leygardagur 23. mai 1998síða 15

0 — ei Nr. 95 - 23. MAÍ 1998 ribbaldurin tosaði bæði enskt og span- skt ræðið. Kanska eitt domi, um at hugtakið skúli ikki nýtist at kroystast inn um fýra veggir. Men hvussu nóg- var javngamlar ein slíkur drongur metir á ferðini og knýtir lívslong vinarbond við, er tó ein annar spurningur ; kunnuga umhvørvi, vóru teir óteljandi bringubrottu og bulmiklu kaktussarnir. Har vóru milliónir av hesum tindaríka og sermerkta vokstri, og eingin av okkum ivast í, at tann fyrsti filmurin, sum skal í vidoespælaran, tá vit eru heimafturkomnir, verður “The Good, The Bad & The Ugly" við Clint Eastwood. Eina lotu hildu vit okkum vera hovuðsleikararnar í einum tílík- Jólaaftan á vallaraheiminum. Vit síta millum fólk úr ellum heiminum og eta lamb- skjetið, sum vit høvdu gjørt á grill Flóvin hugtók Eitt kvoldið á hesum altjóða býlinum tóku vit Gronu fram, og skjótt varn- aðust fólk úr Argentina, Australiu og Europa okkara sangskatt, og at vit so sanniliga dugdu at syngja "by heart" , sum tey málbóru seg. Tað, ið ikki stóð í Grønu, men heldur kom úr hjørtun- um, vóru nevniliga kvæðaorindi. Vit hildu so, at vit skuldu vísa teimum hvussu hetta vanliga bleiv framfort, og farið varð upp á gólv. At kvoða á syðru hálvkúlu er satt at siga nakað heilt serligt, og Flóvin Bænadiktsson varð ein succes, sum hinir heimsbor- gararnir eisini tosaðu um morgunin eftir. Eitt satt tríkantsdrama, sum tey søgdu, eftir at hava fingið soguna umsetta A mánanum tollaksmessudag Í útnyrðingsargentina eru nógvar heilt smáar indianarabygdir, sum meginpar- turin av býarbúgvunum í Suðuramer- ika aldrin hava hoyrt um, men hetta okið settu vit okkum fyri at vitja. Tað er tó ikki bara sum at siga tað, tí flestu av vegunum, ið binda hesar by gdirnar saman millum tær veldigu, beru víd- dirnar, eru Oasfalteradir, og vidhvørt stúrdu vit fyri bilinum, sum vit hovdu leigað. Men hóast hetta ikki var nakar jeepur, bar til at koma fram, og í 3000 metra hædd koyrdu vit í ógvuliga gróðrargóðum lendi við bæði skógi og dyrkaðum markum Lendið broyttist tó skjótt, tí komnir longur upp, sóu vit ein stóran og tur- ran háslætta, ið næstan var oyðimork Tað, sum var serligt við hesum for- um spaghetti-western, og eyðkennis- lagið hjá Ennio Morricone riggaði per- fekt til lands- og huglagið. Og so mugu vit ikki gloyma Butch Cassidy og The Sundance Kid, sum jú í veru- leikanum vóru júst á hesum leiðum, tá The Wild West var vorðið ov trongt til teirra um aldarskiftið. Jú, hetta var skiftandi náttúra at ferðast í beint undan jólum, og eina lotu kundu vit fyri tað eins væl verið staddir á mánanum. Har var ómeta- liga turt og fjøllini vóru sera merki- liga formað. Hetta var ein av heitastu dogunum á túrinum, men tá vit komu til ta einu bygdina, Molinos, var nógvur vindur Ljóðar kanska svalligt, men tá vindur- in er berur sandur, sum fýkur í hesum turra lendi, er frægast at vera handan skjól av onkrum slagi. Um kvoldið fóru vit tó ein túr út um dyrnar í hes- um oyðna staði. Gjordu eitt legg út um bygdina burtur frá ollum mannagjor- dum ljósi, og settu okkum síðani at njóta tann ómetaliga klára stjórnu himmalin. Ein fantastisk sjón, og allir ynsktu vit hvor í sínum lagi, tá stjørn- uskotini fóru fúkandi eftir tí endaleysa hválvinum Jólaaftan Dagin eftir var so jólaaftan, vit vóru aftur á vallaraheiminum í Salta, og ikki var tað sort logið at halda jól í einari aðrari mentan og undir oðrum umstoðum. Men jólahýrurin var kort- ini til staðar. Hóast hitastigini mundu táttað í tey 30, gingu vælbjálvaðir jólamenn í tjúkkum, reyðum frakkum og býttu góðgæti millum bornini tíðindablaðið os ann "Amfiteatro" kallaðist eitt klettaskap, sum náttúran hevði máað inn í eitt fjall á leiðin Vit fóru inn gjagnum eina gjógv, og knappliga var ein stórur salur mitt inn fjallinum Mass kundi ikki bara sær at klintra upp eftir síðuni Kanska enn eitt dømi um innflutta mentan i Suduramerika, men tær fittu kvinnuligu hjålparvættrarnir i teimum næstan ov stuttu kjólunum vóru fittar Fyrireikingarnar til kvoldið vóru langt síðani byrjaðar, og vertsparid, hann úr Argentina og hon úr Ísrael, stákaðust ófort. Hvort land skuldi borðreiða við sínum serliga rætti. Tað var tó heldur torfort at útvega ræstan fisk og speril í hasum hitanum, so tað nærmasta vit funnu var lambakjøt, meðan tey nor- sku umboðini á heminum komu við fiski. Kvoldið kom, men beint áðrenn vit fóru til borðs, hildu vit kortini eini lítil foroysk jól inni á kamarinum. Sungu ”Føgur er foldin” , satt at siga ein rorandi lota. Borðreitt var fyrst við pinnamati úr Schweiz, ið var eitt slag av forrætti Kom sjálvur at sita undir líðini av einum schweizara, og vit fingu eitt áhugavert prát um heimin og Europa Ikki minst var hann hugtikin av Eitt einsamalt sólsvíðið træ mitt veldugu oyåumarkarfløtunum i Norðurargentina okkara lítla máli, sum vit sogdu okk- um stríðast fyri. Hann segði. at tey í heimlandinum ur:framt franskt. tyskt og ialskt eisini hovdu eitt fjórða mál sum bert 50.000 fólk tosaðu. men hann ivadist í hvussu long tíð var ti unnt Torkil enn einaferð Men tað var kortini eitt heilt annað mål, ið gjørdi, at hesin maðurin nakr- antíð hevði heft seg vid Foroyar. Eg helt annars, at hetta nú var gloymt men enn segði hann, at tey tosaðu um fótbóltssigurin hjá Foroyum á Eystur- ríki á sinni Undir borðhaldinum ringdu foreldri- ni eisini, og hóast, ein samanborið við tað viðhvort strævna fjakkaralívið altíð hevur jóladagar har heima. var tað deiligt at hoyra málið í teimum hesa lotuna. Miðnátt var í Foroyum, so vit hoyrdu eisini via Akraberg til Argentina katólsku messuna úr Havn aftanfyri Vit fingu síðani kjøtið og fiskin á borðið, og omaná varð borðreitt við “cheese-cake" úr Ný Sælandi. Alt hetta smakkaði væl, men tað, ið nokk undraði okkum familjuhugnavandu, men kortini ballgarvaðu foroyingar (hvort til sínar náðir), vóru tær nógvu drekkivorurnar. Vínið var so sanniliga okay, men har var eisini punchur og so ikki at gloyma tann veldiga melón- in, ið var fylt við vodka og sågvipipum Mitt i rokinum var so gåvubyti - øll høvdu keypt til øll - og å midnått var tað, sum nýggjárið var skrúvað eina viku fram, tí tá varð fýrverkari skotið um allan býin. Eitt sindur av einum mentunar bresti" - ikki bara fyri okk- um, men eisini fyn fjakkararnar úr Noregi. Argentina helt so á alla náttina og nokur fóru á diskotek. Hetta tímdu vit bart út sagt ikki jOlanått, so seinni fóru vit við vertinum heim til hansara Faktiskt eitt ordiligt bygdaball, har sjálft mamman var hjåstødd í tí kat- ólskt skrýdda kjallaraholinum, sum nú kortini var innrættað sum dansigólv og skeinkipláss. Í hesum húsunum búðu tvey húski, tað var vanligt í hesum miðalklassabýlinginum. Fitt folk. men ongantið áður hevur kvæðabrotið "Gud man ráða, hvar vit drekka onnur jól“, verið so viðkomandi Myndir: Theodor E. D. Olsen o. o. Teldusnillingur: Svein W. Rasmussen