leygardagur 6. juni 1998síða 12
‹ fyrra síða allar 28 síður næsta síða ›
Hendan síðan hevði ongan tekst í PDF-skjalinum. Teksturin niðanfyri er lisin maskinelt (OCR) og kann hava villur.
Tekstur á síðuni
Nr. 104 — 6. JUNI 1998
Hvi er jørdin rund?
Seinast i novemburmánaði í fjør fóru teir fimm vinmenninir Svein W. Rasmussen, Mass Hoydal, Magnus Samuelsen,
Theodor E. D. Olsen og Dánial Hoydal at fjakka í Suðuramerika og í Karibisku oyggjunum. Í seinasta parti settu teir
seg inn í politisku viðurskiftini í Bolivia, sum teir júst vóru komnir til
Suðuramerika var nú rættiliga komið
í blóðið á okkum. Vit fóru at læra
okkum málið og seta okkum inn í
sidirnar. Neyvan var nakað land so
ekta og tískil gott at læra hetta í sum
fátækralandið Bolivia. Men lærdó-
murin
ar ofta hardur og ringur at
gloypa fyri okkum føroyingar, sum
ikki vóru vanir við eina sovorðna
armóð.
Til Sucre
lan sjålvt er eisini upp-
kallað eftir honum. Millum
Delgadillo
1CT møttu vit gin
Vit høvdu veri)
n greiddi okkum
tisku gongdina
lagdur å
vid
vit møttu
g á gøtuni í
hesum ti mest indianska av
londunum i Suduramerika
Hann hevði verið vanur
við at fáa alt latið upp í
hendurnar, sum eitt rætti-
ligt spilt rikmansbarn við
vissuni um eina framtid i
marglæti uttan at skula
lyfta hond frá síðu. Tað
varð broytt eftir einum
degi, og hann greiddi frá,
hvussu minnist, at
pápin tók seg til sín og
segði vid seg: “Frá hest
hvønn
hann
i indianaramarknaði í Uitlari bygd tætt við
Heitar keldur vóru allastaðni í hålendinum, og tað var lekkurt at smoyggja seg niduri
stund mugu vit stríðast."
Eftir hetta varð hann send-
ur til Europa at lesa til
lækna
Umsteðurnar í landinum
hevdu rikið hann aftur til
Bolivia. Hann varð noyd-
dur at koma aftur at taka
sær av foreldrunum, 18
vóru vorðin gomul og sjúk
í heimlandinum, sum ikki
veitti gomlum sjúkrargkt
ella nakran figgjarligan
styrk og so varð hann
verandi. Tað var týðiligt, at
hann hoyrdi ikki til her;
vælútbúgvin og mentaður
maður við stórari klass-
iskari vitan.
Lukkutíð fyri meg tó, at
Sucre og keypt okkum handvirkað klæði úr lamaull
hann var har, tí var hann
ikki, so hevði eg verið
noyddur at geva meg undir
hondina hjá onkrum lokal-
um lækna, sum sambært
heilsuverksteðinum her í
landinum kundi verið alt
frá Dr. Jekyll til Mr. Hyde!
Undir viðgerðini teir fimm
dagarnar á klinikkin var
hann um meg dag og nátt
Tað var týðiligt, at hann
neyt samveruna við ein
europeara. Vit tosaðu um
europeisku londini og
mentan teirra, um klassisk-
an tónleik, ja, um alt meg-
uligt, men fyri tað mesta
var tað eg, sum lurtaði,
meðan hann slepti ellum,
sum hann hevði brent eftir
at sloppið at tosa um
leingi..
“ Alt er broytt..."
“Mentanarlig elitan, sum
plagdi at vera áðrenn koll-
veltingina, hvarv og kom
ongantíð aftur, fortaldi
hann mær. Í dag hava tey
"riku” onki saman longur
Privatiseringarnar hava
fert til nógvar nýggjar rík-
menn, sum hava vunnið
sær pengar við onkrum
smartum ílegum, men hett-
a eru menn uttan útbúgv-
ing ella klassiskum ment-
anaráhuga, sum tað plagdi
at vera fyrr
Eg síggi to ljóst upp á
framtíðina. Vit eru um at
byggja eitt nýtt ættarlið av
útbúnum fólki upp. Tað er
so avgjørt tað, ið hevur
vantað ell hesi árini.
Orsekin til, at Argentina
streyk avstað framum hini
londini í Suðuramerika,
var, at teir faktiskt influttu
vitan við at loyva innflyt-
arum úr Europa inn í land-
ið eftir kríggið. Og teir
hava hildið fram við tí til í
dag. Tað eru í veruleikan-
um tey, sum bóru landið
fram. Í dag eru fólkini so
blandað og steðið á út-
búgvingum so gott, at tað
sæst ikki munur á uppruna-
fólki og eftirkomarum av
europearum. Eina sovorð-
na innspræning kundu vit
brúkt her í Bolivia"
Stættir
Tað var rættiliga spennan-
di at síggja munirnar mill-
um tær ymsu stættirnar,
sum faktiskt funnust í Bo-
livia. Læknin umbodadi
eina; restina av ti gomlu
sponsku yvirstættini, sum
eftir kollveltingina mátti
venja seg við nýggju um-
stødurnar.
Vit búðu hjá Martu, einari
konu sum pápi mín hevði
sent okkum til. Hon hevði
verið arbeiðsgenta hjá abb-
a mínum, tá hann virkaði
sum verksmiðjustjóri fyri
FAO i Ecuador í 50'unum
Hon var alt annað enn rík
Hevði bara ein pinkulitlan
handil, har hon seldi tað
mest neyðturviliga til
grannalagið. Við honum
skuldi hon figgja sitt egna
livsuppihald og samstund-
is reka ein skúla fyri fåtæk-
rabørnum í småbygdunum
rundanum Sucre. Tað var
ikki nakar statsgóðkendur