leygardagur 18. juli 1998síða 19

Nr. 134 — 18. JULI 1998 Eitt lítið hús, ella skúrur, er komin at standa á Stakkinum var fyri fyrstu ferð á Stakk- inum, og eg fari aldrin at gloyma tað aftur. Sodavatn og Twix Á Stakkinum er bygt eitt lítið hús, har sodavatn og Twix var at fáa. Alt stó til reiðar á borðinum. Akkurát sum „ordligt“. Eg, og ein sum eitur Heri, fóru at hyggja eitt sindur eftir fugli. Hann var rættiliga áhugað- ur, so vit fóru at vita, um vit funnu nakran serligan fugl. Ikki skuldi lang tíð ganga, fyrr enn vit sóu súlu sveima niðri við sjógvin. Hvat hon gjørdi á hesum leiðum er ringt at vita. Allar- helst hevur hon fiskað eitt sindur. Eitt so vakurt stað kann súlan nokk heldur ikki halda seg frá. Fýra súlur blivu tað til, og vit samdust um, at hon helst var konga- súla, ella hvussu hon nú varð kallað. Tað var so tann sum ikki hevði nakað svart á bakinum. Á Stakkinum er eisini seyður. Men hann var byrgdur innanfyri hegn, á tí einu helvtini, soleiðis at vit ikki órógvaðu hvgnn annan. Seyðurin er sjálvsagt or- søkin til, at nakað san.band er við Stakkin. Síðani 1937 hava tjórnuvíkingar næstan óavbrotið haft línu yvirum til Stakkin, og onkur kassi hevur eisini verið fyrr, men hesin kassin, sum vit komu yvirum í, er komin í ár. Adrenn línan kom, klatraðu teir upp eftir kongum, ella brúktu onkunsvegna bát og línu, fyri at fáa samband við Stakkin. Ahugin fyri at fáa seyð út á Stakkin hevur altíð verið góður, tí kjøtid frå Stakkinum er tiltíkið gott, sum mong helst vita. Høvdu teir gomlu seyðamennirnir vita, hvgrji fólk, nú komu út á Stakkin. Mjørki kom Men heim aftur skuldu vit. Tað seyg ikki líka nógv í búkinum, tá ið vit komu yvirum aftur, men nú vóru eisini næstan fýra tímar síð- ani at vit fóru avstað, og hugurin byrjaði so spakuligt at vera fyri, at koma aftur Aftaná gongutúrin var skerpikjøt, rullipylsa og annað gott borðreitt í bygdahúsinum til bygdina. Eitt sindur skjótari gekk nú eis! i at koma heim, tó eitt sindur av mjørka var komið. Tær reyðu húgvurnar sum ferðaleiðararnir høvdu tikið á høvdid, komu nú væl við, tí av og á kundi tað vera ringt at vita, hvar vit gingu. Men túrurin heim gekk upp- á stás og øll komu heim í gllum góðum. Tá ið vit komu oman til bygdahúsi var matur settur á borðið. Skerpikjøt og rullupylsu var nokk av, og betur kundi tað íkki smakka, eftir ein so langan gongutúr. Tað sýndist, sum um ongin endi var á svongdini hjá okkum. Eisini varð sungin ein sangur fyri 19 Sigrun ella Sigrid? Hon var so fitt at taka myndina av okkum omanfyri yngsta barninum sum hevur verið á Stakkinum. Drong- urin var einans 5 mánaðar! Ongan túr í suðurlond Eitt satt ævintýr var nú komið at enda. Fyri tey sum regluliga eru á Stakkinum er tað helst onki ævintýr, men fyri meg kann eg ikki siga nakað annað. Hetta var ein túrur sum ikki kann sammetast við nakran túr í suðurlond. Túrurin var ein løta i føroyskari náttúru, ein tårur sum lat meg vita, hvussu ómetaliga vakurt tað kann vera heima á okkara egnu klettum, og hvussu nógv hetta land hevur at bjóða uppá. Fyrstu ferð tjórnuvíkingar Vakurt var at lýta á Tjórnuvíkar bygd uppi á fjallinum gjørdu henda túrin við ferðafólki var í fjør, men enn gera tey ikki fleri túrar enn eitt vist, tí tað ber ikki altíð til hjá teimum at gera túrin, tí so nógv fólk skulu til fyri at fyrireika og ganga sjálvan túrin. Men ætlanin er at gera ein ella tveir túrar afturat í ár. Tann verður 26. juli næst