fríggjadagur 29. mai 1998síða 6

tíðindablaðið pr Nr. 99 — 29. MAI 1998 Hugleidingar um mammu okkara Hugleidingar um mammu okkara Fridriku Lenvig lærarinnu, ið heyði ve Eg eiti Irdi og eri elst a ykkum trimum systkjunum er midlingabarnid, medan litlibeiggi okkara eitur Ronni ein litil familja, saman vid Saman eru vit pápa okkara Tíverri manglar tann eini týdningarmikli limurin í familju okkara og tað er okkara elskaða mamma Fridrika, ið doyði frá okk- fyri trumum árum síðani Vit sakna mammu okkara at tað er metaliga nógv heilt Ogjørligt at siga við fáum orðum á blað her Mamma gjørdist bert 3 ára gomul, hon var sjúk - f stutta tíð, so stutt at ongin kk eiðiliga stund koma um vit mistu hana Mamma var eitt ótrúligt »nniskja á so Mangan hatt somule€1d1s Ma a gav sær a 3 3 2 8 3 fólk, og ikki unst at:furla, IYT síðani at koma við onkrum positiv- um vidmerkingum, og tað er millum annað á henda hátt, vit minnast mammu frå dagligdegnum Mamma var ein glað og skemtingarsom sál, ið ong- antíð tosaði um seg sjálva Hon var altíð smiland: og vinarhig frá kveldið Mamma samlaði als ikki uppá trupulleikar, men var altíð fús at seta sítt egna til morgni at viks, fyri síðani at hjálpa ødrum við åtrokandi upp- gåvum av ymsum slag Mamma var eisini av ti slagnum, ið heldur ikki var bangin fyri at royna nakað nytt av og á Hon var als ikki bangin fyri at átaka sær eina ókenda uppgåvu, og oftast gekk tað skjótt, so visti hon júst, hvussu hon skuldi føra seg fram Um eg skal siga nakað um hendurnar á mammu, sum standa so klárar fyri mær, tá komi eg fyrst at hugsa um allar okkara heimabundnu kjólar mangt annað, nú gráti eg mamma Mamma bant eisini við maskinu og vevaði somu- leiðis, tað mesta heyði hon óivað lært seg sjálv Eg síggi tvær seymi- maskinur standa framman fyri mær, nú eru tær deyðar Hesar minna meg mest um tveir seymimaskinurnar eineggjaðar tvíburðar, sum hava fylgst í llum, bæði da Eg sakni ljóðið frá seymi- maskinunum, sum hava seymað okkum tey fínastu klædini, og hvort ljóð altíð tjá bar boð um at mamma við hús, nú gráti eg aftur mamma Mamma seymaði ikki bara uppá okkum, nei hon seymaði fyri grannar, fam- ilju, vinir og kenningar, og ikki at gloyma fleiri hand- ilsfyritøkur her í Havnini Hetta hevði vid sær, at ókunnufólk oftast vóru inni á gólvinum hjá mammu, við mangum ivasomum hug- skotinum til seymingar, og skilti eg við hvert, at við- komandi ikki helt seg til at seta nálina í eitt ella annað, men mamma tosaði ikki so nógv um tað, hon fór bara í gongd Mamma og pápi komu at kennast longu tá mamma var ein tannáringur, bert 17 ára gomul Mamma og pápi blivu gift 5. juli "90, tað minnist eg sera væl. Brúdleypsdag- urin var ein vakur sóiskins- dagur, øll vóru so glad, ikki minst mamma og pápi, alt sá ljóst út fyri hesi lítlu fam- ilju, og vit fóru til Danmark- ar við Norrønu dagin eftir brúdleypið Eg minnist nógvar søgur, sum mamma hevur sagt mær, eisini um meg sjálva, tá eg var heilt lítil Eg fekk t.d bróstamjólk sera leingi, men so segði mamma, at nú er eingin styrki í mjólkini longur, tí gevast vit nú, so fekk eg ikki fleiri bróstadropar Eg brúkti blæðu og fløsku, sum onnur børn, men summarið tá eg fylti 2 ár, vóru vit mamma og pápi í Svøriki í summar- tri Hetta var ein sera góður eismi tatu túrur, hvat mamma og páp! hava sagt. Tað summarið le bæði tátu, læðu og fløsku og stolt var eg sjálvandi og mamma og pápi gleddust saman við mær, tí teirra lítli eygna- steinur var blivin so stór sði eg av, eð Mamma hevur eisini sagt mær, at eg lá leingi úti í barnavogninum og svav Tað endaði við at eg var blivin so stór, at eg koppaði vogninum, men tað hendi mær einki. Góða mamma eg sakni teg. Hvar blivu øll av, sum mamma kendi so væl, vinir, grannar, arbeidsfelagir og nógv nógv onnur. Eg spyrji meg, um tey eisini eru deyð, eg havi ikki hoyrt tað, eg havi pápa, men tað heldur hann ikki, tey vaksnu vita jú vanliga Eg minnist øll fólkini, ið komu inn til okkara meðan mamma stóð undir beru. Ja, tað var sum sild í tunnu, men í dag er steindeytt um dyr okkara. Eg kann eisini minnast, at onkur segði við pápa aft- aná jarðarferðina, meðan eg hoyrdi, at viðkomandi hevði ikki sæð stórt fleiri fólk til eina jarðarferð, enn fylgið aftaná mammu. Ég rokni við, tú hoyrir meg gráta nú mamma, hevði tú bara verið her og troysta meg í tínum mjúka favni Mamma heilsaði altíð uppá fólk, tá vit gingu túr, líkamikið um hon kendi tey væl ella minni væl. Hon var sera áhugað í familju, so hon visti altíð hverji tey ymisku fólkini vóru Mamma hevði oftast els- ini ein langan hala av øðrum børnum aftaná sær, tá vit gingu túr. Hesi børnini tók hon sær av, eins og tey kundu verið hennara egnu Tað er legið í dag, tá pápi gongur í býnum við okkum, tí nú er tað so gott sum eing- in av teimum fólkunum, sum mamma kendi so væl, ið torir at heilsa uppá okk- um longur og als ikki at steðga á til eitt lítið prát Hesi mongu fólkini ganga beint framvið okkum, eg kenni tey jú, kanska skifta tey gongubreyt, hyggja til viks, ja onkur hevði óivað hugsað sær eitt djúpt hol at kropið niður í, sum tað sær út. Eru fólk so løgin, ella eru tey bangin fyri at síggja deyðan í eyguni. Mamma hevði verið ógvuliga hørm, um hon hevði vitað um alt hetta. Fólk nýtast ikki at vera bangin fyri at tosa við okk- um um okkara elskaðu mammu, sum vit sakna og leingjast so ómetaliga nógv eftir, tí eg eri heilt sannførd um, at mamma framvegis fylgir við okkum børnum i øllum vit havast at, annars hevði tað ikki verið mamma okkara Eg havi tíverri ikki tað stóra álitið á øllum vaksnum fólkum longur, sum eg hevði, áðrenn vit mistu okk- ara høgt elskaðu mammu. Hvat skal man nýta vinir og familju og fleiri til, tá hesi sýnast ikki at hjálpa tá ein er langt niðri, í størstu neyð, orsakað av missi, rið 41 ár 16. apríl stórari sorg og sakni. Kann nakað vera verri enn at missa mammu sína, hjá so smáum børnum, sum nú í okkara ført, og aftaná venda næstan øll ryggin til, tí vit børn síggja >normal< út, men tað er eingin, ið hugsar um tey stóru blød- andi sár sum bæði vit ben og pápi okkara hava innan borða, eftir missin av ti elskaðu mammu, ið eg ong- antíð gloymi Hvat hendir við fólkum, sum taka slíkan avstand frá teimum, ið hava havt deyð- an á vitjan, sum í okkara føri, tí eg eri heilt sannførd um, at mamma hevði verið tann fyrsta til at ofra hjálp Hinvegin taki eg stórliga synd í hesum fólkum, tí vit blíva øll fyrr ella seinni, eina ella fleiri ferðir suliaði skák mát við óhugna í sam- band við deyðan Vit eru nú blivin trý ár eldri, síðani vit mistu teg góða mamma. Tú hevði ver- ið glað, um tú sást hvussu nógv vit eru vaksin Ronni var jú bert tvey ár, tá vit mistu teg. Hann tosar nógv um teg, og tað frødir okkum at hoyra hann siga »elskada mamma Fridrika«, men eg havi ilt vid at trúgva, at hann minnist alt tað vakra við tær, men tá hann sær myndirnar av tær og okkum, er eingin 1V! Lóa var bert 5 ár tá vit mistu mammu. Hon er nú farin í skúla og líkist júst tær mamma, glað, vinarlig, stuttlig og sera uppfinnsom Heitir tankar fara til tykk- um, omma og abbr úti á Frælsinum, at tit skuldu fáa so stóra sorg at dragast við nú tit ikki eru heilt ung longur Malan gumma tú ert held ur ikki gloymd, vit hava alt- íð havt tey so kæra, men tú hevur heldur ikki havt tað lættast tey seinastu árini Og tykkum fáu, ið vita hvør tit eru, men eingin nevndur, sum hava rætt eina hond, tá biði hevur verið um tað, takka vit hjartaliga. Somuleiðis ein stór tékk til arbeiðsplássið hjá pápa fyri vinarlag teirra At enda vil eg takka tær elskaða mamma fyri, at tað blivu júst tú og pápi, ið gjørdust foreldur okkara Vit elska og sakna teg góða mamma, men hugsa og tosa um teg hvønn dag Dóttir tín Irdi | Hoyvíkar Skúla Her er mamma í fóstulávintshýri, árið er 1992, saman við børnum úr Hvítanes Skúla, hvar hon undirvisti í | fleiri ár Mamma hevur eisini verið lærarinna í Kald- | baks Skúla, men tað seinastu tíðina starvaðist hon við | Hetta brævið lá eftir mammu. Hon náddi tíverri ikki at senda tykkum tað, men her fái eg prentað til tykkum øll. Til børnini í 2. b í Hoyvíkar skúla, skúlaárið 1994/95. Eg havi leingi ætlað at lata tykkum frætta frá mær. Orsøkin til at eg ikki eri í skúlanum, er tann at eg havi fingið eina ringa sjúku. Hetta hevur við sær at eg má til Danmarkar nakrar dagar hvønn mánað, at fáa viðgerð, ið møguliga kann hjálpa uppá sjúku mína. Tá eg eri heima aftur, má eg styrkja meg til næsta túrin til Danmarkar. Eg hugsi ofta um tykkum, og vildi ynskt at eg kundi verið í skúlanum. Ég veit at tit eru sera røsk, so tit mugu royna at vera fitt og gera tað, ið tit verða biðin um. Tit eru vælkomin at senda mær eitt bræv, tit kunnu biðja Arnbjørn ella Høgna hjálpa tykkum. Kærastu heilsanir Fridrika