týsdagur 16. juni 1998síða 6

6 tíðindablaðið SOS Nr. 110 — 16. JUN; 1998 Páparnir verða skúgvaðir til viks — Vidurskiftini hjá pápunum í Føroyum eru so vánalig, at tað hevdi verið passandi hjá Amnesty International at tik- id sær av. Tey arbeida til dagliga vid politiskum fangum i øðrum londum, men gera einki vid at hjálpa påpunum, sum dagliga verða kúgaðir og sálarliga kroystir, sigur Ólavur í Beiti, rithovundur SVEINUR TRÓNDARSON Nú eru tað heldur ikki tey sum arbeiða við lógunum, sum skulu broyta tær, men politikararnir, sum to tykjast hava sera ilt við at fáa gjørt nakað við, at tað verður gjørdur mismunur á foreldr unum Ein s kilnaður hevur, 6- HIV, af ég tapararnir. Børnini eru lapararnir men standa eisini um teir heilt stóru tap- papar um terr nett ararnir Missa dagligur £ samver- una vid børnini - gamani, soleiðis er ein skilnaður men vandin fyri at missa sambandið við børnini lúrur altíð, tí mamman stórt sæð kann gera sum hon vil, hó- ast tær ikki altíð gera tað Hon hevur allan rættin á sínari síðu Olavur í Beiti, rithøvund- ur hevur fleiri ferdir ådur gjørt vart vid sina åskodan å hesum øki, og hann undr- ast å hesa gongd — Hvi eingin virðing er fyri einum pápa, tá hann er farin út úr myndini, úr tí Ólavur í Beiti, rithøvundur, heldur at fasta sambandinum við konu og børn, út úr kjarn- anum hjá samgonguni, er ilt at siga, men eg hav: ein ill- gruna um, at vanliga upp- fatanin av pápanum, er, at hann livir eitt sera flåkrut £ ikki førur fyri at hava nakað samband við sítt barn ella síni børn Tú skalt minnast til, at tá ein påpi, sum er vanur við samveruna, verður tveittur út í einligu tilveruna soleiðis eftir fáum tímum ella døgum, broytist hansara gerandisdagur so kolosalt, at tað er ræðuligt at fara igjøgnum. Pápin veit rætt og slætt ikki, hvat hann skal gera langu tímarnar eftir ar- beidstid, og tað eru nógvir sum fella í drukk, júst av hesi orsøk. Har kemur eitt stórt tómrúm, sum skal fyll- ast og tað er so lætt, tá tú ert veikur Hetta er ein trupulleiki, sum kann koma pápunum aftur um brekku. Tað verður meir enn so brúkt í móti honum — Í fyllskapi royna fleiri at koma í samband við børnini og konuna, og hetta verður alt brúkt móti hon- um aftur seinni, og konan gottar sær av tí, og sigur: Hygg, hatta var tað sum eg var gift við, skilja tit meg ikki nú! Hetta er ein eyðmýking sum pápin skal igjøgnum, tí hann misti virðið í sam- band við skilnaðin, tá grundarlagið fór undan hon- um liv, og er ti ae ov lítið verður gjørt fyri at bóta um korini hjá — Mammurnar kunnu hin- vegin liva og látast næstan sum teimum lystir og tað ger bara umstødurnar hjá pápunum uppaftur verri Olavur í Beiti er greiður yvir, at dómi frammanfyri er sera fýrkantað, men í stórum trekkum er hetta myndin. Pápin verður tann stóri = taparin, bukarin, drankarin, svíkurin, ja, tað eru so nógvar lýsingar av honum. Og hann stendur púra einsamallur, tí lógar- verkið hevur forfjónað hann, sigur hann Aðrastaðni hava tey inn- ført felags foreldramyndug- leika millum mammuna og påpan. I slikum førum stendur påpin munandi sterkari, tf hann hevur eisini eitt orå at skula sagt Hetta er mennandi fyri påpan, ti hann stendur ikki vid kensluni, at hann er burturbeindur, og hann veit, at hann skal takast vid i av- gerdir vidvikjandi barnin- um — Tað sleppur ein forfjón- aður pápi ikki. Hann skal stríðast fyri lívinum fyri at vinna sær nakrar tímar sam- an við barninum, vísir Ol- avur á. — Og tá tú verður útspilt- ur, forfjónaður, hataður, neydtikin, úrlatin, ja tå er eingin virðing nakrastaðni, heldur ikki í tær sjålvum, líkamikið hvussu stødan so verður. Tú ert ikki pápi, men ein rukka sum øll kunnu fara við, sum teimum lystir Sjálvt ein vaskikona á ein- »fråskildum påpum« í Føroyum. Teir verða skúgvaðir til viks, sigur hann Bórnini eru teir stóru tapararnir tá foreldur ikki kunnu semjast, men páparnir fáa onga hjálp frá samfelagnum, heldur Olavur i Beiti, rithøvundur um Barnaheimi kann nokta tær at síggja títt barn! Og ein ung genta á barnagarði, fortelur tær, nær tú kanst koma eftir tínum barni! — Er tað tá løgid at ein pápi, sym hevur verið við í skapanini av hesum gud- givna skapningi, og við í uppalingini av hesum eink- arbarni, er tað tá nakað løg- ið, at ein slíkur pápi sum fær ein slíkan frammaná aft- ur og aftur, onkuntíð ger vart við seg?, spyr hann Uppgáva fyri Amnesty Olavur í Beiti heldur at um- støðurnar hjá pápunum i hesum landi eru so vánalig- ar, at tað er ein uppgáva fyri Amnesty International at hjálpa teimum. — Tey erbeida við polit- iskum fangum, sum sita aft- an fyri rímar, í ødrum lond- um, men gera einki við »politisku fangarnar« í okk- ara egna landi - påparnar. Teir verða kúgaðir og kroystir sålarliga hvønn dag. Og teir eru ikki so fåir heldur, tiverri. Kanska fleiri hundrað — Eg vóni at henda deild fer at gera nakað við at vísa útheiminum, hvussu kensl- uliga bardu pápafangarnir hava tað í Føroyum, tá kanska onkur vaknar við kaldan dreym. — Lat meg geva tær eitt dømi, hvussu Ofantaligt tað kann verða. Í fleiri ár havi eg havt dóttir mína frá fríggjadegi til månadag fyrrapart, og hetta var eisini alt í lagi nú hon kom á Barn- aheimið, á Nýggjustovu. | samráð við leiðaran, fekk eg hana at skilja, at dóttirin hevur gingið á barnamøti her vesturi sunnudag við sínum vinkonum, og hetta hevur henni dámað so av- bera væl. Jú, leiðarin skilti væl støduna, og eisini út frå ti, at henda skipan hevði verið nú í fleiri ár, sigur Olavur í Beiti Hann viðurkennir, at tað í resolutiónini frá Ríkisum- boðnum stendur, at hann skal hava dóttrina frá fríggj- SE adegi til sunnudag, men at hetta ongantíð hevur verið fylgt út í æsir. Hann og mamman hava verið samd um, at dótturin er komin aftur mánamorgun og tað hevur gingið so sera væl. — Og tú mást eisini hugsa um, at dóttirin hevur elskað at verið her sunnudagar saman við mær og sínum vinkonum. Tað hóskar held- ur ikki so væl við ferdasam- bandinum, tí eg má fara við henni klokkan 14.00 úr Sør- vági og sleppi vestur aftur lokkan 17.30, og barna- metið er klokkan 14.30, sig- ur hann. — Nú er dóttirin so farin í nýggja stovu, og nú ein dag- in eftir tað fái eg eitt skriv frá damu sum er primer kontaktfólk, at dóttirin skal koma aftur sunnukvøld klokkan 20.00, so hon veit nær eg komi og nær hon skal aftur. Skrivið er soljóðandi >Eg vil hervið kunna teg um viðurskiftini = viðvíkjandi dóttir tínari, ið nú býr á Miðstovu og harvið hevur fingið nýggj kontaktfólk.. Tað er ein av okkum, ið tú kemur at samskifta við meðan dóttirin er her á Barnaheiminum Eitt, ið hevur stóran týdn- ing fyri at uppihaldið hjá dóttrini skal vera gott og trygt, er at gerandisdagurin kann vera so forútsigiligur, sum tað nú einafer letur seg gera. Hervið meini eg eisini, at hon veit nær hon skal heim til pápan um vikuskift- ini, og nær hon skal aftur á Barnaheimið Utfrå teimum upplýsing- um, ið eg havi fingið er av- talan, at tú avheintar dótr- ina í barnagarðinum annan hvønn fríggjadag, og kemur aftur her á Miðstovu við henni sunnukveld kl. 20.00 Blíðar heilsanir, við vón um eitt gott samstarv.< Tann øvugta verð Olavur í Beiti heldur tað vera sera løgiå, at ein stovn ur soleiðis fer inn og bland- (Tilvildarliga vald mynd) ar seg í eina innarbeidda avtalu millum mammu og pápa. Hann heldur ikki, at stovnurin tekur hædd fyri at dóttir hansara hevur tilknýti til Sørvågs og vinkonurnar har, men at tey heldur hugsa um stovnin sjálvan fyrst — Eg má siga, at tað er ein stórur spurningur um ikki rættari hevði verið, at dóttir mín var primer hjá hesi kvinnu, sum kemur við slíkum svassi, tá dóttirin seinastu trý árini hevur ferð- ast aftur og fram vestur til mín fríggjadag og farin suð- ur aftur mánadag, uttan nakrar sum helst trupulleik- ar, sigur hann. — Men hetta skal ein pápi, eitt vaksið fólk, fara ígjógn- um í hesum landi, og so- leiðis verður hann knúsk- aður og viðfarin, ja nærum mettur at vera býttur Fleiri demi um mismun — Hetta er, sum longu víst á, ikki nakað eindømi, men dagligur kostur hjá forfjón- aða pápanum, sigur Olavur í Beiti. — Dømini eru so mong Eg veit um ein einligan påpa vid einum barni, sum stríddist í fimm ár fyri at fáa peningaliga hjálp, men hann fekk ongantíð nakað Mamman fekk barnapeng- ar, tó at hon ikki hevði barn- ið — Eitt annað dómi er um ein annan pápa, sum í rættinum fekk tvey av børn- unum, mamman hevði hini bæði, mátti gjalda barna- pengar til mammuna, men hon skuldi einki gjalda til pápan, tó at hon arbeiddi og hevði ikki verri umstødur enn pápin. Og dømini eru so mong og ræðandi, at tú øtast, og fólk, sum liva í kjarnanum í samfelagnum, sum hoyra slíkar søgur, trúgva teimum ikki, at tær veruliga eru sannar, men Gud hjálpi tú mær, tær eru sannar!, sígur Olavur i Beiti, rithøvundur at enda