leygardagur 18. juli 1998síða 18

18 tíðindablaðið SEsSlalufin Nr. 134 — 18. JULI 1998 Blaka bungy-jumping å øin og gev mær Stakkin! n sum glidur frå Sunnudagin 12. Juli, vard Sosialurin og vitjadi Stakkin. Spennandi var at seta seg í tann lítla kassa fastlandinum yvirum á Stakkin. Háb MARTIN N. SIMONSEN Til tey, sum ikki kenna Stakkin, so liggur hann um- leið hålvan-annan tíma til gongu, úr Tjernuvík. Gongutúrurin fer frá 0, upp á yvir 400 metrar, eina løtu beint, og síðani oman til stakkin. Stakkurin liggur umleið 70 metrar burtur frå landinum, og skýtur eimi 130 metrar upp úr havinum Fyri at koma yvir á stakkin, verður ein litil kassi nyttur, | láss fyri tver- y i Upp ímóti 150 fólkum í gongd við at greiða frá mannagongdini, og lagið var gott á øllum. Veðrið var sera gott, eitt sindur yvirskyggjað, men sera heitt, stilt, og gott at ganga. Upp ímóti 150 fólkum høvdu teknad seg til túrin, so avgjørt var at fara eitt sindur hver sær. Tey sum gingu skjótt, fóru fyrst, og tey sum ikki vild- u ganga so skjótt, fóru eitt sindur seinni. Eitt frálíkt hugskot, tí so kundi alt jú ganga uppá skift, tá ið komið varð til tann lítlan kassan við hólmin Sera vakurt útsýni Tað var so heitt at ganga nidan, at um ikki smædni var til, so vildi tey flestu igið uttan nakað á kroppinum. Eitt r bratt var tað eisini g øll vóru ikki líka skjót Jan, men tað bilti onki, g við tí ótrúliga vakra útsyninum av Eiðisvatni, g Kellingini, og kring 1 ørnuvikar bygd, so var hugurin kanska i so oftani til at seta seg niður. Havið rr grønt, og sandurin røre, Kassin , sum ferð yvirum til Stakkin sá eitt sindur skroypilug sum gongur niðan til tað lítlu strondina við bygdina, ærsligt og vakurt var at lýta á. fekk alt at sýnast, sum um suðurlands strendur høvdu Til tíðir var túrurin ikki heilt so lættur at ganga (Myndirnar eiga Rúni og Hans) flutt norður til Føroyar. Var tað ikki fyri prátið, ta frísku luftina, vakra fjallalendið og låtandi fuglin, so sat eg í Grikkalandi og eygleiddi okkurt lítið paradis, í einum av teimum mongu ferða- blødunum… Eitt gott petti var tó at ganga enn Stakkurin kemur til sjóndar Góð trý korter vóru liðin, áðrenn vit komu upp á topp- jørdist bara vak- 1 Við Sjeynd- ond. í bakandi man i TS + k k N I k ru igu DYT) lara yvirum, og ein tórni. Allastaðmi var bratt, mer sum tiðin gekk $0, Var tað meira ein vani at standa á brøttum, enn á slettum. Ímeðan vit bíðaðu eftir okk- ara tørni, hugdu vit eftir fugli. Ikki vóru tey mongu sløgini at síggja. Lundi og ur út, men eingin trupulleiki var at koma yvirum havhestur vóru stórt sæð einastu fuglarnir So at koma yvirum Brádliga hekk kassin har. Ferðaleiðararnir, sum vóru komnir yvirum á Stakkin, hildu fast í eini línu, og drógu so kassan, við at renna oman eftir Stakk- inum, soleiðis at tað skuldi ganga so skjótt sum gjørligt. Tað høvdu teir gjørt i rætt- il langa tíð. Skuldu teir ikk skj( tt stedga eina løtu? Maðurin, sum stýrdi kass- anum á fastlandinum, helt fast í reipinum, ímeðan vit Q KK du vil Spak í VVIFUT eði iitar g framman var steyrri klettur, og sjógvurin sýr ymetaligani langt niðri Vakrari blívur tað ikki! Ein løta fyri lívið 26 sekund aftaná, fóru vit úr kassanum. Eitt sindur longur tíð, enn eitt bungy- jump tekur, men hvørt se- kund var ein uppliving. Ég a