leygardagur 7. mars 1998síða 15

nl — ? Nr. 45 — 7. MARS 1998 Nr. 45 — 7. MARS 1998 Eik Christensen saman við soninum í húskinum, har pann búði, Seb Barrentia; A Tórður Jóansson - Hvussu kom ferðin í lag? - Tá ið eg var liðugur við 8. flokk á Felagsskúlanum, ætlaði eg mær niður til Dan- markar — bæði tí eg vildi avstað og helst eisini av tí, at eg var skúlatroyttur. Hetta varð kortini av ongum; men móti endanum av 10. flokki gjørdi eg av at royna at sleppa til Suðuramerika við AFS-felagsskapinum. Tvey eldru systkin mini høvdu verið í Peru og Kanada sum AFS-lesandi, so hendan møguleika visti eg um. - Hvi júst Suðuramerika? - Jú, eg helt meg duga so mikið av enskum, at hugur- in var at læra annad heims- målid, sum er spanskt, å okkara døgum í størri mun enn týskt og franskt. Í fyrst- ani valdi eg bara Suðuram- erika og ikki serstakt land. - Hevdi tú verið í útlondum áður? - Ja, stuttar ferðir í Dan- mørk, Noregi, Týsklandi og Bretlandi. - Og hvussu fekst tú so greitt ferðina? - Tá ið 10. flokkur var lokin, fór eg til skips og fiskaði til desfjølfið í baksýni. í januar; tá vóru umsóknir longu sendar. Á sumri 1996 hevði eg fingið boð um, at eitt pláss var tøkt í Argent- ina, og hesum tók eg beinan vegin av. 11. februar í fjør varð so farið avstað um Vágar, Keypmannahavn og Heathrow til Buenos Aires. - Hvi ført tú ikki beinan vegin? - Tú skalt sjálvur rinda nak- að til slíkar ferðir. Og hjá mær snúði tað seg um 36.000 krónur, so hesa upp- hædd mátti eg fáa til vega. Tí fór eg til skips; men eftir ársskiftið bar til at fara. Og so varð gjørt. - Búði tú í Buenos Aires? - Nei, í býnum Mar del Plata, einar 400 kilometrar sunnanfyri. Í Buenos Aires búgva um 12 miljónir fólk, í Mar del Plata 600.000; men um summarið, sum er í desember-februar, eru van- liga 2 miljónir har, tí býurin er væl umtóktur frítíðarstað- ur. - Vóru tit fleiri ungfólk á ferðini? - Einir 120 AFS-arar komu um somu tíð til Buenos Aires úr londum um allan heim, teirra millum sjey ís- lendingar, tvær danskar gentur, nøkur úr Noregi, Svøriki og Finnlandi; men bara eg úr Føroyum. - Hvussu var so at koma til Argentina? | - Spennandi. Í Buenos Aires var umboð fyri AFS, sum tók ímóti, legði lag á og so; tað var góð trygd og gjørdi on: ; á í Av Langasandi SOSTA UK til Buenos Atres Prát við 19 ára gamla Eik Christensen av Langasandi, sum 16. januar kom aftur úr Suðuramerika, har hann var AFS-lesandi í eitt ár alt lættari, at hesi umboð vóru so holl og greiddu alt so smidliga. Síðani varð far- ið í bussi til Mar del Plata; hendan ferð vardi fýra tím- ar. Komin hagar, mátti eg fyrst búgva hjá ødrum enn teimum, ið skuldu vera húski mítt komandi árið. Men tað var ein fyrimunur við tað, at sonurin í húsinum hevði júst verið í Australia við AFS, og skjótt rann saman okkara millum. Tað var ein frálík byrjan; gjørdi, at eg kendi meg heima. - Tú gekk í skúla har? - Ja, har er fyrst barnaskúli, síðani framhaldsskúli fyri 13-18 ára gomul; einum slíkum var eg á. Hetta var privatskúli, sum har í land- inum eru væl frægari enn teir almennu; og sama er á ðrum økjum, eitt nú heils- uverki. Men AFS-næming- ar gjalda einki. Skúli var fimm dagar um vikuna frá kl. 7:40 til 13:30. Læru- greinirnar vóru spanskt, støddfrødi, søga, livfrødi og aðrar, sum vit kenna her; men so høvdu við eisini etikk ella sidalagslæru. Teld hava tey øll árini, og hóast útgerðin er vánaligari enn okkara, so tóktist frálæran munandi betri. Men vallær- ugreinir eru einans seinastu tvey árini. - Hvat dámdi tær? - Væl. Fólk har eru nógv vinaligari enn her — og ræðast ikki at vísa tað. Men í skúlanum var strangari, ella hvussu tað kann sigast. Lætt var at koma í samband við onnur ung; tá ið vit vóru úti, var samanhaldið betri enn her. Annars spældi eg hondbólt í frítíðini, tríggjar ferðir tveir tímar um viku- na; var eisini biðin á annað lið, sum hoyrdi til Lærda Háskúlan. Vit spældu mill- um annað tvær ferðir í Bu- enos Aires og vóru har fýra dagar hverja ferð. - Vart tú í Mar del Plata alt árið? - Nei, eg var víða um í Arg- entina, heilt móti markinum til Chili, og í grannalondu- num. Slíkar ferðir vóru av og á alt árið. AFS skipaði millum annað fyri ferð til Paraguay og Brasil; saman við vertsfamiljuni var eg í Uruguay. Stórfingnar og hendingaríkar ferðir, sum ikki verða gloymdar. - Hvat fekst tú burtur úr? - Tað kann illa sigast i orð- um. AFS skinadi sera væl fyri øllum, og eisini hetta gav eina trygdarkenslu. Men annars sært tú ikki rættiliga, hvat slík ferð hev- ur at týða, fyrr enn tú kemur heim aftur. Gaman í „miss- ir“ tú eitt ár, men tað vinnur tú inn aftur fleiri ferðir á annan hátt. Sjónarringurin víðkast, tú broytir hugburð til mangt og hugsar ødrvisi. - At enda, Eik: nøkur ráð til onnur ung? - Ja, eg vil mæla øllum ung- um til at gera slíka ferð, hava tey møguleika til tess. Hetta er óivað tað besta, tú kanst gera. Tú lærir — uttan at vita av tí, og tú hugsar á nýggjan hátt. Fyri ikki um at tala allar upplivingarnar, tey ókendu umhvervini, fólk, náttúra og mangt ann- að. - Hvat fert tú so at gera nú? - Royna at fáa mær lønarar- beiði, kanska í fiskiskapi Og aftan á summarfrítíðina byrji eg HF-skeið. - Takk fyri prátið, Eik, og alt tað besta. - Takk sjálvur; og somuleið- is.