mikudagur 18. mars 1998síða 16

16 Oddfríða Haraldsen, stjóra og basssangara til minnis Uti á vágni lógu Boðasteinur , Kross- steinur og Kyrjasteinar. Handan hesi skip lá Ísvirkið — hvíttmálað við reyðari tekju, reyðum vindeygum og einum dunkandi motori. Hetta var myndin, sum flestu fuglfirðingar serliga av Bakkanum, festu eygað vid, tå ið teir snimma á morgni sótu framman fyri vindeygað við tekrússinum í tí einu hondini og sukurmolanum millum varr- ar og tanngarð. Oman fyri var keldan Vígdá, Nón, Gjógvarafjall, Breiðaskarð g Kambur Tá ið motorurin glintaði visti tú at Eliseus, Jóan Jakku og Olli vóru og settu stimin upp, men har gekk eisini ein annar maður og rokaðist: Oddfríður. Hann var ikki sum stjórar flest. Ikki var slipsknúturin knýttur um barkan, hvíta flippan skygdi ikki ímillum tann reyða sprossan og tann hvítmálaða veggin, nei, hann var í bláum sjanga- klæðum og rokaðist. Hesin litur hósk- aði so ómetaliga væl til tann reyða og hvíta litin. Her var atmosfera. Ísvirkið er sermerktur bygningur. Skaldskapurin í vindeygunum og hurðunum vóru sum ristar úr myndu- num hjá Piet Mondrian. Um gamli Har- aldsen hevur hugsað um hetta, tá ið hann hevur reist bygningin, er dult fyri okkum, men bygningurin er ein áhuga- verður bygningur. Vóni ikki, at hann verður skoldaður, sum mangir aðrir her í bygdini Um morgnarnar, tá ið skipini lógu á vágni, lógu tey og pilkaðu burtur av Ísvirkinum, við sínum svarta litið trýsti gronina í móti tí reyðu hurðini og teim- um hvítu veggunum og skorsteinurin so køla, krunka svartur fór eftir tekjuni og endaði í ti grøna bønum. Soleiðis lá hann við teymin og mól til hann fór av landinum seldur sum gamalt jarn. Men eitt forvitnisligt í hesum spuna var, at ein erlakongsdóttir bygdi reiður í einum av ventilunum í stýrihúsinum. Óvitarnir róðu umborð fyri at skoða hetta reiður Hesin svarti trolarin, rustdæmdur hýsti einari erlakongsdóttir. Hon var tann síðsta, sum fór av trolaranum, áðrenn hann fór av landinum ; Tå id skipini komu undan Grønlandi ella Íslandi varð landað úti á Isvirki- num. Haraldsen gamli hevði ofta ein hóp av óvitum kring seg. Somuleiðis Oddfríður. Har var gylt av tí smáa slag- num, tå ið lastin varð løgd upp. Nú vart tú millum menn og gjørdi manslít og stjórin sjálvur í tí bláu draktini var mitt ímillum henda hóp og stílaði fyri. Ljóst salt, hvítur fiskur, ein blá drakt og óvita ovfarakæti Vóru tað. ikki skipini hjá Harladsen, ið vórðu landað, bar tað meiri enn so á, at tað vóru trolarnir hjá Kjølbro, ið løgdu lastina upp her. Hetta var í fimmti árunum. Tá var smáligt manga staðni, og væl kom tað við, at ein last kom til bygdina og fiskurin varð pakkaður her Í hesum roka var Oddfríður. Hann hevði ikki bindindi til at standa aftan fyri diskin í forrætningini, nei rokast og taka eina hond í, tað var hansara. Hann var altíð at síggja úti á Ísvirkinum, turki- húsinum og umborð á Ólavi Halga. Her virkaði hann sum stjóri, men hann gekk í tí somu bláu draktini Picasso eigur myndina Blá atmos- fera, har alt er blátt. Men hóast hetta er blátt, so er tann blái liturin meira enn bláur. Yður og yðukálvur koma upp úr dýpinum og lyfta teg upp í eitt rúmdar- kervi við stjórnum og stjórnusólum av fjarum leiðum. Ísvirkið við tí bláu draktini hjá Oddfríða hevur sítt pláss her. Maðurin var mentamaður. Hann var ikki bert stjóri av heiti, men í hes- um orði búði eisini eitt musiskt menn- iskja. Hann var maðurin, ið segði sína hugsan, og kendi tú ikki mannin, kundi hetta verða tikið illa upp, men eitt orð er eitt orð og ein maður er ein maður, og hetia kendi tú mangan í kórinum, har hann hevði sín fasta sess sum bass- sangari, men virðing hevði tú fyri hes- um ljósa basssangara. Eitt kveldið mælti hann: Eg havi sungið her í fimmti ár, men mær er ongantíð unst eina utt- anlandsferð við kórinum. Tað er langt skeið at syngja. Kvøld um kveld, at fara úr Fløtugerdinum og seta seg í basssessin og so venja. Í heyst, tá ið manskórið fór undir venjingarnar, var hann tann fyrsti, ið hevði á orði: Vit mugu hava okkurt at syngja ímóti, vit mugu fara eina uttanlandsferð. Nú manskórið stevnir móti London á pásk- um hevur hann lagt árar inn, men orðini eru í minninum, hóast merktur av sjúku, hevði hann viljan og hugflogið, og gav hann hetta til kennar í hesi útsøgn. Øll árini, hvar tú hevur verið kór- leiðari í bygdini, kendist fløvin frá hon- um. Ringdi norður og spurdi: Hvussu gongst. Var onkur kórleiðari og vitjaði ella okkurt kórtiltak í bygdini, vart tú vísur í, at hann og Kathrin, konan rættu eina hond. Nú á páskum hevur Lions listafram- sýning úti í Runavikar skúla. Øll árini hevur Oddfríður verið við til at savna málningar til hetta tiltak — ein 26 ár. Hann er komin á gátt, og heimta teir, og hevur hetta verið ein síður, sum hevur verið fastur táttur, síðani farið var undir hetta tiltak. Hann var góður við Fuglafjørd, hann var góður við hvort kykt, ið rørdi seg á mentanar gkinum, og hetta kendu vit, sum fáast við hetta dagliga. Erlakongsdóttirin umborð á Kross- steini fór av skipinum, tá ið tað fór sína síðstu leið út um Enni. Oddfríður, sum búði uppi í Fløtugerdinum, fór úr heimi sínum, nú lívsfarið fór út um síðsta enni á ferð síni til teir ævigu bústaðirnar. Ein sangari er farin. Fjørdurin var so sera bláur, nú hann var borin út ... kavi og ein bláur fjørd- ur. Hann sang so mangan: Nár fjordene bláner som markens viol... Hvíl í friði kæri basssangari. Vit hittast aftur og syngja: Når fjordene bláner. Friður ver- ið við minninum um Oddfríða. Frits Nr. 52 — 18. MARS 1998 Minningarorð um systkinabarnið ónfríð Dahl Ein vekur blóma er upprivin við rót, bert 45 ára gomul. Tað er so ófatiligt, at vit ikki skulu hava hesa vøkru blómu ímillum okkara meira. Vit eru blivin so nógv fátækari. Tung vóru boðini, sum vit fingu, at Jónfríð ikki var ímillum okkum meira, at hon var farin av ferðsluvanlukku á veg til arbeiðis, til tað arbeiði, sum hevði ein so stóran tydning fyri hana, henni, sum dámdi so væl at arbeiða sum sjúkrahjálpari og passa gomul fólk. Eftir sita vit spyrjandi: hví skuldi hon blíva rivin burtur frá okkum, hon, sum sá so lætt upp á lívið, og sum var so væl til passar, altíð uppmuntrandi og glað, hon sum var í bestra aldri, og hon sum hevði so nógv at liva fyri. Saknurin er stórur hjá tykkum, góðu Jógvan, Beinta, Pauli og Jákup. Tit hava mist tykkara elskaðu kon og mammu, og hjá tykkum Pálli, Alicu, Delmari, Mortani og Sólfríð, tit hava øll mist tykkara elskaðu dóttur og systir, hon, sum elskaði tykkum so nógv, og sum tók tykkum fram um alt. Ringt er at skilja, at lívið skal ganga víðari uttan hana, tað menn- iskja, sum stóð einum so nær, men eitt kunnu vit í felag ugga okkum við: vit fara tó einaferð at meta henni aftur. Eg og Jónfríð stóðu hvørji aðrari so nær. Eg fari at sakna hana nógv, sakna hennara nærheit, hennara smíl og hennara kærleika, sum hon altíð sýndi okkum øll. Hon hevði so stóran týdn- ing hjá okkum, og ikki at gloyma hjá okkara børnum. Vit hava tíbetur so nógv góð minnir saman um hana, og tey minni vilja vit altíð minnast á við gleði. Vit fara ongantíð at gloyma hana. Friður veri við minninum um mítt systkinabarn Jónfríð. Josefina Telefonbokin “98 komin Tá Telefonbókin í fjør skifti ham, varð eisini avgjørt av- gjørt at geva hana út á hverjum ári. Ætlanin er at geva bókina út um ársskift- ið, men av tí at øll telefon- nummur |. apríl verða broytt til 6-siffur, hava vit valt at bíða við útgávuni til dagurin nærkast. Sostatt eru øll telefonnummur í hesi bókini skrivað við nýggju 6-siffurunum. Telfonbókin er eisini í aðrar mátar broytt í mun til seinastu útgávu. Gulu síður- nar eru nú farnar aftur um hvítu síðurnar, útgreinað innihaldsyvirlit er á síðu 3, so lættari er at finna evnini í bókini. Á bláu síðunum eru nú yvirlit yvir post- smogurnar í Føroyum um- framt nýggj kunning frá t.d. landsstýrinum og kommun- unum. Á hvítu síðunum hava fyritøkur møguleika fyri at seta búmerki teirra saman við upptøkuni, og gulu síðurnar verða nú prentaðar í litum. Telefonbókin er aftur í ár gjørd í samstarvi millum Telefonverkið og Kunning- artænastuna. Myndina á permuni hevur Absalon Hansen tíkið av Koltri. Telefonbókin er prentað í 34.000 eintøkum hjá Odda hf. í Reykjavík, sum hevur gjørt eitt dygdar avrik. Tele- fonbókin verður í viku 11 og 12 borin øllum telefon- Blúu Bjóunar Mos soðnar 2 Telefonbókin Gulu Síðurnar felagum í Føroyum, og Postverk Føroya stendur fyri útberingini. Telefon- bókin verður eisini til keyps í Telebúðunum kring landið fyri 50,- kr. Sum nakað nýtt eru 500 bøkur framleiddar við harðari permu, hesar verða seldar í Telebúðunum fyri 100,- kr. Eisini ber til at fáa telefonbókina send- andi við at ringja 11433, tá verður postgjaldið lagt aft- urat prísinum. Vit hava leitað leingi og væl, men hava bert funnið fáar villur. Ein er á s. 94, har »Miiller« stendur ovast á síðuni, hetta er skeivt. Í staðin skal standa >Nicla- sen<. Vit biðja teir 19 felag- arnar um umbering og vóna at villan ikki førir ov nógv- an ampa við sær. Finnur onkur aðrar villur, vilja vit fegin frætta um hetta. Nógv hava vent sær ut Telefonverkið við uppskot- um til broytingar í Telefon- bókini. Vit á Telefonverkin- um eru sera takksom fyri gl! uppskot og allar viðmerk- ingar til telefonbókina. Vit taka í hvørjum einstaka føri stóðu til, um broytingarnar hóska til nýggju útgávuna og nýta tey, um So er. Summi hugskot verða goymd til seinni útgávur. Vit eru væl nøgd við úr- slitið, og vóna at Telefon- bókin verður eitt hent upp- slagsamboð hjá øllum før- oyingum. Eru spurningar til telefon- bókina, eru fjølmiðlarnir vælkominir at ringja til Telefonverkið og tosa við Andras Róin ella Poul Henrik Poulsen.