mikudagur 13. mai 1998síða 14

Dánial Hoydal ummælir 1 fullsett í stóra salinum, tå stjórin Peter Turtschaninoff ge MTV-vertinnan Tórunn Tey høvdu annars lýst nokk so dúgliga við ungdóms- konsertini, sum skuldi vera sambandi við 15 ára fød- gardagshaldið hjá húsi en K skå taf tey k g 3 Kjø g = Nc SK KT 5 - så K KK N 3 konsertir g r bíðaðu ikk h Ú ør SK Jach frá, af ten æ g yggjasti zur ge Var e1Sink- rst skuldu teir 16 hita upp ) einum blueslagi. Men tað tyktist ikki, sum hetta yrsta lagi fekk nakran sum helst hita í moldina, tí næstu trý løgini blivu spæld sum til etna ljóðr ynd og KKI € Í Lá pall Micha und sótt vør sínari verð og spældu ttar ram Nie um og vendi reyv til åhoyr r. Har var eingin ferð á spælinum og tað kendist sum høvdu leikararnir gloymt. at ein framførsla á palli í nógvan mun eins nógv er sjónleikur sum tónleikur - einaferð gjørdi Niclas enntá bart og fór av pallinum. Eg hoyrdi okkurt “Harraguð!" aftan fyri meg í salinum, og fólk her og har byrjaðu at sníkja seg út- aftur. Man mátti eisini Við- ganga, at hetta var einki serligt at sita og lurta eftir. Rós til Una á trummunum tó: hann tyktist at vera tann einasti, sum koyrdi á og royndi at fáa tað'at svinga. Men so fóru teir at tríva í slagarar! Onkur av áhoyr- arunum vóru farnir at rópa “Stone Grey", og Mold gjørdu púra beint og lurtaðu eftir. Fyrst "Drive Me Over" og síðan “Stone Grey”. sum eftirhondini eru blivin eins og eyðkennis- lógini hjá havnarbólkinum. Nú kom lív í bólkin og av tí sama eisini í áhoyrararnar. Hesi bæði løgini blivu framførd betur enn eg havi hoyrt áður, so man fór Yngd nr. 8 - 13. mai, 1998 knappliga at ivast, um tað var við vilja, at Mold høvdu verið so tamir í byrjanini - kanska vildu teir leggja upp til hetta brakið. Teir vóru sum hamskiftir og drógu nú alt møguligt stuttligt úr ermuni: Eitt kvæði bleiv flættað upp í fúla - og helst tí eisini navnleysa - lagið av "Mullich Mulli”-fløguni; spennandi og væl vand breaks og yvirgongdir stungu seg upp allastaðni; og tå teir høvdu spælt fjøld- ina ordiliga heita, komu teir vid stuttligasta hug- skotinum: Niclas leyp yvir og tedraði fyri eini video- uppvørpu, og knappliga sóu vit spaghetti- western og Clint Eastwood uppi á lør- iftinum aftanfyri moldarnar. Afturvið “The Good, the Bad and the Ugly” spældu og improviseraðu teir fimm, og fjøldin var á gosi. Eitt sindur synd, at teir skuldu lata tað halda á fram so leingi. tí tað tók broddin úr aftur og bleiv eitt sindur keðiligt, men hugskotið hevur alt rós uppiborið! Fólkini vóru væl nøgd, tá tey fóru út í steðg at bíða eftir at XL riggaðu alt til. Yvirhgvur var framførslan væleydnað, sjålvt um byrj- anin var eitt sindur sløk. Eg festi meg serliga við, at Mold heilt greitt hevur fingið eina rutinu og eru nógv meira samanspældir, enn teir hava verið áður. Michael á bassinum er góð- ur nýggjur íblástur hjá bólkinum og hinir tykjast eisini meira búnir sum tón- leikarar. Samstundis tykist tað tó, sum eitt sindur av spæligleðini og spenn- inginum er horvin, síðan Mold bara var ein ungur kjallarbólkur úr Havn, sum spældi ødrvisi tónleik enn øll hint. Tað sum skal til er óivað, at bólkurin vónandi sleppur uttanlands at spæla. Tað kundu teir trongt til. Evnini eru har.