mikudagur 13. mai 1998síða 15

XL Meiningarnar vóru ymiskar um, hvert áskoðarunum dámdu finska rokk, jazz ella heavy-bólkin. Ilt at siga, hvussu tú skuldi flokka tónleikin og kanska var tað eisini tí, øll ikki vistu, hvat tey skuldu halda um hetta. Men XL var so heilt greitt bólkurin, sum fekk mesta aftursvarið frá áhoyrarunum. Og at teir spældu væl, tað kann man so ikki taka frá teimum Heitini á løgunum vóru undarlig: “The Castle of the Visir of Angst” æt eitt lag, og tónleikurin var ikki minni serligur. Til tíðir var ljóðið heilt yvir í klassiskan jazz, men næstu løtuna herjaðu teir á el-gittaran, trummurnar og bassin, og vibrafonisturin forbronglaði ljóðið hjá sær við elektroniskum tólum, so Hatespeech kundi farið heim og lagt seg. Og tað var alt annað enn tilvildar- ligur larmur. Teir fóru framúr góðir á hvør sínum ljóðferi og sinnissjúku soloirnar hjá el-gittaristi- num og vibrafonistinum skræddu salin sundur Tað er ikki hvønndags- kostur hjá føroyingum at hoyra slíkt Forprogrammeraðan elek- troniskan tónleik og ljóð- reingjan við so framkomn- in útgerð. Men sjålvt um lógini vóru so undarlig, so fullu tey øllum í oyruni, so tá vit fóru út, hoyrdust fólk, sum smásungu sermerktu finsku tónarnar Finnar hava enn einaferð Yngd nr. 8 - 13. mai, 1998 prógvað, at tá tað kemur til tónleik - og serliga til jazz, sjålvt um eg ivist í. um man kann kalla hetta fyri jazz - so eru teir á einum stødi ri seg. Tónleikaliga wgflogid er ótrúligt, so sjálvt um hesir komu frá Sibelius Akademinum, so kundu teir sanniliga spæla reyvina úr buksunum á einhverjum nútíðar rokk bólki. Tað minti meg eit sindur um íslendska bólkin "Mezzoforte” ella føroyska "Gleipnir”, sum eisini eru útbúnir tónleikarar ú fínum akademium, sum hava funnið saman um at spæla alternativan jazz. Í øllum trimum førum er talan um sera spennandi tónleik. Men hesir vóru nú nakað heilt serligt. Mark No Limits sum onkur einaferð umsetti til "Mark uttan mørk mátti hesuferð broyta navn til "Mørk uttán Mark Mark var nevniliga ikki við og bólkurin hevæi í staðin fingið Regin Guttesen uppí til hesa framførsluna. Og hann gav ein frískligan íblástur til bólkin Tað frættist frammanunda at Mark No Limits í spæla av ullarinum teir høvdu vant til Finn- landstúrinm í fjør. og tað hoyrdist eisini týði hetta vóru ikki vanligastu i og kendastu løgini hjå bólkinum, sum teir byrjaðu framførsluna við. Teitur bað gllum halda teimum til góðar, at teir ikki høvdu havt so góða tíð til at venja, tí bólkurin heyði verið slitin í longri tíð. Men tey, sum aftan á hesi orð væntaðu eina framførslu, sum ikki sat væl, fóru skeiv, og hetta prógvar enn einaferð dygdina í bólkinum. Stýðið á framførslu og tónleiki man vera eitt tað besta í landinum. Tað einasta, sum hoyrdist til vantandi venjing, var samljóð millum røddirnar Teitun og Maluni, sun kanska ikki altíð var gott. A tf k N ttoniel I { 5 tad haldi eg, teir gjørdu fyr skommum levgarkvø >erilga tey Tvev tog midiuni vóru spennan ÞENNAÐd 5 brutu úr vanliga popste inum hjá bólkinum. Eg haldi tverturímóti at bólk- andan 1 ølium fórum teimum nyggjaru føgunun og tí er tað synd yra, a bólkurin er um at fara sundur. Ein fløga við r ; Få ma rl