hósdagur 26. mars 1998síða 12

12 tíðindablaðið Så Ar Nr. 58 — 26. MARS 1998 - Havið náttúruna, fugla- og djoraliv frammalaga i huga Skótalívið og náttúran hava altid verið sum eitt, og ein kann siga, at skótalív 1 er ultttv. Í hvussu er hjá gulu skótunum er tað soleiðis, at tær ymsu patruljur- nar hava fuglanøvn. Tað er ikki løgi, at tann sum ferðast nógv í henni, fær stóran alsk til náttúruna og lívið har er. Náttúra okkara er so ómetaliga djúp, hon hevur sína egnu rútmu og egnu rødd - ella róddir, segði Finnur Helsm- Í /1| } dal m. a. skotunum fyn at syna mær tann heiður at biðja meg til rødaraå grækarismessu- haldinum, men eg skal lova tykkum køldu, at eg skal At vera smådrongur i Havn i Grækarismessuróðuni næstseinasta sunnudag fyri 40 árum síðan var mangan bæði stuttligt og spennandi. men tó ikki sunnudagar, tá man skuldi vera sunnudagsklæddur og tí ikki slapp at spæla sum hinar dagarnar. Sat inni mangan sunnudagseinna- partin og alt var so keðiligt At kvøduljomar og guds- tænastan rungaðu í radio- tólinum gjørdi tað ikki lætt- ari hjá spælisjúka smá- dronginum. Tá var jú einki sum at sjónvarp í Føroyum Tí var tað kærkomið, tá okkurt serstakt var á skránni, sum t.d. tá ein slapp við mammu oman á Vaglið til grækarismessuhald. Seinni, tá ein bleiv úlvaungi og síðan skóti, var ein við í skrugonguni. Hvi eg bleiv gulur skóti veit eg ikki, tí har sum eg búði var tað bert Hoydals- vegurin, sum skar meg frá KFUM og Havnará frá SSB. Men hveði Alvheygg eisini havt KFUM skótarnar um hendi, var eg uttan ivað endaður hjá teimum. Tað er helst mangan tilvild, sum rædur, tå ein velur felags- skap at virka i. Eg minnist ymist frå ti at ganga skrúgongu og frå skótalívinum annars. Mang- an var illfýsi og kalt, og har stóðu við dreingir í stuttum buksum og gentur í niður- deili. Tá vóru mong bæði blå og køld barnalør á Ting- húsvellinum. Og tá vóru drúgvu rødararnir sanniliga ikki populerir. Ein kona nakað eldri enn eg segði mær frá ein dagin, at tað hjálpu hjá henni at hugsa um, at hon skuldi nidan í Frelsunarherin at fáa kaka og bollar aftaná skrúgong- una. Ein minnist eisini hvussu trupult tað mangan var at ganga í takt, og meira enn eina ferð varð ein sparkaður á hælsinuna Minnist eisini hvussu vit aðrir øvunda teimum, sum sluppu at bera okkurt flagg- ið undir skrúgonguni. Tað var eitt ærufult starv. Og so hvussu skrappar ein helt teir hálvvaksnu skótarnar vera, sum gingu við upprullaðum ermum Hóast eg ikki so blein gamal hjá gulu skótunum so havi eg altíð havt stóra viðring fyri skótaarbeiði num. Havi altíð hugsa um skótalívið, sum nakað mennandi bæði til líkams og sálar, sum ein góða fløgu ein skuldi liva í tað lívið Og ivaleyst hevur skóta- Finnur Helmsdal: — Vit Kulu í fllum hesun hvørvistost ikki glovrt va lkomnun dag er Ng. SOYGI P Sun hevur gjørt tjaldrið ti tjóðfus okkara. ellatað er kærkomin gestur, sum r ei boðar frá ljósari tíðun kemur sum vernd hjá tí veikara Finnur Helmsdal helt grækarismessuróðuna hesaferð lívið og tað ein lærir har, hvat stóra ávirkan á lívið hjá mongum. Um tú hugsar aft- urá, so fer tú kanska at á- sanna, at nógvar uppgávur í lívi tínum eru loystar í tráð við tað, tú lærdi hjá skótu- num. Kanska eru tað ikki so sjaldan meginreglur frá skótalívinum sum liggja til grund fyri stórar og týdn- ingarmiklar politiskar av- gerðir og aðrar við Ein meginregla hjá skót- unum er altíð at vera til reiðar. Til reiðar at hjálpa øðrum, at taka tung tøk saman við øðrum. Ein onn- ur meginregla er, at ein skóti skal vera sjálvbjargin, at hann skal duga at fóta sær, hóast hjálpitólini mangla. Her krevst, at ein er treiskur og umhugsin, men ikki minst tolin. Hin vegin skal skótin eisini geva felags- skapinum stóran ans. Hesir og aðrir týðandi eginliekar eiga vit sum einstaklingar og eisini sum tjóð at gera til okkara. Nú fær ein møg- uliga ta fatan, at tey, sum eru ella hava verði skótar eru hålv yvirmenniskju, og soleiðis er sjálvsagt ikki Men tað er hugnaligt at vit sær, at tað finnasi felags skapir, sum leggja dent á at læra ungdóm okkara tað positiva i at yg skjåtta um per sónligar eginliekar. Ikki bert gerast dugnaligari sjálvur og fáa stórri sjålvs álit, men minst líka nógv at frama fyrr medmenniskjuni g tjóðini sum heild Hald eisini, at vit kunnu javn ldar innan skóta- rørsluna. Ti har gera gent | urnar tað sama, sum dreing undir somu umstød um. Tað er eisini latið mær fortalt. at skótar gera nógv nit av at sida, har høgt er, og at genturnar eru eins idnar i hesum og dreingirnir. Skótalívið og náttúran hava altíð verið sum eitt, og ein kann siga, at skótalív er útilív. Í hvussu er hjá gulu skótunum er tað soleiðis, at tær ymsu patruljurnar hava fuglanøvn. Tað er ikki logi, at tann sum ferðast nógv í henni, fær stóran alsk ul náttúruna og lívið har er. Náttúra okkara er so ómet- aliga djúp, hon hevur sína egnu rútmu og egnu rødd - ella røddir. Og er fuglaljóði ein bertakandi partur av hesum. Náttúran er eisini eitt prógv um, at Skaparin higartil er tann einasti, sum hevur megnað at skapa eitt livandi listarverk. Um hon vísir seg í fagrasta blóma ella í harbaðlum veðri Eg minnist hvussu vit plagdu at fara um kvøldar- nar niðan í Varðaholuna at kynda leirbál, steikja eitt- hvert og syngja úr skóta- sangbókini afturvið. Var ongantíð so heppin at vera við á skótalegu, men vit vóru mangan úti í al- skyns veðri til kappingar o.a. Minnist forðarenning, kavi var og rattuligur vetrarkuldi. Leið in lá úr Krákugjógv Húsareyn oman í Havnardal »g so aftur til Havnar. Ein strævin og kal spennandi, og tí eitt stórt upplivilsi. Kapping og kappingarhugur gekk sum ein nerv sjøgnum serliga Elna YVIr Jur turur, men t i istagdur og skóta- rørsluna. Og eg gloymi ong antíð, at eg spilti patrulju okkara møgoleikan at vinna Stórukaping, tí eg stoppaði við dupultum tráði. Omma mín hevði annars nýtt nógva tíð upp á at læra meg at stoppa. Og hæddarpunkt-