fríggjadagur 7. august 1998síða 12

12 tíðindablaðið Sid Nr. 146 — 7. AUGUST 1998 Ummæli Hans Tórgarð leitaði inn í sál listamansins: Fann Gogh við løttum og brúsandi penslastroku Mikukvøldid framførdi Hans Tórgarð einmansleikin Livstrå. Ein leikur um listamannin Vincent van Gogh og liv og lagnu hansara. Hans Tórgarð fekk Gamla Meiaríið at minka. Stóri salurin hvarv, og eftir var bert hugaheimurin hjá van Gogh. Hann leitaði og eg haldi hann fann Gogh Einmansleikur; Lívstrá Leikari, høvundur; Hans Tórgarð Leikstjórn; Katarina Nolsee DAGFINN OLSEN pápi Hans týðarin, nsett leikin Tað var sannur dámur stund. 14 Vi mnu Innar Meiaríið, sat i framantyri sjålvsmynd um, at tnar i mansins Vincent ella Hans Innkomin ivadist ein. Var tað Vincent Van Gogh, ið nar sat Við sínum heldur bleika dæmt, følna eygna- g reyðliga hárinum og num, kundi ein lætt- liga farið skeivur av Hans og Vincent, visti ein ikki betur Har sat hann, Vincent van Gogh, og teknaði eina sjålvsmynd, meðan fólk leitaði sær sess, sum fuglur á rók. Eini 8 - 10 rødir av stólum, fremsta rað lægst, aftasta hægst Fólk setti seg til rættis og spenningurin, forvitnið, var longu vakt Og Hans rúnarbant frá fyrstu stund. Sera skiftandi brá skeg Týðing: Axel Tórgarð Fyrisiting: Gríma, Elsa J. Hegenni Ljós: Niels Nielsen, MáF hugløg, stemmningar, rørsl ur, sinnisrørslur, persónar Hann førdi fjøldina djúpt inn í heim listamålarans Margarinfabrikkin g ist henda klokkut alheimur fyri seg. Ein n Mir Ár Ingur, mála rcl rørsium stødgum ella pausum Eru øll svøk? Tá Hans tíðliga í leikinum tók ovurstóra spegilin, setti hann frammanfyri fjøldina so vit sóu okkum sjál Axel Tórgarð á fremstu rød Vincent van Gogh staðni alla- bæði við síðuna av tá var tað, 3 sum misti ein síðsta takið i fastari grund Hasin maðurin er svakur, hasin er hetta og hasin er hetta, kunngjørdi og peikaði van Gogh, so tú visti ikki, hvat tú reiðiliga skuldi halda, hvussu tú skuldi rea- gera elle vera. Ti hver er normal? Var van Gogh svakari enn onnur, bert tí hann skar ann- að oyra av sær? Tad finnast fólk, sum n ra ella minni við vilja bróta sær armar og bein og eisini svek?, spyr van Gogh í letkinum Kanska aktuelt, nú før- ar i hópatal um ólar søkuna hava stoytt seg ut einum palli í 30 metra hædd, við gummibandi um kroppin Fleiri leiklutir Hans kemur sera væl frá at spæla fleiri leiklutir. Hetta er serstakt upplivilsi, tí á ein løgnan hátt, um tað kann sigast so, megnar hann at bergtaka okkum so, at vit liva okkum inn í leikin Honum nýtist ikki at gera so ggiliga nógv burturúr utt- aru umstødunum. Askoðar- in er likasum beinanvegin við, tå van Gogh í síni svåru neyð, sínum einsemi, sam- rødur vid beiggan, påpan ella læknan Og ein er ongantíð í iva, nær van Gogh sjålvur talar og nær hann í djúpa einsemi sinum imy ndar sær at vera beiggin ella påpin ella lækn- in Påpin, ið skeldar. Beigg- in, ið vil honum tað besta Læknin, tann hástóri. Hetta megnar Hans Tór- garð til fulnar at fáa okkum at skilja, har er eingin ivi. Vit fáa slíkt innlit í støðuna hjá listamanninum, at vit onga løtu ivast í, hvar hann er staddur. Ella hvønn hann prátar við. Ella hvør pråtar við hann. Heilt menniskja Vit halda við van Gogh, tí hann er kanska ikki so svak- ur, hóast honum væntar annað oyra. Hann roynir bert at mála vakurleika, fáa náttúruna at tala. At flyta hana yvir á hvítu flatuna. Ikki sum neyv endurgeving, men sum sjålvstødug, liv- andi mynd. Tí hvat ger tað, um tað ikki líkist heilt neyvt, um myndin sigur tað sama, sum náttúran? Og kanska er spurning- urin, hver í veruleikanum er eitt heilt menniskja. Lista- málarin, ið manglar annað oyra? Eru tygum eitt heilt menniskja?, tygum mangla ongan likamslut, spyr van Gogh læknan, meðan hann hyggur kannandi upp og niður at ímyndaða læknan- um. Sum sagt verður í leik- skránni; >Okkurt er skeivt, tá listamaðurin verður meira áhugaverdur, enn verkið<. Ein heild av stødgum - pausum Eingin ivadist i, tå stivliga ein klokkutimi var farin, at vit mikukvøldid høvdu ver- ið vitni til ein sera heilan leik, eina heild. Eitt einmans avrik. Hans Tórgarð fekk Gamla Meia- ríið at minka. Stóri salurin hvarv, og eftir var bert hugaheimurin hjá van Gogh. Ein samansjóðað heild. Samansjóðað av pausum, stødgum. Just stødgirnir, har einki hendi, høvdu stóra ávirkan, eftir mínum tykki. Tí í veruleikanum hendi ikki púra einki. Askoðarin sat sum á nálum, og bíðaði, til Hans, ella Vincent, hvør teirra tað nú var, skuldi fara víðari í leikgongdini. Samstundis gekk leikurin víðari í huganum á øllum 75 áskoðarum, sum sodn- aðu leikin í nøkur sekund, ið kendust sum ár. Góð ár. Sum sera góð og spennandi ár, tá tey vóru farin fram við og leikurin helt fram. I leysum lofti At soleiðis kunna rúnar- binda líka væl við ongum, við pausum, sum við orð- um, tað hevur altíð hugtikið meg. At kunnu halda fjøldini sveimandi í leysum lofti, við pausum, stødgum. Tað má vera leiklist, tá hon er best! Saman við Hans Tórgarð leitaðu vit. Hans leitaði við løttum og brúsandi pensla- strokum, um hann kundi mála okkum myndina av listamanninum. Hann leitaði og eg haldi hann fann Gogh. Framúr avrik!