareld, áðrenn hann kemur á sín ásetta sess í tilveruni. Vit eru ikki fjart frå buningarskaldsøguni, sum i bygnadi mangan minnir um endurminningar. Qll barnaárini og vakstr- arárini - og seinni við - er hann nervaður av sjúku, einahelst vegna skeiva og vidhvørt vånaliga fødi. Men akkuråt henda vanheilsa er allarhelst orsøkin til, at Hedin Br fekk áhuga fyri lesnaði og gjørdist landbún- arráðgevi og rithøvundur og ikki fiskimadur, sum hinir úr somu korum sum hann Sjúkan er bæði mótspælari og treyt fyri hansara menn- ing. Hon er allastaðni og hevur við sær, at drongurin fær kensluna av at verda illa vidfarin av foreldrunum »Og at eg var eitt satt 6- argadýr, var einki at ivast í, so mikið varð njelt á meg um dagarnar<. Undirluta- kensla ger eisini vart við seg: >Hesa broyttu støðuna til brødurnar hugsaði eg nogv um, fatadi ikki hvi teir vildu ikki hava meg uppi i spæli, helt tað var ti at cg nyttaði einki. Eg var sjúkur og lá tíðum í seingini. Og tann sum tað ger, hann nytt ar einkis Sjúkan gerst í uppvøkstr inum eitt haft, sum um hvørvid ikki lítur honum styrkina til at gera seg leys- an av: »Mamman helt, eg skuldi ikki sleppa við. Hon hevði einaferð burtur av heft seg við, at eg var sjúkur og einki til mannar«. Her verður í fáum setningum gjørt vart við, hvat tað er drongurin stríðist ímóti, og hví tað var neyðugt at fara til skips og síðani til Dan mark. Fyri at gerast vaksin, er hann noyddur at:kvetta alt samband við heimið Lesnaður Tá ið hann er fermdur siga foreldrini við hann, at hann má leggja av at sita og lesa yrkadagar, og at hann í stað in skal leggja seg eftir onkr um nyttugari, so hann kann livbjarga sær i bygdini. Ut bugving kann tad ikki vera talingur um, bæði ti at peng ar skulu til, og ti at heilsan er so vånalig: »Henda sam røda við foreldrini beit seg so fasta i meg, at:tað er ikki at siga frå. Eg fataði hana so, at tey hildu eg var ikki rætt siktadur, at eg nyttaði einki til nakað. Tað var ikki lætt at taka, enntá sjálvan fermingardagin< Hetta er ikki seinasti stoyturin, fråsøgumanni num verður fyri, men hann