leygardagur 7. februar 1998síða 24

Nr. 25 — 7. FEBRUAR 1998 Vit eiga einsamgll ábyrgdina. Vit kunnu ikki fara í onnur lond og biðja um pengar fyri hana. Vit áttu ongantíð at kunnað sett onnur í ta stóðu, at tey bæði skulu gjalda fyri okkum og hava skomm av sær sjálvum samstundis. Tann stóra kanningin er av, og tað verður ongantíð aftur nóg mikið at vera statistar í leiki, sum onnur skriva og stjórna. Snáva vit á av nasablóðinum eisini. byrgdina Gunnar Hoy dal, rithevundur Vit hava hildið andanum hesar dagarnar. Hon kom so óvæntað, henda gleðin Kann hon standa við? Inn illum skúrarnar hevur nógv meira ljós verið í luft- Ini, og nú sæst stórur daga- munur. Her sum eg siti, er urin komin, tá ið sólin fer á rull av reyninum og man á hálsin vestanfyri Hon tekur í ein kneysa ella tveir, er so aftur leys, til hon kemur í krikan og sekkur niður i vøtnini har. Hesa ferð er tað, sum hon logar bjartari, enn nakar mintist. Landið liggur sum í nýggjum ljósi. Tann stóra kanningin er av. Hon kann- aði bara eitt brot úr myrku søguni hesi árini, og bræv- abýtið var ikki størsta málið av øllum. Kortini er tað ein stórur lætti, at hetta er gjørt, og at úrsliuð er so skilligt Eri farin eitt ørindi í býin, og harniðri í høvudsgøtuni fólk saman um tað, sum er hent Tað skilst, hvat tey siga, og hvat tey meina við rn ropar ella ger seg klókan ella reypar sær. Tey geva sær stundir og tosa drýggja sær løtuna, ovfarin enn og næstan rørd á flísunum, mugu við taka á- Tí nógv er at gleðast um. Fyrst av øllum: Tað er ikki longur bara annar parturin í felagsskapinum, sum skal bera mistøkini einsamallur Takk er ikki longur einasta orðið, vit kunnu loyva okk- um at siga við hin. Byrðan av olmussu er eina løtu tikin av okkum. Vit síggja nú greiðari enn nakrantíð, at her er talan um tveir ym- iskar partar vid hvør sínum natúrligu áhugamálum. Síðani: Hesi áhugamál eru ógvuliga væl lýst, og tey eru lýst av okkum sjálvum fyrst. Tær hálvttriðja túsund síðurnar hjá kanningar- nevndini eru neyvar, men í grundini bara sum ein vátt- an av tí tilfari, vit høvdu fingið til vega frammanund an í okkara egnu fjølmidl- um. Tað boðar frá góðum, at álvari og førleiki nú kunnu fáa umstødur at ar- beiða. Og arbeiða uttan fyri heimapolitikkin og parta- politikkin. Hvat er hesin politikkur- hvar og hvussu verða Føroyar og Danmark á einum vegamóti Fólk eru vælkomin at senda inn sjónarmið undir heitinum »Føroyar og Danmark á einum vegamóti<. Best er, um tilfarið verður sent blaðnum á diskli ella | um internetið. E-mail-adressan hjá Sosialinum er: | | postGsosialurin.fo. Fax nummarið er 14720 j Fyrsta veruteljingin hjá æru at gera: Tónleik, sjón- Keypsamtøkuni 1953: leik, bøkur, sang og gleði Hanus vid Høgadalså, Soleidis plagdi eingin at Karsten Hoydal, og tosa. Og hesin merkiligi Christian haraldsen. friggjadagurin í januar, tå ið Vid bakinum ímóti: J. P. fólk løgdu arbeiðið niður Henriksen. Knæið á eitt samdøgur og komu úr Ebbu Petersen kemur øllum landinum at mæla undan avgerðir tiknar? Innan fyri stutta tíð hava vit sæð tveir ymiskar mátar. Tann gamla mátan sum við skattalætt- anum herfyri, har ein pakki verður gjørdur fyri sterkan áhugabólk á náttarfundum seinasta dag fyri fíggjarlóg- arfreistina, og har verða so nógvar smágávur lagdar niðurí, at meiriluti fæst fyri rokningini, ið onnur skulu fáa við postinum. Men vit hava eisini sæð ein nýggjan máta sum við oljulóggáv- uni, har uppskot eru væl fyrireikad og væl upplýst, og tey fáa stundir til at kunna viðgerast væl og virðiliga. Tann stóra kann- ingin fer at læra okkum, at tað skal kunna síggjast aft- ur, hvat hendi í einum máli, og hvussu tað hendi, og at ein ábyrgd er til, bæði fyri tí sum eydnaðist og tí, sum fór av lagi. So nógv er longu komið burturúr, at endurgjaldið er tann minsti spurningurin. Pengarnir hava lítið at siga í øllum hesum. Um tað verður ein hålv milliard ella ein heil, hvgnn mun ger tað? Afturgjaldingin av høvuds- skuldini verdur bara stytt ella longd nøkur år, og eingin fer at leggja merki til tað í einum felags húsar- haldi, sum hevur ráð at stuðla høvudsvinnuna við mongum slíkum upphædd- um, væl vitandi at teir peng- arnir eru ikki bara spiltir, teir eru beinleiðis skaðiligir. Ein maður kemur til mín uttan fyri sparikassan. Hann heldur, at pengarnir, sum kanska fáast aftur, skuldu ikki farið í stórapott, men verið markaðir til teirra, ið fingu sviðan og svíða enn. Her kom ein útlendskur stovnur burtur úi ongum og segði við tey, at húsini vóru minni verd enn helvtina av ti, sum tey skyldaðu. Og eftir stuttari tíð áttu tey ongi hús, men bara skuld. Ein annar heldur, at vit hava fingið æruna aftur, og hon eigur ikki at roknast í krón- um ella umberingum. Men skuldu nakrar milliónir gingið fríar, so høvdu tær hóskandi kunnað farið til tað, sum hevur við okkara 1. At mæla fyri felagskapi og samanhaldi og ábyrgd, so at tað ongantíð hendir aftur, sum hendi tá. Soleiðis plagdi eingin at gera Ein kona er dottin á gong- ubreytini hinumegin vegin við gamla Fossbankan. Flís- arnar liggja so óslættar, og summar eru næstan regnað- ar burtur í ringari stoyping Í skýmingini hevur hon fingið fótin í ein kant og er farin eftir høvdinum, tað blødir av nasarygginum Fólk eru komin til hjálpar og har verður ábyrgd. Ein maður peikar upp á meg, og eg má verja meg, havi einki við komm- ununa at gera longur Men á vegnum til hús hug si eg at tað ber til at fara á býrá id at kanna tað. Kanska havi eg havt ein part av ábyrgdini kortini. Har átti langt síðani at verið bøtt Komi eitt sindur postur til hús, men ein skón av ljósi er eftir á luftini enn. Kann gleðin standa við? Nú ting- ast tey um sakarmál og end- urgjald, men hvussu verður við tí, sum hevur mest at siga? Í allari verðini síggja vit, at fólk ivast og síggja onga leið fyri sær. Vavd upp í kappingar um vald og pengar er samanhald ein bý- ur í Russlandi og samstarv ein stovnur í Bruxelles. Tá liggur hetta lítla landið fyri okkum við sínum kegli og klandri og illsinni. Eisini her er fløkt, men vit síggja tað so vælsignað væl, alt sum tað er. Oeindin, sum kortini er ein heild. Aftan á kanningina síggja vit tað uppaftur betur, enn vit hava sæð tað fyrr, og í mun til onnur hava vit eitt arbeiði at gera, eina leið: At taka ábyrgdina av tí og seta okk- um sjálvum tær treytir, tað krevur. Vit eiga einsamøll å- byrgdina. Vit kunnu ikki fara í onnur lond og biðja um pengar fyri hana. Vit áttu ongantíð at kunnað sett onnur í ta stóðu, at tey bæði skulu gjalda fyri okkum og hava skomm av sær sjálvum samstundis. Tann stóra kanningin er av, og tað verður ongantíð aftur nóg mikið at vera statistar í leiki, sum onrur skriva og stjórn- a. Snáva vit á flísunum, mugu við taka ábyrgdina av nasablóðinum eisini. tosað um Gunnar Hoydal