mikudagur 15. apríl 1998síða 9

A —— Nr. 69 — 15. APRÍL 1998 tíðindablaðið OMAN Stórur gravgangur eftir húsum í Havn — Eftirspurningurin eftir húsum í Havn er ógvuliga stórur, serliga húsum í miðbýnum TURIÐ KJØLBRO Gongd er aftur komin á set húsabygging í Føroyum, serliga í Havn. Báðar ognar- sølurnar í Havn, SetHúsa- Søla vid Helga Brekku og Húsamekling við Jonhard Dahl-Jacobsen hava ngkur grundstykki til sølu, nøkur afturat eru væntandi, men tær kundu hugsað sær fleiri - Í løtuni hava vit fimm grundøki í Havn, men vit kundu hugsað okkum nógv fleiri, serliga nærri býnum, sigur Jonhard Dahl-Jacob sen frá Húsamekling. Prísurin uppeftir Fyri ikki so langari tid síð- ini var nærum vónleyst at sleppa av við grundstykki men eins og prísurin á set- húsum er hækkaður nóg u grundstykki somuleiðis dýrari í dag Eitt grundstykki, ið 'ur í býnum ella har i kostar um 300.000 eg2 krónur, í útjaðaranum um 230.000 krónur. Í dag vilja fleiri heldur byggja enn KCVDa tí so lítil munur er á, hvat tað kostar at by ggja og keypa. Og lånimøguleikar- nir eru góðir, rentan hevur ikki verið so lág í 40 ár og rentufrådråtturin er 48 %, sigur Helgi Brekku frá Set- HúsaSgluni. Hesum er Jonhard Dahl- Jacobsen á Húsamekling samdur í, tað er nærum líka bíligt at byggja egin hús sum at keypa. Húsamekling umboðar Suðuroyarhús, sum Thormann Vang bygg- ir. Eftirspurningurin er stór- ur eftir hesum húsum, fleiri eru bygd og fleiri verða bygd afturat — tey flestu í útjaðaranum í Havn — Vit hava bygt tvíhús Inni á Gøtu. Tey eru í tveim- um hæddum og fara fyri 890.000 krónur, tá ið alt er froknad uttan tapetisering Bíligari kann tað ikki verða, sigurt Jonhard Dahl-Jacob sen. Prísurin á sethúsum fór spakuliga at kvinka upp eft- ir fyri uml. trimum árum síðani. Í dag liggur prísurin í Havn frå 650.00 til 1 millién, nøkur hús fara fyri meiri, á bygd frá 300.000 til 850.000 krónur. Hvussu langt og um prísurin hækkar enn meiri, er ilt at meta um. — Prísurin á einum húsum skal liggja nøkulunda á stigi við tað, eini hús kosta at byggja. Og vit nærkast markinum nú, sigur Helgi Brekku Móti summri Eftirspurningurin eftir hús um og grundøkjum er altíð størstur út ímóti summri og nú vit eru farin um summ- armála, merkja báðar arsølurnar væl, at yri- spurningarnir verða fleiri Fyrispurningar koma bæði frá føroyingum uttan- lands, ofta foreldrum ella systkjum, sum hyggja eftir húsum fyri børn síni, ið skulu flyta heim aftur, frá barnafamiljum, frá tilkomn- um, sum helst vilja flyta nærri býnum og frá útlend- ingum, sigur Jonhard Dahl- Jacobsen. I løtuni hevur SetHúsa- Sølan einki hús í Havn til sølu, Húsamekling hevur fleiri, eini 20 í alt um alt landið. — Tað er nógv verri at selja hús uttan fyri Havnina. Nógv teir flestu fyrispurn- ingarnir eru um hús í Havn, nógvir um hús í miðbýnum, men á tí økinum vanta vit hús. Vit skilja ímillum inn- an- og uttan fyri ringvegin. Barnafamiljurnar vilja fegn- ar búgva uttan fyri ringveg- in, meðan tey tilkomnu, sum eiga hús uttan fyri ring- vegin fegin vilja selja og keypa eini hús nærri bý num. Men har er útboðið ikki stórt, sigur Jonhard Dahl-Jacobsen. Virðismeting Tvingsilssølurnar eru sjåld- samar í dag. Føroya Banki og Føroya Sparikassi, sum hava selt hús, ið eru farin á tvang, hava havt sýnsmann at meta um virðið á húsu- num og harvið seta prísin. — Henda skipanin er góð, og er ikki samsvar ímillum tað fólk vilja selja fyri og tað sýnsmaðurin metir hús- ini vera verd, tosa vit okk- um til sættis, sigur Jonhard Dadl-Jacobsen. Tey eru fleiri, sum spyrja seg fyri hjá okkum um eini hús fyri uml. 600.000 krónur, men í dag er ógvuliga trupult at útvega eini slík. Og eru eini til sølu, fara tey beinanvegin, sigur Jonhard Dal-Jacobsen Húsini, ið verða seld í dag, eru av øllum slag, men stórsti eftirspurningurin er eftir håsum, 10 eru uml. 10 åra gomul — Fólk vilja helst hava, at husini liggja væl fyri, men hinvegin støddin hevur eis- ini nógv at siga. Teir flestu keypararnir eru ung fólk, men nógv tilkomin eru ímillum, ið hava hug at flyta úr einum ov stórum húsum í eini minni, sigur Jonhard Dahl Jacobsen. Umframt sakfórara- skrivstovur og ognarsólur, sum eitt nú SetHúsaSóluna og Húsamekling, verða nógv hús og grundstykki seld privat. Prísirnir á sethúsum og grund- stykkjum eru lægri í út- jaðaranum av Havnini Tilvildarlig mynd mín tíðliga Jógvan bróður ringdi til ónsmorgunin sjeynda januar og for taldi, hvat ið hent var. Jónfríð var á veg niðan á ellisheimi í Auning í nátt arvakt, har hon var fyri ferðsluvanlukku vegna svartakálk. Tað ringasta, ið henda kundi, var hent Tá ið ein fær slík ófrættaboð, tá steðgar alt á. Kenslurnar stirðna í einum skelki. Tað er sum ein pískur, ið slær og sker djúpt í kenslulívið — og einki er at gera. Tað er ófatiligt, meinings- leyst. Tá verður tøgn. Og grátur. Tíggjundi januar 1998 var ein vakur dagur í Thorsager. Stilli, vetrarsól og kalt. Vit vóru til jarðarferð. Okkara elskaða Jónfríð skuldi jarðast. At vit skuldu siga farvæl við hana fyri sein- astu ferð var framvegis ikki til at skilja Tað var vakurt, men kalt - so kalt. Ytri, náttúrunar kuldi var í samljóð við innara sálarliga skjálvtan, stirðnaðu kenslurnar, tilburðin, sum í einum hevði lagt seg sum ísur um kenslulívið hjá okkum øllum. Einki kundi fløva stirdar sálir. Tað var henda øgiliga kenslan av tómleika, meiningsloysi, máttloysi, sorg, sum yvirdoyvdi alt. Har var eingin uggi Og tó kundi fagri dagurin kveikja vøkur minni. Sólstrálurnar, ið kendust veikt fløvandi á kjålkanum, kundu minna á hitan, ið strálaði frá smílinum við glógvandi eygunum — hitan, ið ikki var meira Vit, systkini hjá Jógvani, hava kent Jónfríð alt okkara vaksna lív — heilt frá vit vóru blaðung. Svigarinna okkara var sum ein systir fyri okkum. Vit vóru á mangan hátt hvørjum øðrum lík — til dømis at dåma væl at sita og práta og hugna okkum, ofta við kortspæli, í vikuskiftum til langt út á náttina. Jónfríð var ein stór persónligheit. Fyrst og fremst sum hon tók sær av familjuni. Familjan var hennara eitt og alt — óansæð, hvat ið annars hendi, so helt Jónfríð altíð saman uppá familjuna. Hennara kærleiki var ein stór, savnandi megi. Samanhaldið og tað sosiala lívið í familjuni var nakað heilt fyri seg — sum bæði Jónfríð og Jógvan stóðu aft- anfyri, hvør uppá sín máta. Tá ið so miðdepilin í familjuni knappliga er riv- in burtur — so kenst saknurin so nógv meira pínufullur, men eg veit at tit, Jógvan, Beinta, Pauli, Jákup og svig arbørnini Chris og Hilda, nýta sterka samanhaldið tykkara millum til at troysta hvønn annan og tosa saman un alt, sum farið er fram Jónfríð var eitt menniskja, sum man altíð visti, hvar man hevði. Hon var eitt heilt og heitt menniskja, ein ókúg andi optimistur, djørv, ærlig, opin og ekta í øllum, sum hon gjørdi og segði Hon var nógv avhildin á sínum arbeiðs- plássum sum sjúkrahjálpari, har hon legði so nógv av sær sjálvari í arbeiði — fyrst og fremst í síni umsorgan fyri teimum gomlu, men eisini sum arbeiðs- felagi. og álitiskvinna. Sum álitiskvinna — og nøkur år sum nevndarlimur í sjúkrahjálparafelagnum — hevði hon sínar avgjørdu meiningar og tordi sum í øllum lívsviðurskiftum — at stíga fram og siga sína ærligu meining — og so var tað annars líkamikið hvønn tað var, hon tosaði við. Hon tosaði á sama hátt við høg sum við lág og hon hevði virðing og respekt fyri øllum menn iskjum, sum tey nú einaferð vóru, men hon tordi eisini at vera ósamd við tey. I politiskum spurningum var hon altíð solidarisk við teim minni mentu Ofta undraði eg meg yvir hennara eldhuga og talugávur, tá ið tað snúði Minningarorð um Jónfríð Dahl seg um okkurt sosialt ella politiskt mål sum hon vildi verja. Snúði tað seg um okkurt órættvísi, so vísti hennara sos la medvit og áræði seg í hvassorðaðu og beinraknum meiningum. Við hvert hevði hon lyndi til at lýsa viðursk minni fjøltáttað og meira svart/hvítt men tað var ikk tíð ein veikleik Umframt at vera ein ster heit var hon eisini eitt el iskja. Blíð, hjartalig og t tann sjáldsam: lurta eftir kundi senda tær, hitaði heilt inn í hjarta røturnar Heimid hjå tykkum her i Keyp mannahavn, í Fuglafirði, á Kambsdal og síðst i Thorsager og Følle Strand var altíð opið við miklum gestablidni, hugna, tónleiki og kæti. Serliga á Kambsdali setti heim tykkara dám á bygdalívið og var ein miðdepil fyri samanhaldið bæði hjá vaksnum og børnum. Jónfríð dugdi so væl at skapa hugna bæði handaliga og andaliga og hevði altíð góða tíð til onnur — ikki minst til børnini. Hon var í essinum, tå ið hon hevði børn rundan um seg, og tað hendi ofta, meðan vit enn høvdu smá børn, at hon skeyt upp, at okkum tørvadi at fara ut til okkurt spennandi, sum fór fram í bynum — so slapp hon at vera barnagenta. Stokkarnir vóru al- tid frammi, og tad var ikki småvegis, ið hon gjøgnum árini, umframt til síni egnu børn, bant til børnini hjá systkjum systkinabørnum, svigarindum, svágrum > øorum Lagdir eru stokkar og tagnad er rødd in, sum ljómaði so vakurt á nýggj árinum, tá ið vit seinast vóru saman og sungu fýraraddað fyri okkara gestum Eitt stórt menniskja er rivið burtur frá okkum uppá ein so syndarligan hátt har lívsstrongurin við eitt og uttan ávar ing var kvettur, so ein ikki so mikið sum fekk loyvi til at siga farvæl Eitt gamalt kinesiskt orðatak sigur Tú kanst ikki forða sorganna fuglum í at vera á flogi yvir hevur tínum, men tú kanst forða teimum í at reiðrast í hári tínum. Eg vóni at øll, sum stóðu Jónfríð næst, fyrst og fremst Jógvan, Beinta, Pauli og Jákup, foreldrini Palli og Alica og systkini Delmar, Mortan og Sólfríð at tit kunnu finna ugga í teimum góðu minnunum, tit hava um hana, soleiðis at saknurin og sorgin sum frá líður og verða til ein vakran minnisvarða hugahermi tykkara Elskaða Jónfríð, takk fyri alt Heiðrað veri minnið Magnus