mikudagur 1. apríl 1998síða 10

1 0 tíðindablaðið 0 fl Nr. 62 — 1. APRIL 1998 Sera góður skurður hjá Jóhannesi og Føroya Symfoniorkestri er nógv at gera hjá øllum Klokkusymfoniin róðurin frægd fyri eygu og yru åndantt Tað er Oivad í hesum satsi, at klokkan kemur inn i myndina. Stevid i satsinum minnir ikk: sørt um ein Bornholmara. Træblåsarar- nir hava stóran lut. Serstak- gur tå merki til floyt- onkrar eitt sindur óneyvar øtur, so eydnaðist Martini væl at fáa tamarhald á stev- inum, og pørini kundu try gt gleðast um henda lívliga og ivandi dans Finalan Hesin satsur veksur spaku- iga fram, men hann veksur alla tíðina. Smáu temapett- ini gerast alt longri, og skótt orkestrinum. Strúkararnir fáa lítla hvíld, og nógv harpiks fer fyri skeytið í hesum satsi. framúr gott framfýsni eyðkendi final- una. Tað er hugaligt at lurta, tá orkestrið leggur lítið í smálýti, men heldur letur seg hvørva í vaksandi tóna- veldinum. A henda hátt fáa vit, ið lýða á, veruligan tón- leik, vit meta tónleikarun- um í einum felags tóna- heimi, og tá fara smávillur framvið — tær eru ikki til Samuel Barber er amerikumaður, og mill- um manna kanska ikki eins kendur og Haydn og Beet- hoven. Verkið, vit her Klaverkonsert nr. 5 er so mikið kend, at neyvan er neyðugt at fara Men júst hetta er kanska tað, ið krevur 9 OTVa í smálutir #4 Í ! 11 mesta dirvið. Flest øll kenna verkið út og inn, os {teljandi eru tær Stóru ið lagt hava hetta STJÓMNLU mikla verk niður á Tað er ti ikk hissini samanberingar ] ;Á , 7 erundarlag, id áhoyrarar nir hava vid sær í Norður landahúsið. Men lítið sýntist hetta at nerva Jó hannes og orke strið Mynd: Jens Kristian Vang flógu hoyrdu, er partur av stórri verki, men júst hesin sats- urin, Adagio fyri strúkarar, er vorðin ein sonevndur »klassikari«. Stilurin liggur tætt upp at tí >neo romant- iska« rákinum, í dró fleiri tónaskeld fyrst í hesi øldini Adagio Martin valdi at framføra hetta vakra og inniliga verk