leygardagur 21. mars 1998síða 13

ir Nr. 55 - 21. MARS 1998 Nr. 55 - 21. MARS 1998 Aldubåran tidindablad Soslalurin Andrea Heindriksdóttir i Listaskålanum Eftir at eg hevði strítt meg gjøgnum kavan til Havnar, var tað ein føgur sjón at siggja ein fullan Listaskåla til vårkonsertina hjå Aldubåruni friggjakvøldid í næstsíðstu viku. Sum Jóhannes Andreas- sen segði í innleiðingini, er skálin ein sterk staðfesting av sunnu støduni, føroyska tón- leikalívið er í, tá enntá eitt kveld við so keðiligum veðri kann savna so nógv fólk sam- an at lýða á landsins yrkis- tónleikabólk, sum spælir nýggjan tónleik eftir nøkrum av teimum livandi tónasmið- unum, landið eigur. Sjálv Aldubáran er ein smidligur bólkur, og til hesa konsertina vóru tað Anna Klett, (klarinet), Andrea Heindriksdóttir (floyta), Øss- ur Bæk og Sámal Petersen (fíólir), Kanny Sambleben (bratsj), Hege Waldeland (cello), Páll Sólstein (horn), Olavur Jakobsen (gittar), Bjarni Restorff (ljómborð), og Jéhannes Andreassen (klaver), ið mannaðu bólkin. Fyrsta helvtin av konsert- ini byrjaði við einum verki eftir Kára Bæk, hansara ”Tvey stykki fyri oktett” frá 1996-97. Fyrsti satsurin, "preludium", byrjaði við bergtakandi vøkrum solo- spæli av Onnu og var atmo- sferiskt bygt upp rundan um eitt fýra tóna hugskot og ment við hjálp av øllum tí tøka til- feinginum og endaði við tveimum sterkum kórtema- um. Annar satsur, ”Marsjur”, var ein frægd við sínum íblástri av bæði russiskum og sponskum tónleiki. Kári sjálvur lýsir hetta sum ein marsjur í "groteska" stílinum, og tað riggaði undurfult. Eitt frálíkt stykki til eina óvanliga blanding av ljóðfórum, gitt- arin varð á frálíkan hátt integreraður í ljóðmyndina. Síðani fingu vit enn eitt høvi til at hoyra "Trio", sum Kristian Blak skrivaði í 1994. Verkið varð spælt av Sámali, Hege og Jóhannes, og teir tríggir satsirnir vórðu hesa ferð framførdir uttan upp- tikna bandið við náttúruljóð- um, sum eg fyrr havi hoyrt saman við verkinum. Hetta er eitt av mest avbj6dandi verkunum hjá Kristiani, teknisk krevjandi fyri allar tríggjar tónleikararnir, sum sluppu frálíkt frá uppgávuni. Eg eri noyddur at siga, at per- sónliga saknaði eg bandið, sum gevur verkinum enn meira stemning, og endarnir á fyrsta og triðja satsi kundu verið eitt sindur betur vand- ir. Henda helvtin av konsert- ini endaði við frumfram- førsluni av ”Hankadråttur” eftir Edvard Nyholm Debes. Við hesum verkinum, sum er skrivað til floytu, klarinet, horn, klaver, gittara og tvær fiolir visti Edvard rættiliga tenn — til tíðir ljóðaði tað sum filmstónleikur í einum Hitch- cock-filmi, men tað sást, at allir limirnir í bólkinum hugnadu sær Gført, meðan teir spældu hetta verkid. Eins og onnur verk hjå Edvardi var hetta f einum satsi, bytt upp i tríggjar partar, skjótt, spaku- ligt, skjótt. Eg gleði meg til at hoyra hetta verkið aftur. Onnur helvt av konsertini byrjaði við tí fyrsta av tveim- um smærri verkum av Sunn- leif Rasmussen, hansara "Fantasi yvir Tivils døtur” fyri klarinet og horn. Meðan áhoyrararnir sessaðust aftur eftir steðgin, gekk Anna á pallinum og spældi teir fyrstu tónarnar, sum Páll so svaraði aftur har afturi í høllini. Stutt- ligt, litríkt og frálíkt og er hetta kanska mest brúkara- vinarligi = tónleikurin hjá Sunnleifi — ein rættiligur gim- steinur av eini duett! Og so fil tað, sum fyri mær var hæddarpunktið á konsert- ini, "O0-punkt" eftir Tróndi Bogasyni. Sjálvsagt helt Aldubáran, at áhoyrarunum tørvadu eitt sindur av hjálp við hesum verkinum, so Bjarni Restorff presenteraði í stuttum verkið og temaið í tí. Verkið er ein langur satsur og er eitt sett av variatiónum bygt yvir eina rød av nótum Hetta kundi jóðað, sum var tað bert eitt langt, torskilt og keðiligt verk, men so høvdu fólk gloymt, at tað var eitt hjá Tróndi! Vakurt, litfagurt og spennandi er hetta verkið ein varði um, at Tróndur er vorðin ein royndur tónasmið- ur, og vit kunnu bert síggja fram til nógvar fleiri sigrar í árunum, sum koma! Eitt klókt skift í ferðini kom síðani í formi av enn einari av duettunum hjá Sunnleifi. Hesa ferð spældu Andrea og Anna "Hoyrdu tit havsins andalag?”, sum varð skrivað í 1984 eftir eini yrk- ing hjá Williami Heinesen Hetta var eisini ein fram- úrskarandi framførsla við tveimum kvinnum í essinum Kveldið endaði við triðju frumframførsluni, hesa ferð nýggja verkið hjá Paula í Sandagerði "Hot Talk“. Ein bygnaður, sum ikki er lættur at spæla, men hetta verkið er væl uppi á tí stødi, vit eiga at vænta frá Paula Hvat dámdi mær so best? Har noyðist eg at siga ”0- punkt" hjá Tróndi og alt, sum Anna spældi. Men at taka hesi bæði burtur úr hevði ikki verið rættvíst móti øllin hin- um ténleikarunum, tóna- smiðunum og verkunum — eg kann siga so mikið sum, at tað sum eg kendi, var ein varði i føroyskum tónleika- lívi, ikki bert sum ein fram- førsla á høgum stigi av Aldu- báruni, men sum eitt savn av verkum, sum komponistar, ið eru til reiðar at taka sítt pláss á altjóða pallinum. Flott klár- að øll — eitt frálíkt kveld við undirhaldi! Graeme Rudd